zakrzepica żył trzewnych
Zakrzepica żył trzewnych (ang. splanchnic vein thrombosis) to rzadkie schorzenie naczyniowe charakteryzujące się powstaniem zakrzepu w obrębie żył układu wrotnego, żyły śledzionowej, żył krezkowych lub żył wątrobowych. Stanowi poważny stan kliniczny, który może prowadzić do niewydolności narządów jamy brzusznej i nadciśnienia wrotnego.
Etiologia schorzenia jest różnorodna i obejmuje czynniki miejscowe (np. zapalenie trzustki, nowotwory jamy brzusznej, urazy, zabiegi chirurgiczne) oraz ogólnoustrojowe (np. wrodzone i nabyte trombofilie, zespół mieloproliferacyjny, choroby autoimmunologiczne). W około 25-30% przypadków przyczyna pozostaje nieustalona (zakrzepica idiopatyczna).
Objawy kliniczne zakrzepicy żył trzewnych zależą od lokalizacji, rozległości i czasu trwania zakrzepu. Najczęściej występuje ból brzucha, wodobrzusze, hepatomegalia lub splenomegalia. W przypadku zakrzepicy żyły wrotnej może dojść do rozwoju nadciśnienia wrotnego z żylakami przełyku i żołądka. Zakrzepica żył krezkowych może prowadzić do niedokrwienia jelit i martwicy.
Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (ultrasonografia dopplerowska, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) oraz badania laboratoryjne w kierunku trombofilii i chorób współistniejących. Leczenie polega na wdrożeniu terapii przeciwzakrzepowej (heparyna, następnie doustne antykoagulanty), a w wybranych przypadkach – trombolitycznej. Konieczne jest również leczenie choroby podstawowej.
Rokowanie zależy od etiologii, rozległości zakrzepicy i czasu wdrożenia odpowiedniego leczenia. Wczesne rozpoznanie i odpowiednia terapia zwiększają szanse na rekanalizację naczyń i zapobiegają powikłaniom, takim jak martwica jelit czy krwawienie z żylaków przełyku.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ostre zapalenie trzustki – Zapobieganie i profilaktyka
Ostre zapalenie trzustki (OZT) wymaga wielopoziomowej profilaktyki obejmującej prewencję pierwotną, wtórną i trzeciorzędową, realizowaną w ramach koncepcji Holistic Prevention of Pancreatitis (HPP). Profilaktyka pierwotna skupia się na eliminacji czynników ryzyka, takich jak ograniczenie spożycia alkoholu, zaprzestanie palenia (które zwiększa ryzyko OZT 1,5-krotnie), utrzymanie prawidłowej masy ciała oraz stosowanie diety bogatej w co najmniej 5 porcji świeżych owoców i warzyw dziennie. Specyficzne interwencje obejmują m.in. cholecystektomię u pacjentów z kamicą żółciową oraz stosowanie doodbytniczych NLPZ (np. indometacyny), profilaktycznych stentów przewodu trzustkowego i agresywnego nawadniania roztworem Ringera z mleczanami w celu zapobiegania zapaleniu trzustki po ECPW. Profilaktyka wtórna koncentruje się na zapobieganiu nawrotom, zwłaszcza poprzez całkowitą abstynencję alkoholową, dietę niskotłuszczową i wczesną cholecystektomię, a także kontrolę hipertriglicerydemii. Profilaktyka trzeciorzędowa obejmuje ograniczone stosowanie antybiotykoterapii profilaktycznej, rekomendowanej głównie u pacjentów z martwicą trzustki obejmującą ponad 30% narządu, oraz unikanie probiotyków i rutynowego stosowania inhibitorów pompy protonowej bez wyraźnych wskazań.
