farmakokinetyka fluoksetyny
Farmakokinetyka fluoksetyny obejmuje szereg procesów biologicznych związanych z jej wchłanianiem, dystrybucją, metabolizmem i wydalaniem z organizmu. Fluoksetyna jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym głównie w leczeniu depresji, zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych, bulimii i zespołu lęku napadowego.
Po podaniu doustnym fluoksetyna jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 6-8 godzinach. Charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (około 94%) oraz dużą objętością dystrybucji (20-42 l/kg), co wskazuje na znaczną dystrybucję tkankową. Fluoksetyna przenika barierę krew-mózg oraz łożysko, a także do mleka matki.
Metabolizm fluoksetyny zachodzi głównie w wątrobie przy udziale enzymów cytochromu P450, zwłaszcza CYP2D6, z wytworzeniem aktywnego metabolitu – norfluoksetyny. Zarówno fluoksetyna, jak i norfluoksetyna charakteryzują się wyjątkowo długim okresem półtrwania – odpowiednio 1-3 dni oraz 7-15 dni, co prowadzi do kumulacji leku i jego metabolitu podczas długotrwałego stosowania. Stan stacjonarny osiągany jest dopiero po 4-5 tygodniach regularnego przyjmowania.
Wydalanie fluoksetyny zachodzi głównie przez nerki, przy czym mniej niż 10% leku wydalane jest w postaci niezmienionej. Ze względu na długi okres półtrwania i obecność aktywnego metabolitu, efekty farmakologiczne fluoksetyny mogą utrzymywać się przez kilka tygodni po zaprzestaniu terapii, co jest istotne przy zmianie leczenia na inne leki przeciwdepresyjne.