sporadyczna CJD

Sporadyczna Choroba Creutzfeldta-Jakoba (sCJD) to najczęstsza forma choroby Creutzfeldta-Jakoba, stanowiąca około 85-90% wszystkich przypadków. Jest to rzadka, nieuleczalna i śmiertelna choroba neurodegeneracyjna, zaliczana do grupy encefalopatii gąbczastych, wywołana przez nieprawidłowo zwinięte białka prionowe.

Sporadyczna CJD występuje bez zidentyfikowanego źródła zakażenia czy czynnika genetycznego, w przeciwieństwie do form rodzinnych, jatrogennych czy wariantu CJD. Dotyka najczęściej osoby po 60. roku życia, a średni czas przeżycia od wystąpienia objawów wynosi około 4-6 miesięcy. Roczna zapadalność szacowana jest na 1-2 przypadki na milion osób.

Objawy kliniczne sCJD obejmują szybko postępujące otępienie, mioklonie, ataksję, zaburzenia widzenia, zaburzenia zachowania oraz objawy piramidowe i pozapiramidowe. W diagnostyce kluczowe znaczenie mają: badanie płynu mózgowo-rdzeniowego (białko 14-3-3, t-tau, RT-QuIC), EEG (charakterystyczne trójfazowe kompleksy fal ostrych), MRI (hiperintensywne zmiany w obrazach DWI/FLAIR w jądrach podstawy i korze mózgu) oraz badania genetyczne wykluczające formy rodzinne.

Rozpoznanie sporadycznej CJD za życia pacjenta opiera się na kryteriach diagnostycznych obejmujących objawy kliniczne i wyniki badań dodatkowych. Pewne rozpoznanie możliwe jest jedynie w badaniu neuropatologicznym, które wykazuje charakterystyczne zmiany gąbczaste w mózgu, utratę neuronów oraz odkładanie nieprawidłowego białka prionowego PrPSc.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl