metabolizm nimodypiny

Metabolizm nimodypiny odgrywa kluczową rolę w skuteczności tego leku stosowanego głównie w profilaktyce i leczeniu skurczu naczyń mózgowych po krwotoku podpajęczynówkowym. Ta pochodna dihydropirydyny należy do grupy antagonistów wapnia i charakteryzuje się wysoką lipofilnością, która umożliwia jej przenikanie przez barierę krew-mózg.

Nimodypina ulega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie, co skutkuje jej niską biodostępnością po podaniu doustnym (około 13%). Za biotransformację leku odpowiadają głównie enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4. W wyniku tego procesu powstaje kilka metabolitów, w tym pochodne dehydropirydynowe i hydroksylowe, które wykazują znacznie mniejszą aktywność farmakologiczną niż związek macierzysty.

Okres półtrwania nimodypiny wynosi 1-2 godziny, co wymusza jej częste dawkowanie. Metabolity są wydalane głównie z żółcią (około 50%) oraz w mniejszym stopniu z moczem. Istotne klinicznie są interakcje lekowe związane z enzymami CYP3A4 – induktory (np. karbamazepina, fenytoina) mogą obniżać stężenie nimodypiny we krwi, natomiast inhibitory (np. erytromycyna, sok grejpfrutowy) mogą je znacząco podwyższać, zwiększając ryzyko działań niepożądanych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl