zewnętrzna pompa infuzyjna
Zewnętrzna pompa infuzyjna to urządzenie medyczne służące do precyzyjnego, kontrolowanego podawania płynów, leków lub substancji odżywczych do organizmu pacjenta. W przeciwieństwie do pomp implantowanych, które są umieszczane wewnątrz ciała, pompy zewnętrzne znajdują się poza organizmem pacjenta i są połączone z nim za pomocą cewnika lub kaniuli.
Urządzenia te są szeroko stosowane w różnych dziedzinach medycyny, w tym w anestezjologii, intensywnej terapii, onkologii, diabetologii oraz leczeniu bólu przewlekłego. Pompy infuzyjne umożliwiają podawanie leków w sposób ciągły, z precyzyjnie określoną szybkością, lub w formie zaprogramowanych bolusów, co jest szczególnie istotne w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
Współczesne zewnętrzne pompy infuzyjne są wyposażone w zaawansowane systemy bezpieczeństwa, w tym alarmy sygnalizujące okluzję, wyczerpanie baterii, zakończenie infuzji czy obecność powietrza w linii. Wiele modeli oferuje także możliwość programowania różnych protokołów podawania leków, co zwiększa bezpieczeństwo i efektywność terapii.
W praktyce klinicznej zewnętrzne pompy infuzyjne mogą być wykorzystywane zarówno w warunkach szpitalnych, jak i ambulatoryjnych, umożliwiając prowadzenie terapii infuzyjnej w domu pacjenta. Prawidłowe zastosowanie tych urządzeń wymaga odpowiedniego przeszkolenia personelu medycznego oraz edukacji pacjentów i ich opiekunów w przypadku terapii domowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tresuvi 2,5 mg/ml
Tresuvi (treprostynil) jest podawany w ciągłym wlewie podskórnym (preferowana droga) lub dożylnym, z dawką początkową 1,25 ng/kg mc./min, którą można zmniejszyć do 0,625 ng/kg mc./min w przypadku nietolerancji. Dawkę zwiększa się stopniowo o 1,25 ng/kg mc./min tygodniowo przez pierwsze 4 tygodnie, a następnie o 2,5 ng/kg mc./min, dostosowując indywidualnie do tolerancji i efektu klinicznego. Średnie dawki w badaniach klinicznych wynosiły 26 ng/kg mc./min po 12 miesiącach, 36 ng/kg mc./min po 24 miesiącach i 42 ng/kg mc./min po 48 miesiącach. U pacjentów z nadwagą (>30% powyżej należnej masy ciała) dawkę należy ustalać na podstawie masy należnej. Nagłe odstawienie lub zmniejszenie dawki może wywołać nasilenie objawów tętniczego nadciśnienia płucnego, dlatego konieczne jest unikanie przerw i szybkie wznowienie wlewu. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh A i B) stężenie treprostynilu w osoczu wzrasta o 260-510%, a klirens zmniejsza się o 80%, co wymaga ostrożności i zmniejszenia dawki początkowej do 0,625 ng/kg mc./min. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek, a lek nie jest usuwany podczas dializy.
centralny cewnik żylny, choroba zakrzepowo-zatorowa, dawka podtrzymująca, dializa, ekspozycja ogólnoustrojowa, epoprostenol, filtr medyczny, intensywna opieka medyczna, jałowość, klirens osoczowy, lek przeciwgrzybiczny, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne z odbicia, niedociśnienie tętnicze, pompa infuzyjna, prostacyklina, remisja, tętnicze nadciśnienie płucne, treprostynil, wlew dożylny, wlew podskórny, wszczepiana pompa infuzyjna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie krwi, zewnętrzna pompa infuzyjna