wydalanie z potem
Wydalanie z potem (łac. excretio per sudorem) to proces usuwania z organizmu różnych substancji rozpuszczonych w pocie, który jest wydzielany przez gruczoły potowe skóry. Stanowi jedną z dróg eliminacji produktów przemiany materii, elektrolitów, toksyn oraz niektórych leków.
Pot składa się głównie z wody (99%), elektrolitów (zwłaszcza jonów sodu, potasu, chloru, wapnia i magnezu), mocznika, kwasu moczowego, amoniaku, kwasu mlekowego oraz innych metabolitów. Ilość i skład potu zależą od wielu czynników, w tym temperatury otoczenia, aktywności fizycznej, stanu nawodnienia organizmu oraz czynników hormonalnych.
Wydalanie z potem pełni istotną funkcję w termoregulacji organizmu, równowadze wodno-elektrolitowej oraz w niewielkim stopniu w detoksykacji. W warunkach fizjologicznych dorosły człowiek wydziela około 0,5-1 litra potu na dobę, ale podczas intensywnego wysiłku fizycznego lub w wysokiej temperaturze otoczenia ilość ta może wzrosnąć nawet do 10-12 litrów na dobę.
W praktyce klinicznej ocena wydalania z potem może mieć znaczenie diagnostyczne, np. w próbie potowej stosowanej w diagnostyce mukowiscydozy (zwiększone stężenie chlorków w pocie), przy zaburzeniach elektrolitowych czy w przypadku zatruć niektórymi metalami ciężkimi, które mogą być częściowo eliminowane tą drogą.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Boraks – Właściwości farmakokinetyczne
Boraks (tetraboran sodu) wykazuje łatwe wchłanianie przez błony śluzowe jamy ustnej, uszkodzoną skórę oraz przewód pokarmowy, co jest potęgowane przez składniki formulacji, takie jak glicerol zwiększający przyczepność i absorpcję (np. w produkcie Aphtin Aflofarm). Dystrybucja boraksu jest głównie miejscowa, z niewielką ilością przenikającą do krążenia ogólnego, zwłaszcza po aplikacji na błony śluzowe lub duże powierzchnie uszkodzonej skóry (Neo-Tormentil). Metabolizm boraksu polega na dysocjacji do kationu sodowego i anionu boranowego, które są następnie eliminowane głównie przez nerki. Wydalanie jest powolne – około 50% wchłoniętego boraksu jest usuwane z moczem w ciągu 24 godzin, a 60% w ciągu 48 godzin, co może prowadzić do kumulacji substancji w organizmie, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu i u pacjentów z niewydolnością nerek.
Aphtin Aflofarm, aplikacja na skórę, błona śluzowa jamy ustnej, farmakokinetyka boraksu, glicerol, krążenie ogólne, preparat z boraksem, przekrwienie błon śluzowych, stężenie boranów we krwi, tetraboran sodu, uszkodzona skóra, wchłanianie boraksu, wydalanie przez nerki, wydalanie z moczem, wydalanie z potem