analog GLP-2, antyoksydant, cefalosporyna trzeciej generacji, cholecystektomia, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, enzym trawienny, enzymy trzustkowe, eozynofilowe zapalenie żołądka, hipertriglicerydemia, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, kamica żółciowa, martwica trzustki, nadmierne spożycie alkoholu, nawracające ostre zapalenie trzustki, olej MCT, ostre zapalenie trzustki, profilaktyka antybiotykowa, przewlekłe zapalenie trzustki, roztwór Ringera z mleczanami, sfinkterotomia endoskopowa, stres oksydacyjny, torbiel rzekoma trzustki, witamina B12, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żył trzewnych, zapalenie trzustki - Leksykon substancji czynnych
Antygen koagulacyjny czynnika VIII – Przedawkowanie
Antygen koagulacyjny czynnika VIII (F VIII C:Ag) obecny w preparacie FEIBA NF występuje w stężeniu do 0,1 jednostki na 1 jednostkę FEIBA, co jest niskim poziomem w porównaniu do innych składników. Przedawkowanie FEIBA NF, zwłaszcza powyżej 200 j./kg masy ciała, znacząco zwiększa ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, takich jak zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, udar niedokrwienny mózgu, DIC, zakrzepica tętnic obwodowych oraz zakrzepica żył wrotnych lub trzewnych. Objawy kliniczne tych powikłań obejmują m.in. ból, obrzęk, duszność, ból w klatce piersiowej, zaburzenia neurologiczne oraz objawy krwawień i małopłytkowości. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak trombofilie, choroby wątroby, wcześniejsze incydenty zakrzepowo-zatorowe, wiek podeszły, noworodki, choroby sercowo-naczyniowe oraz u pacjentów stosujących wysokie dawki czynników omijających.
antygen koagulacyjny czynnika VIII, aPTT, czas protrombinowy, D-dimery, FEIBA NF, fibrynogen, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor czynnika VIII, krwioplucie, lek fibrynolityczny, małopłytkowość, powikłania zakrzepowo-zatorowe, produkty degradacji fibryny, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, trombofilia, udar niedokrwienny mózgu, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, zakrzepica tętnic obwodowych, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żył trzewnych, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół czynników krzepnięcia - Leksykon chorób i schorzeń
Mielofibroza – Epidemiologia
Mielofibroza (MF) to rzadki nowotwór mieloproliferacyjny BCR-ABL-ujemny, charakteryzujący się włóknieniem szpiku, niedokrwistością, pozaszpikową hematopoezą i splenomegalią. Roczna zapadalność waha się od 0,1 do 1,5 na 100 000 osób, z wyższymi wartościami w krajach rozwiniętych (do 1,9 na 100 000 w UE, 1,6 na 100 000 w Niemczech w 2021 r.). Chorobowość globalnie wynosi około 1 na 100 000, z wyższymi wskaźnikami w USA i Europie (do 11,0 na 100 000 w Niemczech). Mediana wieku diagnozy to 65-68 lat, z przewagą mężczyzn (stosunek 1,5:1) i częstszym występowaniem u osób białych. Pierwotna mielofibroza (PMF) stanowi około 75% przypadków, a mutacje JAK2 występują u 50-60% pacjentów, co podkreśla znaczenie genetycznej stratyfikacji ryzyka. Przeżycie mediana wynosi 3-7 lat w stadium włóknienia, a 5-letnie przeżycie to 50-58%. Powikłania obejmują zakrzepicę (do 10%), nadciśnienie wrotne (7%) oraz ryzyko progresji do ostrej białaczki szpikowej.
cytopenia, czerwienica prawdziwa, hydroksykarbamid, hydroksymocznik, leczenie cytoredukcyjne, mutacja JAK2, nadciśnienie wrotne, nadpłytkowość samoistna, niedokrwistość, nowotwór mieloproliferacyjny, ostra białaczka szpikowa, pierwotna mielofibroza, pozaszpikowa hematopoeza, splenomegalia, stadium włóknienia, terapia cytoredukcyjna, włóknienie szpiku kostnego, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żył trzewnych, zawał śledziony, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa