stężenie GH
Stężenie GH (Growth Hormone, hormonu wzrostu) to kluczowy parametr diagnostyczny w endokrynologii, pozwalający ocenić funkcjonowanie przysadki mózgowej. Prawidłowe stężenie GH u dorosłych wynosi zazwyczaj poniżej 1 ng/ml, natomiast u dzieci wartości są wyższe i zależne od wieku oraz fazy wzrostu.
Pomiar stężenia GH ma szczególne znaczenie w diagnostyce zaburzeń wzrastania u dzieci, akromegalii oraz gigantyzmu. Ze względu na pulsacyjne wydzielanie hormonu wzrostu, pojedynczy pomiar ma ograniczoną wartość diagnostyczną, dlatego często wykonuje się serię oznaczeń lub testy dynamiczne (stymulacyjne lub hamowania).
W praktyce klinicznej, obok bezpośredniego pomiaru GH, oznacza się również stężenie IGF-1 (insulinopodobnego czynnika wzrostu 1), który jest bardziej stabilnym markerem aktywności hormonu wzrostu. Interpretacja wyników stężenia GH wymaga uwzględnienia wieku pacjenta, płci, stanu odżywienia oraz pory dnia pobrania próbki.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Somatuline Autogel 120 mg/dawkę
Somatuline Autogel, dostępny w dawkach 60 mg, 90 mg i 120 mg, jest stosowany w leczeniu akromegalii oraz guzów neuroendokrynnych (GEP-NET) G1 i części G2 z indeksem Ki67 do 10%. Początkowa dawka wynosi od 60 do 120 mg podawana co 28 dni, a jej modyfikacja powinna opierać się na ocenie klinicznej, stężeniach hormonu wzrostu (GH) oraz insulinopodobnego czynnika wzrostu 1 (IGF-1). W przypadku dobrej kontroli choroby możliwe jest wydłużenie odstępów między dawkami, np. 120 mg co 42-56 dni. W leczeniu guzów GEP-NET zalecana dawka to 120 mg co 28 dni, podawana tak długo, jak wymaga tego kontrola wzrostu guza. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, wątroby ani u osób starszych.
akromegalia, analog somatostatyny, działanie niepożądane miejscowe, guz neuroendokrynny, guz neuroendokrynny żołądkowo-jelitowo-trzustkowy, guz nieoperacyjny, hormon wzrostu, indeks Ki67, iniekcja podskórna, insulinopodobny czynnik wzrostu 1, lanreotyd, lanreotyd octan, przerzut, stężenie GH, stężenie IGF-1, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sandostatin LAR 10 mg
Sandostatin LAR (oktreotyd octan) jest dostępny w dawkach 10 mg, 20 mg i 30 mg w formie proszku do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań domięśniowych co 4 tygodnie. W leczeniu akromegalii zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 20 mg, z możliwością modyfikacji dawki na podstawie stężeń GH i IGF-1 oraz objawów klinicznych: zwiększenie do 30 mg (jeśli GH > 2,5 μg/l) lub do 40 mg (jeśli brak kontroli przy 30 mg), a także zmniejszenie do 10 mg (jeśli GH < 1 μg/l i normalizacja IGF-1). Monitorowanie stężeń GH i IGF-1 powinno odbywać się co 6 miesięcy. U pacjentów z NET hormonowymi dawka początkowa to 20 mg, z możliwością zmniejszenia do 10 mg lub zwiększenia do 30 mg w zależności od kontroli objawów, a w przypadku zaawansowanych guzów neuroendokrynnych środkowej części prajelita stosuje się dawkę 30 mg co 4 tygodnie bez modyfikacji do czasu progresji choroby.
akromegalia, całkowita ekspozycja, gruczolak wydzielający TSH, guz neuroendokrynny prajelita, guzy neuroendokrynne, hormon tarczycy, hormon wzrostu, insulinopodobny czynnik wzrostu, marskość wątroby, mięsień pośladkowy, normalizacja IGF-1, ognisko pierwotne, oktreotyd octan, progresja guza, Sandostatin LAR, stężenie GH, stłuszczenie wątroby, wstrzyknięcie domięśniowe, zaawansowany guz neuroendokrynny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Okteva 10 mg
Lek Okteva, dostępny w dawkach 10 mg, 20 mg oraz 30 mg w formie proszku i rozpuszczalnika do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu, stosowany jest w leczeniu akromegalii, guzów neuroendokrynnych oraz gruczolaków wydzielających TSH. W terapii akromegalii zaleca się rozpoczęcie od dawki 20 mg co 4 tygodnie przez 3 miesiące, z możliwością modyfikacji dawki na podstawie stężenia hormonu wzrostu (GH), IGF-1 oraz objawów klinicznych. W przypadku niewystarczającej kontroli (GH > 2,5 μg/l) dawkę można zwiększyć do 30 mg, a następnie do 40 mg co 4 tygodnie. Przy dobrej odpowiedzi (GH < 1 μg/l, normalizacja IGF-1) możliwe jest zmniejszenie dawki do 10 mg. Kontrola stężeń GH i IGF-1 powinna odbywać się co 6 miesięcy. W leczeniu guzów neuroendokrynnych żołądka, jelit i trzustki terapia rozpoczyna się od 20 mg co 4 tygodnie, z możliwością dostosowania dawki po 3 miesiącach w zależności od odpowiedzi klinicznej i biochemicznej. W przypadku zaawansowanych guzów neuroendokrynnych zalecana dawka wynosi 30 mg co 4 tygodnie, a leczenie kontynuuje się do momentu progresji choroby. Gruczolaki wydzielające TSH leczy się dawką 20 mg co 4 tygodnie przez 3 miesiące, z dalszym dostosowaniem dawki na podstawie stężenia TSH i funkcji tarczycy.
akromegalia, gruczolak wydzielający TSH, guz neuroendokrynny, hormon wzrostu, hormonalnie czynny guz, insulinopodobny czynnik wzrostu 1, marskość wątroby, mięsień pośladkowy, oktreotyd, progresja guza, przedłużone uwalnianie, stężenie GH, stłuszczenie wątroby, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby