lek przerywający napad astmy

Leki przerywające napad astmy, znane również jako leki doraźne lub ratunkowe, stanowią podstawowy element terapii astmy oskrzelowej. Ich głównym zadaniem jest szybkie rozszerzenie oskrzeli i przerwanie skurczu mięśni gładkich dróg oddechowych, co prowadzi do ustąpienia objawów napadu astmy, takich jak duszność, świszczący oddech czy kaszel.

Najczęściej stosowaną grupą leków przerywających napad są krótko działające β2-mimetyki (SABA – Short-Acting Beta Agonists), z których najpopularniejszym przedstawicielem jest salbutamol. Działają one w ciągu kilku minut od podania, a ich efekt utrzymuje się przez 4-6 godzin. Podawane są głównie w formie inhalacji przez inhalatory ciśnieniowe (MDI) lub nebulizatory.

W cięższych przypadkach napadów astmy stosuje się również leki antycholinergiczne (np. bromek ipratropium), które mogą być łączone z SABA, oraz glikokortykosteroidy systemowe (doustne lub dożylne), które zmniejszają stan zapalny dróg oddechowych. W warunkach szpitalnych przy braku odpowiedzi na standardowe leczenie może być konieczne zastosowanie teofiliny dożylnie lub siarczanu magnezu.

Częste stosowanie leków przerywających napad astmy (więcej niż 2 razy w tygodniu) wskazuje na niedostateczną kontrolę choroby i wymaga weryfikacji leczenia przewlekłego. Zgodnie z aktualnymi wytycznymi GINA (Global Initiative for Asthma), pacjenci z astmą nie powinni być leczeni wyłącznie przy pomocy SABA bez leków przeciwzapalnych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Promonta 4 mg 4 mg

Montelukast, będący antagonistą receptora leukotrienowego CysLT1, wykazuje skuteczność w leczeniu astmy poprzez hamowanie działania leukotrienów cysteinylowych (LTC4, LTD4, LTE4), które indukują skurcz oskrzeli, wzmożone wydzielanie śluzu, zwiększoną przepuszczalność naczyń oraz napływ eozynofilów do dróg oddechowych. W badaniach klinicznych montelukast w dawce 10 mg u dorosłych poprawiał FEV1 o 10,4% (vs 2,7% placebo), zwiększał PEFR o 24,5 l/min (vs 3,3 l/min placebo) oraz redukował zużycie β-agonistów o 26,1% (vs 4,6% placebo). U dzieci w wieku 6-14 lat dawka 5 mg zwiększała FEV1 o 8,71% (vs 4,16% placebo), PEFR o 27,9 l/min (vs 17,8 l/min placebo) i zmniejszała zużycie β-agonistów o 11,7% (vs wzrost o 8,2% placebo). Montelukast wykazuje także zdolność do redukcji powysiłkowego skurczu oskrzeli oraz zmniejszenia liczby eozynofilów w drogach oddechowych, co przekłada się na lepszą kontrolę astmy zarówno u dorosłych, jak i u dzieci.
antagonista receptora leukotrienowego, astma łagodna, astma przewlekła, astma sporadyczna, beklometazon, beta-adrenomimetyk, beta-agonista, eozynofil, epizod zaostrzenia astmy, FEV1, kromoglikan sodowy, lek przerywający napad astmy, leukotrien cysteinylowy, montelukast, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, PEFR, powysiłkowy skurcz oskrzeli, receptor leukotrienu cysteinylowego, skurcz oskrzeli, wziewny glikokortykosteroid
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Astmodil 5 mg

Montelukast, będący antagonistą receptora leukotrienowego (kod ATC: R03DC03), wykazuje działanie przeciwzapalne poprzez selektywne blokowanie receptorów CysLT1, co skutkuje hamowaniem skurczu oskrzeli, zmniejszeniem wydzielania śluzu oraz redukcją napływu eozynofilów do dróg oddechowych. W badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów dawka 10 mg raz na dobę poprawiała funkcję płuc, zwiększając FEV1 o 10,4% (w porównaniu do 2,7% w grupie placebo) oraz PEFR o 24,5 l/min (vs 3,3 l/min placebo), jednocześnie redukując zużycie β-agonistów o 26,1%. U dzieci w wieku 6-14 lat dawka 5 mg/dobę również wykazała istotną poprawę FEV1 o 8,71% i wzrost porannego PEFR o 27,9 l/min, a także zmniejszenie zużycia β-agonistów o 11,7%. Montelukast skutecznie hamuje zarówno wczesną, jak i późną fazę skurczu oskrzeli po ekspozycji na alergen oraz redukuje liczbę eozynofilów w drogach oddechowych, co koreluje z kliniczną poprawą kontroli astmy.
antagonista receptora leukotrienowego, astma oskrzelowa, astma przewlekła, beklometazon, choroba obturacyjna dróg oddechowych, dozownik ciśnieniowy, eikozanoid, eozynofil, FEV1, flutykazon, glikokortykosteroid ogólnoustrojowy, granulocyt kwasochłonny, komora inhalacyjna, komórka tuczna, kontrola astmy, lek przerywający napad astmy, lek ratunkowy, leukotrien cysteinylowy, LTD4, montelukast, napływ eozynofilów, patogeneza astmy, powysiłkowy skurcz oskrzeli, przepuszczalność naczyń krwionośnych, receptor CysLT1, receptor leukotrienu cysteinylowego, rozszerzenie oskrzeli, skurcz oskrzeli, spirometria, szczytowy przepływ wydechowy, wziewny glikokortykosteroid, β-agonista
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Montelukast Teva 5 mg

Montelukast Teva, będący antagonistą receptorów leukotrienowych CysLT1, wykazuje istotne działanie przeciwzapalne i bronchodylatacyjne w terapii astmy oskrzelowej. Po podaniu doustnym w dawce 5 mg lek skutecznie zapobiega skurczowi oskrzeli indukowanemu przez LTD4, z efektem widocznym już po 2 godzinach. Montelukast redukuje liczbę eozynofilów zarówno we krwi obwodowej, jak i w drogach oddechowych, co koreluje z poprawą kontroli astmy u pacjentów w wieku 2-14 lat oraz dorosłych. W badaniach klinicznych u dorosłych stosowanie 10 mg montelukastu raz na dobę prowadziło do wzrostu FEV1 o 10,4% (w porównaniu do 2,7% w grupie placebo), poprawy porannego PEFR o 24,5 l/min oraz zmniejszenia zużycia β-agonistów o 26,1%. Montelukast wykazuje synergistyczne działanie z β-agonistami i wziewnymi kortykosteroidami, zwiększając efektywność leczenia i zmniejszając zapotrzebowanie na leki doraźne.
astma o łagodnym nasileniu, astma oskrzelowa, beklametazon, beta-agonista, czynność układu oddechowego, dawkowanie raz na dobę, dozownik ciśnieniowy, działanie przeciwzapalne, efekt bronchodylatacyjny, eikozanoid, eozynofil, FEV1, flutykazon, granulocyt kwasochłonny, komora inhalacyjna, komórka tuczna, lek przerywający napad astmy, leukotrien cysteinylowy, montelukast, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, objawy astmatyczne, PEFR, plwocina, powysiłkowy skurcz oskrzeli, receptor CysLT, receptor CysLT1, receptor leukotrienu cysteinylowego, skurcz oskrzeli, szczytowy przepływ wydechowy, wziewny kortykosteroid, zaostrzenie choroby
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Promonta 5 mg 5 mg

Montelukast, będący antagonistą receptora leukotrienowego CysLT1, wykazuje skuteczne działanie przeciwastmatyczne poprzez hamowanie skurczu oskrzeli, zmniejszenie wydzielania śluzu, redukcję przepuszczalności naczyń oraz ograniczenie napływu eozynofilów. W dawce 5 mg doustnie obserwuje się szybkie rozszerzenie oskrzeli już po 2 godzinach, a dawka 10 mg u dorosłych znacząco poprawia parametry czynności płuc, takie jak FEV1 (wzrost o 10,4% vs 2,7% placebo) oraz PEFR (wzrost o 24,5 l/min vs 3,3 l/min placebo), jednocześnie zmniejszając zużycie β-agonistów o 26,1% w porównaniu do 4,6% w grupie placebo. Montelukast wykazuje synergizm z β-agonistami oraz korzystne efekty przeciwzapalne, potwierdzone redukcją eozynofilów we krwi obwodowej i drogach oddechowych, co koreluje z poprawą kontroli astmy zarówno u dorosłych, jak i dzieci (2-14 lat). Terapia łączona z wziewnymi glikokortykosteroidami, np. beklometazonem, dodatkowo zwiększa FEV1 (o 5,43% vs 1,04%) i zmniejsza zużycie β-agonistów (o 8,70% vs wzrost o 2,64%).
antagonista receptora leukotrienowego, astma przewlekła, beta-agonista, dawkowanie raz na dobę, działanie przeciwzapalne, efekt bronchodylatacyjny, eikozanoid, eozynofil, FEV1, komórka tuczna, lek przerywający napad astmy, leukotrien cysteinylowy, montelukast, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, napływ eozynofilów, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, PEFR, powysiłkowy skurcz oskrzeli, receptor CysLT1, receptor leukotrienu cysteinylowego, RFD, skurcz oskrzeli, szczytowy przepływ wydechowy, terapia skojarzona, wydzielanie śluzu, wziewny flutykazon, wziewny glikokortykosteroid
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Montelukast Aurovitas 5 mg

Montelukast Aurovitas, antagonista receptora leukotrienowego CysLT1, wykazuje wysoką selektywność i skuteczność w leczeniu astmy oskrzelowej poprzez hamowanie działania leukotrienów cysteinylowych (LTC4, LTD4, LTE4), które indukują skurcz oskrzeli, zwiększone wydzielanie śluzu oraz napływ eozynofilów do dróg oddechowych. Po podaniu doustnym w dawce 5 mg obserwuje się efekt rozszerzenia oskrzeli już po 2 godzinach, z działaniem addytywnym względem β-agonistów. W badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów stosowanie montelukastu w dawce 10 mg/dobę skutkowało istotną poprawą FEV1 o 10,4% (vs 2,7% placebo), wzrostem PEFR o 24,5 l/min (vs 3,3 l/min placebo) oraz redukcją zużycia β-agonistów o 26,1% (vs 4,6% placebo). U dzieci w wieku 6-14 lat dawka 5 mg/dobę poprawiała FEV1 o 8,71% i PEFR o 27,9 l/min, jednocześnie zmniejszając zapotrzebowanie na β-agonistów o 11,7% w porównaniu do wzrostu o 8,2% w grupie placebo.
astma, beklometazon, beta-agonista, dozownik ciśnieniowy, działanie przeciwzapalne, eikozanoid, eozynofil, flutykazon, granulocyt kwasochłonny, komora inhalacyjna, komórka tuczna, kortykosteroid ogólnoustrojowy, kortykosteroid wziewny, lek przerywający napad astmy, leukotryen cysteinylowy, mechanizm działania leku, montelukast, nadwrażliwość na aspirynę, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, powysiłkowy skurcz oskrzeli, przepuszczalność naczyń, receptor leukotrienowy cysteinylowy, skurcz oskrzeli, spirometria, szczytowy przepływ wydechowy, terapia skojarzona, zaostrzenie astmy

lek przerywający napad astmy

Powiązane wpisy

Właściwości farmakodynamiczne – Promonta 4 mg 4 mg

Właściwości farmakodynamiczne – Astmodil 5 mg

Właściwości farmakodynamiczne – Montelukast Teva 5 mg

Właściwości farmakodynamiczne – Promonta 5 mg 5 mg

Właściwości farmakodynamiczne – Montelukast Aurovitas 5 mg