upośledzona wydolność serca

Upośledzona wydolność serca to stan, w którym serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby metaboliczne organizmu. Jest to kluczowa cecha niewydolności serca, jednego z najczęstszych schorzeń kardiologicznych, dotykającego miliony pacjentów na całym świecie.

Patofizjologicznie upośledzona wydolność serca może wynikać z dysfunkcji skurczowej (obniżona frakcja wyrzutowa lewej komory), dysfunkcji rozkurczowej (zaburzenia napełniania komór) lub kombinacji obu tych mechanizmów. Główne przyczyny to choroba wieńcowa, nadciśnienie tętnicze, wady zastawkowe, kardiomiopatie oraz zaburzenia rytmu serca.

Klinicznie upośledzona wydolność serca manifestuje się zespołem objawów obejmujących duszność (szczególnie wysiłkową i spoczynkową), zmęczenie, obrzęki obwodowe, zastój w krążeniu płucnym oraz zmniejszoną tolerancję wysiłku. Klasyfikacja według NYHA (New York Heart Association) pozwala na stopniowanie nasilenia objawów od I do IV klasy.

Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (echokardiografia, rezonans magnetyczny serca), elektrokardiografię, markery biochemiczne (BNP, NT-proBNP) oraz testy wysiłkowe. Leczenie jest wielokierunkowe i obejmuje farmakoterapię (inhibitory ACE, beta-blokery, antagonisty aldosteronu, ARNI, flozyny), urządzenia wspomagające (ICD, CRT) oraz w zaawansowanych przypadkach rozważenie transplantacji serca.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl