Streptococcus pneumoniae oporny na penicylinę

Streptococcus pneumoniae oporny na penicylinę (PNSP – Penicillin-Nonsusceptible Streptococcus pneumoniae) to szczep bakterii, który wykształcił mechanizmy odporności na antybiotyki beta-laktamowe, w tym penicylinę. Zjawisko to stanowi poważny problem kliniczny, gdyż S. pneumoniae jest jednym z głównych patogenów odpowiedzialnych za zapalenie płuc, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ucha środkowego oraz posocznicę.

Oporność na penicylinę u pneumokoków wynika głównie z modyfikacji białek wiążących penicylinę (PBP), które są miejscem docelowym działania antybiotyków beta-laktamowych. Zmiany w strukturze tych białek prowadzą do zmniejszonego powinowactwa antybiotyku do miejsca wiązania, co skutkuje kliniczną opornością. Oporność na penicylinę często wiąże się z opornością krzyżową na inne antybiotyki beta-laktamowe.

Rozpowszechnienie szczepów PNSP różni się geograficznie, ale globalnie obserwuje się wzrastający trend. W leczeniu zakażeń wywołanych przez szczepy oporne na penicylinę stosuje się alternatywne antybiotyki, takie jak ceftriakson, wankomycyna, linezolid czy nowsze fluorochinolony. Wybór terapii powinien być oparty na wynikach antybiogramu oraz lokalnych wzorcach oporności.

Zapobieganie rozprzestrzenianiu się szczepów opornych obejmuje racjonalną antybiotykoterapię, szczepienia przeciwko pneumokokom oraz monitorowanie wzorców oporności. Szczepionki skoniugowane przeciwko pneumokokom znacząco zmniejszyły częstość występowania inwazyjnych zakażeń pneumokokowych, w tym tych wywołanych przez szczepy oporne na penicylinę.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl