naczynie zawłośniczkowe

Naczynia zawłośniczkowe to najmniejsze struktury układu krwionośnego, stanowiące połączenie między tętniczą a żylną stroną mikrokrążenia. Ich średnica wynosi zwykle 5-9 mikrometrów, co pozwala na przepływ pojedynczych erytrocytów. Ściany naczyń zawłośniczkowych zbudowane są z pojedynczej warstwy komórek śródbłonka, otoczonych błoną podstawną.

Ze względu na strukturę śródbłonka wyróżnia się trzy główne typy naczyń zawłośniczkowych: ciągłe (występujące m.in. w mięśniach i mózgu), okienkowe (obecne w nerkach i gruczołach wydzielania wewnętrznego) oraz nieciągłe, zwane zatokowym (charakterystyczne dla wątroby, szpiku kostnego i śledziony). Taka budowa ściśle wiąże się z funkcją fizjologiczną danego narządu.

Fizjologiczna rola naczyń zawłośniczkowych obejmuje przede wszystkim wymianę substancji między krwią a płynem tkankowym. Proces ten zachodzi na drodze dyfuzji, filtracji i transportu aktywnego. W naczyniach zawłośniczkowych dochodzi do wymiany gazów (tlenu i dwutlenku węgla), składników odżywczych, produktów przemiany materii oraz hormonów.

Zaburzenia w funkcjonowaniu naczyń zawłośniczkowych mogą prowadzić do poważnych konsekwencji klinicznych, w tym obrzęków, zmian niedokrwiennych tkanek czy zaburzeń w dostarczaniu składników odżywczych do komórek. Dysfunkcja mikrokrążenia odgrywa istotną rolę w patogenezie wielu schorzeń, m.in. cukrzycy, nadciśnienia tętniczego czy sepsy.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl