paciorkowcowe zapalenie migdałków

Paciorkowcowe zapalenie migdałków (angina paciorkowcowa) to ostra choroba zakaźna wywołana przez bakterie z grupy paciorkowców beta-hemolizujących grupy A (Streptococcus pyogenes). Stanowi ona od 15% do 30% wszystkich przypadków ostrego zapalenia gardła u dzieci i od 5% do 10% u dorosłych.

Charakterystyczne objawy obejmują nagły początek z wysoką gorączką (powyżej 38°C), silny ból gardła, trudności w przełykaniu, powiększone i bolesne węzły chłonne szyjne, a także charakterystyczny wygląd migdałków – powiększone, z białym lub żółtawym nalotom ropnym, często z towarzyszącym obrzękiem podniebienia i języczka. U pacjentów rzadko występują objawy takie jak kaszel, katar czy chrypka, co pomaga w różnicowaniu z infekcjami wirusowymi.

Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, testach antygenowych (szybki test na obecność antygenu paciorkowcowego) oraz posiewie wymazu z gardła. Leczeniem z wyboru jest antybiotykoterapia – najczęściej penicylina (fenoksymetylopenicylina) lub w przypadku alergii – makrolidy. Szybkie wdrożenie leczenia zmniejsza ryzyko powikłań, takich jak ropień okołomigdałkowy, gorączka reumatyczna czy ostre kłębuszkowe zapalenie nerek.

Nieleczone paciorkowcowe zapalenie migdałków może prowadzić do poważnych powikłań zarówno ropnych (ropień okołomigdałkowy, ropień przygardłowy), jak i nieropnych (gorączka reumatyczna, ostre kłębuszkowe zapalenie nerek, reaktywne zapalenie stawów). Pełen cykl antybiotykoterapii trwa zwykle 10 dni, nawet jeśli objawy ustąpią wcześniej, co ma kluczowe znaczenie w zapobieganiu powikłaniom.

Powiązane wpisy

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl