bilirubina całkowita w surowicy

Bilirubina całkowita w surowicy to parametr laboratoryjny oceniający łączne stężenie dwóch frakcji bilirubiny: sprzężonej (bezpośredniej) i niesprzężonej (pośredniej) we krwi pacjenta. Jest to pomarańczowo-żółty barwnik powstający w procesie degradacji hemoglobiny, głównie w śledzionie i wątrobie.

Prawidłowe stężenie bilirubiny całkowitej w surowicy u osób dorosłych wynosi 0,3-1,0 mg/dl (5,1-17 μmol/l). Podwyższone wartości tego parametru mogą wskazywać na schorzenia wątroby (np. zapalenie wątroby, marskość), zaburzenia dróg żółciowych (kamienie, zwężenia), nasilony rozpad krwinek czerwonych (hemoliza) lub zespoły genetyczne jak zespół Gilberta czy zespół Criglera-Najjara.

Oznaczenie bilirubiny całkowitej jest standardowym elementem badań wątrobowych, zwłaszcza w diagnostyce żółtaczki. Żółtaczka kliniczna staje się widoczna, gdy stężenie bilirubiny całkowitej przekracza około 2-3 mg/dl. W praktyce klinicznej wynik bilirubiny całkowitej interpretuje się zawsze w połączeniu z wynikami bilirubiny bezpośredniej oraz innych parametrów wątrobowych.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl