komórka Kupffera
Komórki Kupffera (nazywane także makrofagami gwiaździstymi lub komórkami Browicza-Kupffera) to specjalistyczne makrofagi zlokalizowane w świetle naczyń zatokowych wątroby. Stanowią one około 15% wszystkich komórek wątroby i są integralną częścią układu siateczkowo-śródbłonkowego (obecnie określanego jako układ fagocytarny jednojądrzasty).
Główną funkcją komórek Kupffera jest fagocytoza patogenów, uszkodzonych erytrocytów, kompleksów immunologicznych oraz innych cząstek i substancji toksycznych, które docierają do wątroby z krwią wrotną z przewodu pokarmowego. Dzięki swojej aktywności fagocytarnej, komórki te pełnią kluczową rolę w pierwszej linii obrony immunologicznej wątroby.
Komórki Kupffera uczestniczą również w procesach zapalnych poprzez produkcję cytokin prozapalnych (m.in. TNF-α, IL-1, IL-6), reaktywnych form tlenu oraz tlenku azotu. W warunkach patologicznych, szczególnie w przewlekłych chorobach wątroby takich jak marskość, alkoholowa choroba wątroby czy niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (NAFLD), komórki Kupffera ulegają aktywacji i mogą przyczyniać się do postępu włóknienia wątroby.
Dysfunkcja komórek Kupffera obserwowana jest w wielu schorzeniach wątroby, w tym w chorobach autoimmunologicznych, metabolicznych oraz w procesach nowotworzenia. Komórki te stanowią również potencjalny cel terapeutyczny w leczeniu chorób wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Hydroksyetyloskrobia – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Hydroksyetyloskrobia (HES) w stężeniu 60 mg/ml (6%) stosowana w preparacie Tetraspan wykazuje istotne zmiany patologiczne w badaniach toksykologicznych na zwierzętach, zwłaszcza przy wielokrotnym podawaniu w warunkach hiperwolemii. Obserwowane efekty obejmują krwawienia, rozległą histiocytozę z nagromadzeniem piankopodobnych histiocytów i makrofagów, organomegalię (wzrost masy wątroby, nerek i śledziony), infiltrację tłuszczu, wakuolizację komórek oraz podwyższone poziomy enzymów wątrobowych AlAT i AspAT. Mechanizmy tych zmian mogą być związane z hemodylucją, zwiększonym obciążeniem układu krążenia oraz akumulacją cząsteczek HES w komórkach fagocytujących. Parametry fizykochemiczne preparatu, takie jak stopień podstawienia 0,42, średnia masa cząsteczkowa około 130 000 Da, pH 5,6-6,4 oraz teoretyczna osmolarność 296 mOsmol/l, wpływają na farmakokinetykę, farmakodynamikę oraz biokompatybilność produktu.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biokompatybilność, działanie przeciwkrzepliwe, działanie teratogenne, hemodylucja, hiperwolemia, histiocytoza, hydroksyetyloskrobia, komórka Kupffera, komórki fagocytujące, krzepnięcie krwi, organomegalia, potencjał genotoksyczny, preparat krwiozastępczy, właściwości farmakodynamiczne, właściwości farmakokinetyczne, właściwości onkotyczne, zaburzenie osmotyczne - Leksykon substancji czynnych
Teryparatyd – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Teryparatyd, substancja aktywna preparatu Osteoteri (20 µg/80 µl), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami przedklinicznymi. Testy genotoksyczności nie wykazały działania genotoksycznego, a badania teratogenności na szczurach, myszach i królikach nie potwierdziły efektów teratogennych, choć u królików zaobserwowano toksyczne działanie na rozwój płodów przy dawkach 3-100 µg/kg mc. Badania kancerogenności na szczurach wykazały dawkozależny wzrost kostniakomięsaka, jednakże brak podobnych efektów u małp (badanie 18-miesięczne plus 3 lata obserwacji) oraz brak przypadków kostniakomięsaka w badaniach klinicznych u ludzi wskazują na ograniczone znaczenie kliniczne tych wyników u pacjentów.
Metabolizm teryparatydu u zwierząt ujawnił, że zmniejszenie przepływu krwi przez wątrobę obniża klirens PTH(1-84) poprzez ograniczenie kontaktu z komórkami Kupffera, co ma istotne implikacje dla farmakokinetyki i potencjalnych interakcji lekowych. Podsumowując, teryparatyd charakteryzuje się brakiem genotoksyczności i teratogenności w standardowych modelach, a obserwacje kliniczne potwierdzają jego bezpieczeństwo, mimo wykrytych efektów kancerogennych u szczurów, które nie przekładają się na ryzyko u ludzi.
działanie teratogenne, farmakokinetyka teryparatydu, guz kości, kancerogeneza, komórka Kupffera, kostniakomięsak, Osteoteri, owariektomia, parathormon, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał teratogenny, przepływ wątrobowy, resorpcja płodu, ryzyko kancerogenne, teryparatyd, właściwość genotoksyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie wątroby toksyczne – Patofizjologia i mechanizm
Toksyczne zapalenie wątroby jest stanem zapalnym wywołanym przez działanie ksenobiotyków, takich jak alkohol, leki (np. paracetamol, izoniazyd, walproinian), substancje chemiczne i suplementy diety. Patogeneza obejmuje dysfunkcję cytochromu P450 (szczególnie CYP2E1 indukowanego przez etanol), stres oksydacyjny, dysfunkcję mitochondrialną oraz reakcje immunologiczne. Metabolity toksyczne, takie jak N-acetylo-p-benzochinonoimina (NAPQI) powstający z paracetamolu, prowadzą do uszkodzenia hepatocytów poprzez wyczerpanie glutationu, stres oksydacyjny i apoptozę. Uszkodzenie wątroby manifestuje się podwyższeniem enzymów wątrobowych: ALT >3x ULN, ALP >2x ULN oraz bilirubiny >2x ULN, z klasyfikacją uszkodzenia na hepatocytowe (R ≥ 5), cholestatyczne (R ≤ 2) lub mieszane (R 2-5). Toksyczne zapalenie może mieć przebieg ostry lub przewlekły, prowadząc do marskości i niewydolności wątroby, a w ciężkich przypadkach wymaga przeszczepienia narządu.
acetaminofen, alkoholowe zapalenie wątroby, aminotransferaza alaninowa, białko Bcl-2, cholestaza, cytochrom P450, dysfunkcja mitochondrialna, fosfataza alkaliczna, glutation, hepatotoksyczność, izoniazyd, komórka Kupffera, ksenobiotyk, limfocyt T, marskość wątroby, N-acetylocysteina, nekroza, niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby, ostra niewydolność wątroby, peroksydacja lipidów, piorunująca niewydolność wątroby, płytka graniczna, polekowe uszkodzenie wątroby, programowana śmierć komórki, przewód żółciowy, reaktywne formy tlenu, stłuszczenie mikropęcherzykowe, stres oksydacyjny, toksyczne zapalenie wątroby, uszkodzenie DNA mitochondrialnego, walproinian, wiązanie kowalencyjne, zespół Reye’a, zespół wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, żyła wrotna