tkanki martwicze
Tkanki martwicze (łac. necrosis) to obumarłe komórki lub fragmenty tkanek, które utraciły zdolność do prawidłowego funkcjonowania w organizmie. Martwica tkanek jest rezultatem nieodwracalnego uszkodzenia komórek, najczęściej spowodowanego niedotlenieniem (hipoksją), infekcją, urazem, działaniem toksyn lub zaburzeniami autoimmunologicznymi.
W zależności od wyglądu i charakteru wyróżnia się kilka typów martwicy: martwicę skrzepową (coagulativa), rozpływną (liquefactiva), serowatą (caseosa), tłuszczową (adiponecrosis) oraz zgorzelinową (gangraena). Każdy typ martwicy ma charakterystyczny obraz kliniczny i histopatologiczny, co pomaga w diagnostyce pierwotnej przyczyny uszkodzenia tkanek.
Obecność tkanek martwiczych w organizmie stanowi poważny problem kliniczny, gdyż są one podatne na wtórne zakażenia bakteryjne, hamują procesy gojenia i regeneracji oraz mogą prowadzić do uwolnienia mediatorów zapalnych i toksyn do krwiobiegu. Leczenie obejmuje najczęściej chirurgiczne usunięcie martwiczych tkanek (nekrektomię), antybiotykoterapię oraz zastosowanie opatrunków specjalistycznych w przypadku ran z martwicą.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Kolagenaza – Właściwości farmakokinetyczne
Kolagenaza zawarta w preparacie Iruxol Mono, o aktywności klostrydiopeptydazy A wynoszącej 1,2 j./g maści, wykazuje brak systemowego wchłaniania po miejscowym zastosowaniu na zmienioną chorobowo skórę, w tym owrzodzenia podudzi. Badania kliniczne trwające do 9 tygodni nie wykazały obecności enzymu ani przeciwciał przeciwko niemu we krwi pacjentów, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania preparatu. Podobne wyniki uzyskano w badaniach z innymi enzymami z Clostridium histolyticum (np. Santyl 2,08 j./g), a także w badaniach przedklinicznych na małpach (Macaca arctoides), gdzie nie stwierdzono systemowej absorpcji ani obecności przeciwciał precypitujących po 4 tygodniach terapii.
- Leksykon substancji czynnych
Nadtlenek wodoru – Właściwości farmakodynamiczne
Nadtlenek wodoru, będący składnikiem preparatów takich jak Peroxygel 3,0, Skinsept mucosa oraz Spitaderm, wykazuje silne działanie antyseptyczne i dezynfekujące oparte na uwalnianiu aktywnego tlenu atomowego. Mechanizm ten prowadzi do mechanicznego usuwania drobnoustrojów, niszczenia komórek krwi oraz oczyszczania tkanek uszkodzonych. W stężeniu 3,0% (Peroxygel) nadtlenek wodoru wykazuje bakteriobójcze działanie wobec Staphylococcus aureus i Pseudomonas aeruginosa już po 1 minucie ekspozycji. W produktach złożonych, takich jak Skinsept mucosa, preparat wykazuje skuteczność wobec szerokiego spektrum bakterii (m.in. Lactobacillus, Corynebacterium, Enterococcus, Streptococcus, Escherichia coli) oraz grzybów (Candida albicans, Aspergillus niger) w czasie 30 sekund, nawet przy obecności 0,2% roztworu albuminy, 20% krwi lub 5% mucyny. Ponadto, preparaty te wykazują działanie przeciwwirusowe wobec wirusów otoczkowych, w tym HSV-2, HIV oraz HBV, a także aktywność przeciw prątkom gruźlicy i pierwotniakom.
Aspergillus niger, aspergiloza, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, Candida albicans, chloroheksydyna, corynebacterium, działanie antyseptyczne, działanie bakteriobójcze, działanie grzybobójcze, działanie przeciwdrobnoustrojowe, działanie przeciwwirusowe, Enterococcus, Escherichia coli, HBV, HIV, katalaza, Lactobacillus, nadtlenek wodoru, paciorkowce beta-hemolizujące, patogen drożdżakowy, pierwotniaki, prątki gruźlicy, Proteus mirabilis, Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus, Staphylococcus aureus, synergizm farmakologiczny, tkanki martwicze, tlen atomowy, wirus opryszczki, wirus otoczkowy