zakażenie okołoprotezowe

Zakażenie okołoprotezowe (PJI – Periprosthetic Joint Infection) stanowi poważne powikłanie po zabiegach alloplastyki stawów, najczęściej dotyczące stawu biodrowego i kolanowego. Charakteryzuje się obecnością drobnoustrojów w przestrzeni okołoprotezowej, prowadząc do procesu zapalnego, który może skutkować obluzowaniem implantu i zniszczeniem okolicznych tkanek.

W zależności od momentu wystąpienia wyróżnia się zakażenia wczesne (do 3 miesięcy po zabiegu), opóźnione (3-24 miesiące) oraz późne (powyżej 24 miesięcy). Najczęstszymi patogenami odpowiedzialnymi za PJI są bakterie Gram-dodatnie, szczególnie Staphylococcus aureus oraz gronkowce koagulazo-ujemne, które wykazują zdolność tworzenia biofilmu na powierzchni implantu.

Diagnostyka zakażeń okołoprotezowych opiera się na kryteriach klinicznych, laboratoryjnych i mikrobiologicznych. Kluczowe znaczenie mają: badanie płynu stawowego (liczba leukocytów, odsetek neutrofili), markery zapalne (CRP, OB), badania obrazowe oraz posiewy z aspiratu stawowego i tkanek okołoprotezowych. W diagnostyce wykorzystuje się również nowoczesne metody molekularne oraz badania histopatologiczne.

Leczenie PJI wymaga kompleksowego podejścia i zależy od typu zakażenia, stanu pacjenta oraz czynnika etiologicznego. Może obejmować: antybiotykoterapię celowaną, debridement z zachowaniem protezy (DAIR), rewizję jedno- lub dwuetapową z wymianą implantu, a w przypadkach niepoddających się leczeniu – artrodezy lub amputacji. Coraz większe znaczenie ma zastosowanie lokalnych nośników antybiotyków oraz zaawansowanych technik chirurgicznych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl