systemowa alergia na nikiel
Systemowa alergia na nikiel to nadwrażliwość organizmu na nikiel, która objawia się nie tylko zmianami skórnymi w miejscu kontaktu z alergenem, ale również reakcjami ogólnoustrojowymi po spożyciu pokarmów zawierających nikiel. Jest to istotny problem kliniczny, ponieważ nikiel to metal powszechnie występujący w środowisku i diecie.
Objawy systemowej alergii na nikiel mogą obejmować wyprysk kontaktowy, pokrzywkę, zmiany skórne przypominające atopowe zapalenie skóry, a także objawy ze strony układu pokarmowego (bóle brzucha, wzdęcia, biegunka), układu oddechowego (duszność, kaszel) oraz ogólne (zmęczenie, bóle głowy). Diagnoza opiera się na wywiadzie, testach płatkowych oraz próbach eliminacyjno-prowokacyjnych.
Leczenie systemowej alergii na nikiel polega głównie na stosowaniu diety ubogiej w nikiel (ograniczenie spożycia czekolady, orzechów, roślin strączkowych, niektórych owoców i warzyw, produktów pełnoziarnistych) oraz unikaniu kontaktu z przedmiotami zawierającymi nikiel. W ciężkich przypadkach mogą być stosowane leki przeciwhistaminowe, kortykosteroidy miejscowe i ogólne oraz leki immunomodulujące. Coraz większe zainteresowanie budzi również immunoterapia swoista w leczeniu tej alergii.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na nikiel – Diagnostyka i diagnoza
Alergia na nikiel jest jedną z najczęstszych przyczyn alergicznego kontaktowego zapalenia skóry, manifestującą się swędzącą wysypką w miejscu kontaktu z metalem. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym, uwzględniającym czas wystąpienia objawów, lokalizację zmian oraz potencjalne źródła ekspozycji (biżuteria, monety, okulary, telefony). Złotym standardem diagnostycznym jest test płatkowy z 5% siarczanem niklu (Europa) lub 2,5% (Ameryka Północna), polegający na aplikacji alergenu na skórę przez 48 godzin i ocenie reakcji po 72-96 godzinach. Dodatkowo, w diagnostyce alergii typu IV stosuje się limfocytarny test transformacji (LTT) oraz test proliferacji limfocytów na nikiel (NiLPT) o specyficzności 98% i czułości 68%. W przypadku podejrzenia systemowej alergii na nikiel (SNAS) stosuje się doustny test prowokacyjny (OPT) po 4-6 tygodniach diety niskoniklowej, przeprowadzany metodą podwójnie ślepej próby kontrolowanej placebo (DBPCNC).
alergia na nikiel, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, anafilaksja, atopowe zapalenie skóry, choroby zapalne jelit, doustny test prowokacyjny, kandydoza, kontaktowe zapalenie skóry, opryszczkowe zapalenie jamy ustnej, podwójnie ślepa próba, przeciwciała IgE, reakcja alergiczna, siarczan niklu, stan zapalny, systemowa alergia na nikiel, test płatkowy, test proliferacji limfocytów, test punktowy, test śródskórny, zespół jelita drażliwego - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na nikiel – Objawy
Alergia na nikiel jest jedną z najczęstszych przyczyn alergicznego kontaktowego zapalenia skóry, dotykającą 10-15% populacji, ze szczególnym nasileniem u kobiet (36% kobiet poniżej 18 roku życia w USA). Reakcja immunologiczna typu IV rozwija się po kontakcie skóry z niklem, objawiając się w ciągu 12-72 godzin wysypką, świądem, rumieniem, pęcherzami oraz przewlekłymi zmianami takimi jak hiperkeratoza i lichenifikacja. W ciężkich przypadkach może dojść do pęknięć skóry i wtórnych infekcji bakteryjnych. Systemic Nickel Allergy Syndrome (SNAS) to uogólniona forma alergii, obejmująca objawy skórne i ogólnoustrojowe (m.in. dolegliwości żołądkowo-jelitowe, neurologiczne i oddechowe), co wymaga różnicowania z zespołem jelita drażliwego. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, testach płatkowych z siarczanem niklu (2,5-5%) oraz doustnym teście prowokacyjnym w przypadku podejrzenia SNAS.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, astma, autoimmunologiczna choroba tarczycy, choroba autoimmunologiczna, dieta beznikłowa, doustny test prowokacyjny, faza indukcji, faza wywołania, fibromialgia, hiperkeratoza, hiperpigmentacja, infekcja bakteryjna, komórki T, kontaktowe zapalenie skóry, lichenifikacja, objawy ogólnoustrojowe, objawy żołądkowo-jelitowe, pokrzywka, przewlekłe zapalenie skóry, reakcja układu odpornościowego, rumień, stan zapalny, systemowa alergia na nikiel, test płatkowy, układ odpornościowy, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie tkanki łącznej, zespół jelita drażliwego - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na nikiel – Patofizjologia i mechanizm
Alergia na nikiel jest najczęstszą przyczyną alergicznego kontaktowego zapalenia skóry (ACD) w krajach uprzemysłowionych i stanowi klasyczny przykład nadwrażliwości typu IV, z kluczową rolą limfocytów T. Proces uczulenia przebiega w dwóch fazach: sensytyzacji, gdzie jony niklu penetrują skórę, indukując produkcję cytokin prozapalnych (TNF-α, IL-1, TSLP) i aktywację komórek dendrytycznych, oraz fazy wywołania, w której ponowna ekspozycja na nikiel prowadzi do aktywacji limfocytów T CD4+ i CD8+ i rozwoju objawów klinicznych w ciągu 24-72 godzin. Mechanizmy immunologiczne obejmują prezentację haptenów niklu przez MHC klasy I i II, aktywację receptorów Toll-podobnych (szczególnie TLR4) oraz szlak kinazy p38 MAPK, z kluczową rolą fosforylacji MKK6 w komórkach dendrytycznych. Czynniki genetyczne, takie jak mutacje genu filagryny i polimorfizmy TNF-α (genotyp TNFA308 A/A i GA), zwiększają podatność na alergię. Diagnostyka opiera się na testach płatkowych oraz, w przypadku systemowej alergii kontaktowej na nikiel (SNAS), na testach prowokacji doustnej z 0,6 mg siarczanu niklu po 4-6 tygodniach diety eliminacyjnej.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, autoimmunologiczna choroba tarczycy, choroba autoimmunologiczna, cyklosporyna, cytokina prozapalna, dieta niskonieklowa, faza sensytyzacji, faza wywołania, kinaza białkowa aktywowana mitogenami, komórka Langerhansa, kortykosteroid ogólnoustrojowy, limfocyt CD4+, limfocyt CD8, limfocyt T, mikrobiom jelitowy, mutacja filagryny, nadwrażliwość typu IV, objawy żołądkowo-jelitowe, prezentacja antygenu, reaktywność krzyżowa, receptor Toll-podobny 4, semaforyna 3A, systemowa alergia na nikiel, terapia PUVA, test płatkowy, zespół jelita drażliwego