zakażenie okołomigdałkowe

Zakażenie okołomigdałkowe (ropień okołomigdałkowy) jest poważnym powikłaniem anginy, stanowiącym zakażenie tkanek miękkich między torebką migdałka a mięśniami gardła. Najczęściej rozwija się jako następstwo anginy paciorkowcowej nieleczonej lub leczonej niewłaściwie. Głównymi patogenami są bakterie z grupy Streptococcus pyogenes, rzadziej bakterie beztlenowe.

Objawy kliniczne obejmują silny ból gardła (jednostronny), promieniujący do ucha, trudności w przełykaniu (dysfagia), szczękościsk (trismus), mowa nosowa, ślinotok, powiększenie węzłów chłonnych szyjnych, gorączka oraz ogólne złe samopoczucie. W badaniu fizykalnym widoczne jest asymetryczne uwypuklenie i zaczerwienienie łuku podniebienno-językowego, przesunięcie języczka w stronę przeciwną oraz obrzęk i przekrwienie migdałka.

Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym oraz badaniu USG lub tomografii komputerowej w przypadkach wątpliwych. Leczenie jest dwutorowe – obejmuje nacięcie i drenaż ropnia (w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym) oraz intensywną antybiotykoterapię dożylną. Stosuje się penicyliny z inhibitorami beta-laktamaz, a w przypadku alergii – klindamycynę. Opóźnienie leczenia może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak rozprzestrzenienie się infekcji do przestrzeni przygardłowej czy zatoki jamistej.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl