Gorączki krwotoczne
Patofizjologia i mechanizm
Gorączki krwotoczne (VHF) to grupa chorób zakaźnych wywoływanych przez wirusy RNA z rodzin arenawirusów, buniawirusów, filawirusów i flawiwirusów, charakteryzujących się uszkodzeniem śródbłonka naczyniowego, zwiększoną przepuszczalnością naczyń, trombocytopenią oraz zaburzeniami krzepnięcia, w tym rozsianym wykrzepianiem wewnątrznaczyniowym (DIC). Patogeneza obejmuje infekcję komórek śródbłonka, makrofagów, monocytów i komórek dendrytycznych, co prowadzi do dysfunkcji układu immunologicznego, tłumienia odpowiedzi interferonowej oraz indukcji burzy cytokinowej. W przypadku wirusa Ebola obserwuje się apoptozę limfocytów „bystander” i znaczne zmniejszenie liczby komórek NK oraz limfocytów T CD4+ i CD8+. Wzmocnienie zależne od przeciwciał (ADE) jest kluczowe w patogenezie ciężkiej dengi, gdzie nieneutralizujące przeciwciała zwiększają replikację wirusa i produkcję cytokin prozapalnych. W CCHF receptor LDLR umożliwia wnikanie wirusa, a zakażenie prowadzi do dysfunkcji naczyń, DIC i niewydolności wielonarządowej. Trombocytopenia wynika z bezpośredniego wpływu wirusów na płytki, ich immunologicznego niszczenia, zaburzonej megakariopoezy oraz niszczenia megakariocytów.
- Mechanizm patogenetyczny gorączek krwotocznych
- Uszkodzenie naczyń krwionośnych
- Zaburzenia krzepnięcia
- Dysfunkcja odpowiedzi immunologicznej
- Burza cytokinowa i uszkodzenie narządowe
- Specyficzne mechanizmy patogenetyczne w różnych gorączkach krwotocznych
- Patogeneza gorączki krwotocznej Ebola
- Patogeneza gorączki krwotocznej Dengue
- Patogeneza gorączki krwotocznej Crimean-Congo
- Wspólne cechy patogenetyczne gorączek krwotocznych
- Tropizm tkankowy i komórkowy
- Mechanizmy unikania odpowiedzi immunologicznej
- Znaczenie odpowiedzi cytokinowej
- Rola płociennej krwi w patogenezie gorączek krwotocznych
- Zaburzenia neurologiczne w gorączkach krwotocznych
- Wnioski i perspektywy terapeutyczne
Mechanizm patogenetyczny gorączek krwotocznych
Gorączki krwotoczne (VHF – Viral Hemorrhagic Fevers) stanowią grupę chorób zakaźnych wywoływanych przez cztery główne rodziny wirusów RNA: areanawirusy, buniawirusy, filawirusy oraz flawiwirusy. Charakteryzują się one zespołem klinicznym obejmującym ogólne złe samopoczucie, gorączkę, zwiększoną przepuszczalność naczyń, zmniejszoną objętość osocza, zaburzenia krzepnięcia oraz różnego stopnia krwawienia12. Patogeneza gorączek krwotocznych jest niezwykle złożona i obejmuje wiele mechanizmów molekularnych, które przyczyniają się do uszkodzenia różnych narządów i układów, w szczególności układu naczyniowego, krzepnięcia oraz odpowiedzi immunologicznej3.
Uszkodzenie naczyń krwionośnych
Centralnym punktem patogenezy gorączek krwotocznych jest uszkodzenie łożyska naczyniowego. Wirusy powodujące VHF infekują komórki śródbłonka naczyniowego, co prowadzi do ich dysfunkcji i reorganizacji kompleksu kadheryno-kateninowego VE (białka istotnego w adhezji komórkowej). Ta reorganizacja tworzy szczeliny międzykomórkowe w komórkach śródbłonka, co zwiększa przepuszczalność naczyń i pozwala krwi wydostawać się z układu krążenia4. Zwiększona przepuszczalność naczyń może być również spowodowana działaniem czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) oraz aktywacją dopełniacza35.
Badania nad mechanizmami molekularnymi wskazują, że wirusy wnikają do komórek gospodarza poprzez różne receptory, w tym integryny β-3 lub receptory Toll-podobne (TLR). W przypadku wirusa Crimean-Congo gorączki krwotocznej (CCHFV) zaproponowano receptor lipoprotein o niskiej gęstości (LDLR) jako kluczowy dla wejścia wirusa do komórki67. Po zakażeniu komórek śródbłonka wirusy mogą indukować apoptozę komórek oraz uwalnianie rozpuszczalnych cząsteczek adhezyjnych, co dalej zwiększa przepuszczalność naczyń7.
Zaburzenia krzepnięcia
Zaburzenia krzepnięcia stanowią ważny element patogenezy gorączek krwotocznych i mogą wynikać z kilku mechanizmów. Jednym z głównych jest rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe (DIC), które obserwuje się w gorączce Rift Valley, Marburg i Ebola4. Dodatkowo, niedobór czynników krzepnięcia spowodowany martwicą hepatocytów w wątrobie również przyczynia się do zaburzeń krzepnięcia35.
Trombocytopenia (zmniejszenie liczby płytek krwi) jest charakterystycznym objawem gorączek krwotocznych i może być spowodowana przez cztery główne mechanizmy: bezpośredni wpływ wirusów na płytki, immunologiczne niszczenie płytek, zaburzoną megakariopoezę oraz niszczenie megakariocytów8. Wirusy mogą wiązać się z płytkami krwi poprzez różne receptory, w tym integryny β-3 lub TLR. Po związaniu się z płytkami, wirusy mogą zostać wchłonięte i przetworzone w małych pęcherzykach endocytarnych, które następnie łączą się z ziarnistościami wydzielniczymi, niszczącymi wirusa. Jednak zniszczenie wirusa nie zawsze jest skuteczne, a zakażone płytki mogą przyczyniać się do rozprzestrzeniania się infekcji i dysfunkcji płytek9.
Układ immunologiczny może przyczyniać się do zmniejszenia liczby płytek na co najmniej trzy sposoby. Pierwszy to sekwestracja płytek przez makrofagi w miejscu zakażenia i/lub w śledzionie. Drugi mechanizm to agregacja płytek z leukocytami i następująca fagocytoza przez makrofagi. Trzeci mechanizm to niszczenie płytek za pośrednictwem przeciwciał związanych z kompleksem płytki-wirus9.
Dysfunkcja odpowiedzi immunologicznej
Badania wirusa Ebola wykazały kluczową rolę tłumienia wrodzonych mechanizmów obronnych przeciwwirusowych w patogenezie. Komórki prezentujące antygen są celami produktywnej infekcji i dysregulacji immunologicznej1. Spośród tych populacji komórkowych, monocyty i makrofagi są proponowane jako źródła uszkadzających cytokin zapalnych, podczas gdy zakażone komórki dendrytyczne nie przechodzą prawidłowej dojrzewania, potencjalnie upośledzając odporność adaptacyjną110.
Infekcja komórek dendrytycznych prowadzi do zaburzonego fenotypu, gdzie odpowiedzi interferonowe są tłumione, a dojrzewanie komórek dendrytycznych jest upośledzone. To prawdopodobnie hamuje aktywację limfocytów T, dodatkowo zapobiegając kontroli infekcji10. Niekontrolowana replikacja wirusa i towarzyszące odpowiedzi zapalne są uważane za czynniki promujące wyciek naczyniowy i koagulopatię1.
Wirusy gorączek krwotocznych wykorzystują różne strategie unikania odpowiedzi immunologicznej gospodarza. Na przykład białka wirusa Marburg (MARV) hamują produkcję interferonów typu I, które są kluczowe dla wrodzonej odpowiedzi immunologicznej. Białko VP40 jest czynnikiem wirulencji, który przeciwdziała wrodzonej odpowiedzi immunologicznej, a jego główną funkcją w immunopatologii MARV jest tłumienie odpowiedzi komórek gospodarza na sygnalizację interferonową. Podobnie VP35 jest wielofunkcyjnym czynnikiem wirulencji, który ułatwia unikanie odpowiedzi immunologicznej poprzez upośledzenie odpowiedzi interferonowej i jest ważny dla syntezy RNA wirusa1112.
Burza cytokinowa i uszkodzenie narządowe
Mechanizmy patogenetyczne gorączek krwotocznych obejmują również indukcję „burzy cytokinowej”, czyli nadmiernej produkcji cytokin prozapalnych, co prowadzi do systemowej odpowiedzi zapalnej. Nadmierna produkcja cytokin prozapalnych i brak odpowiedzi adaptacyjnej są uważane za główne czynniki w patogenezie wirusa Ebola10. Jednak najważniejsze źródła tej burzy cytokinowej in vivo, odpowiednie szlaki sygnałowe wywołujące te odpowiedzi, mechanizmy, za pomocą których te sygnały są aktywowane, oraz specyficzny wkład produkcji cytokin w dysregulację odporności przeciwwirusowej, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe i wstrząs krążeniowy pozostają do określenia10.
Zakażone makrofagi uwalniają mediatory wazoaktywne, które zwiększają przepuszczalność naczyń, prowadząc do wycieku naczyniowego, hipowolemii i wstrząsu13. Ten mechanizm, wraz z indywidualnymi zmiennościami gospodarza i genomu wirusa, odgrywa aktywną rolę w patogenezie13.
Specyficzne mechanizmy patogenetyczne w różnych gorączkach krwotocznych
Patogeneza gorączki krwotocznej Ebola
Filawirusy, do których należy wirus Ebola, mają zdolność do replikacji w komórkach dendrytycznych, monocytach, makrofagach i komórkach Kupffera14. Wirus hamuje produkcję interferonu, co pozwala na niekontrolowaną replikację. Limfocyty nie są bezpośrednio zakażane, jednak dochodzi do apoptozy limfocytów „bystander”, co prowadzi do znacznego zmniejszenia liczby komórek NK oraz limfocytów T CD4+ i CD8+14.
Wirus Ebola powoduje również zwiększenie stężenia cytokin prozapalnych (burza cytokinowa), co może skutkować zwiększoną przepuszczalnością naczyń, krwawieniami i wstrząsem septycznym15. Wirus powoduje rozległe i ciężkie zmiany krwotoczne, w tym wybroczyny i wynaczynienia w skórze, błonach śluzowych i narządach15.
Dla filowirusów istnieją cztery ogólne mechanizmy patogenezy. Pierwszy to rozprzestrzenianie się wirusa z powodu tłumienia odpowiedzi makrofagów i komórek dendrytycznych. Drugi mechanizm to zapobieganie odpowiedzi immunologicznej swoistej dla antygenu. Trzeci mechanizm to apoptoza limfocytów. Czwarty mechanizm zachodzi, gdy zakażone makrofagi oddziałują z toksycznymi cytokinami, prowadząc do diapedezy i niedoboru koagulacji4.
Patogeneza gorączki krwotocznej Dengue
Dengue to choroba wirusowa przenoszona przez komary, wywoływana przez 1 z 4 blisko spokrewnionych, ale antygenowo różnych serotypów wirusa dengi (DENV-1 do DENV-4). Zakażenie jednym serotypem dengi zapewnia dożywotnią odporność homotopową i krótki okres częściowej odporności heterotypowej (2 lata), ale każda osoba może ostatecznie zostać zakażona wszystkimi 4 serotypami13.
Po inokulacji do ludzkiego gospodarza, denga ma okres inkubacji od 3 do 14 dni (średnio 4-7 dni), podczas którego replikacja wirusa odbywa się w docelowych komórkach dendrytycznych. Zakażenie komórek docelowych, głównie układu siateczkowo-śródbłonkowego, takich jak komórki dendrytyczne, makrofagi, hepatocyty i komórki śródbłonka, skutkuje produkcją mediatorów immunologicznych, które kształtują ilość, typ i czas trwania komórkowej i humoralnej odpowiedzi immunologicznej na początkowe i późniejsze zakażenia wirusem16.
Ciężka denga (gorączka krwotoczna denga/zespół wstrząsu denga) zwykle występuje około trzeciego do siódmego dnia choroby podczas drugiego zakażenia dengi u osób z już istniejącą aktywnie lub pasywnie nabytą (matczyną) odpornością na heterologiczny serotyp wirusa dengi16. Krytyczną cechą ciężkiej dengi jest wyciek osocza, spowodowany zwiększoną przepuszczalnością naczyń włosowatych, który może objawiać się jako hemokoncentracja, a także wysięk opłucnowy i wodobrzusze16.
Immunopatologia ciężkiej dengi pozostaje nie w pełni zrozumiana. Większość pacjentów, u których rozwija się ciężka denga, przeszła wcześniej zakażenie 1 lub więcej serotypami dengi. Gdy osoba jest zakażona innym serotypem (tj. wtórnym zakażeniem) i wytwarza niskie poziomy nieneutralizujących przeciwciał, przeciwciała te, skierowane przeciwko jednemu z dwóch białek powierzchniowych (prekursorowe białko błonowe i białko otoczki), gdy są związane przez receptory Fc makrofagów i monocytów, prawdopodobnie nie neutralizują wirusa, ale tworzą kompleks antygen-przeciwciało13.
Prowadzi to do zwiększonego wnikania wirusa do makrofagów posiadających receptory IgG, umożliwiając niekontrolowaną replikację wirusa z wyższymi mianami wirusa oraz zwiększoną produkcją cytokin i aktywacją dopełniacza, zjawisko to nazywane jest wzmocnieniem zależnym od przeciwciał13. Zakażone makrofagi uwalniają mediatory wazoaktywne, które zwiększają przepuszczalność naczyń, prowadząc do wycieku naczyniowego, hipowolemii i wstrząsu13.
Patogeneza gorączki krwotocznej Crimean-Congo
Crimean-Congo hemorrhagic fever (CCHF) jest chorobą przenoszoną przez kleszcze, która może powodować różne skutki chorobowe, od bezobjawowej infekcji do śmiertelnej gorączki krwotocznej6. Chociaż patogeneza i immunobiologia nie są jeszcze w pełni zrozumiane, jest jasne, że wiele procesów przyczynia się do wnikania wirusa, replikacji i uszkodzenia patologicznego6.
CCHFV wiąże się z nieznanym receptorem komórkowym, jednak receptor lipoproteiny o niskiej gęstości (LDLR) został niedawno zaproponowany jako kluczowy dla wnikania CCHFV do komórki6. Ciężka lub śmiertelna choroba u ludzi koreluje z nadmierną prozapalną odpowiedzią immunologiczną prowadzącą do dysfunkcji naczyń, rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, niewydolności wielonarządowej i wstrząsu6.
Wejście wirusa jest pośredniczone przez składnik Gc białka otoczki, który wiąże się z receptorem komórki gospodarza, prawdopodobnie LDLR, w celu wejścia7. Zakażenie CCHFV powoduje zarówno bezpośrednie uszkodzenie komórkowe, takie jak apoptoza, jak i pośrednie uszkodzenie, takie jak zwiększona przepuszczalność naczyń poprzez zwiększoną regulację rozpuszczalnych cząsteczek adhezyjnych7.
Silna odpowiedź prozapalna była związana z ciężkimi przypadkami i śmiertelnymi wynikami7. CCHFV jest wirusem wrażliwym na interferon; zakażone komórki opóźniają indukcję interferonu typu 1, dając wirusowi czas na replikację i rozprzestrzenianie się ogólnoustrojowe7.
Analizy transcryptomiczne na poziomie systemowym wykazały zmiany metaboliczne w kierunku centralnego metabolizmu węgla i energii (CCEM) z wyraźną regulacją w górę fosforylacji oksydacyjnej (OXPHOS) podczas zakażenia CCHFV1718. Poprzez blokowanie dwóch kluczowych szlaków CCEM, glikolizy i glutaminolizy, replikacja wirusa była hamowana in vitro1920.
Wspólne cechy patogenetyczne gorączek krwotocznych
Tropizm tkankowy i komórkowy
Wirusy gorączek krwotocznych wykazują szczególny tropizm do określonych komórek i tkanek w organizmie gospodarza. Wczesne cele zakażenia obejmują wątrobę, śledzionę, regionalne węzły chłonne, makrofagi i monocyty21. Te miejsca replikują wirusa, umożliwiając mu rozprzestrzenianie się w organizmie.
Komórki dendrytyczne są wczesnym celem wirusów gorączek krwotocznych, co wykazano w badaniach na modelach naczelnych2223. W przypadku Lassa virus, zakażone komórki dendrytyczne były identyfikowane jako dominujący cel zakażenia w różnych tkankach we wszystkich zwierzętach w 7 dniu, podczas gdy komórki Kupffera, hepatocyty, komórki kory nadnerczy i komórki śródbłonka były częściej zakażone LASV w tkankach zwierząt terminalnych (dni 13,5-17)22.
Wirus Ebola infekuje komórki dendrytyczne, monocyty, makrofagi i komórki Kupffera. Limfocyty nie są zakażane, jednak dochodzi do apoptozy limfocytów „bystander”, co prowadzi do znacznego zmniejszenia liczby komórek NK oraz limfocytów T CD4+ i CD8+14.
Mechanizmy unikania odpowiedzi immunologicznej
Wirusy gorączek krwotocznych wykorzystują różne mechanizmy unikania odpowiedzi immunologicznej gospodarza, co pozwala im na niezakłóconą replikację i rozprzestrzenianie się w organizmie. Jednym z kluczowych mechanizmów jest hamowanie produkcji interferonów typu I, które są istotne dla wrodzonej odpowiedzi immunologicznej24.
W przypadku wirusa Marburg, białko VP24 blokuje odpowiedź komórkową na interferon12. Podobnie, białko VP35 jest wielofunkcyjnym czynnikiem wirulencji, który ułatwia unikanie odpowiedzi immunologicznej poprzez upośledzenie odpowiedzi interferonowej i jest ważny dla syntezy RNA wirusa11.
W przypadku wirusa Ebola, białka VP35 i VP24 hamują szlaki interferonowe. VP35 upośledza dojrzewanie komórek dendrytycznych wywołane przez wirusa i lipopolisacharyd, podczas gdy VP24 wiąże karioferynę alfa1 i blokuje akumulację jądrową STAT12526.
Dodatkowo, wirusy zakłócają prezentację antygenu, co upośledza zdolność adaptacyjnego układu immunologicznego do rozpoznawania i atakowania zakażonych komórek24. W rezultacie wirus może nadal replikować się i rozprzestrzeniać w całym organizmie, przytłaczając mechanizmy obronne gospodarza.
Znaczenie odpowiedzi cytokinowej
Nadmierna produkcja cytokin prozapalnych, zwana również „burzą cytokinową”, jest ważnym elementem patogenezy gorączek krwotocznych10. Ta niekontrolowana odpowiedź zapalna przyczynia się do uszkodzenia tkanek, zwiększonej przepuszczalności naczyń i niewydolności wielonarządowej24.
W patogenezie wirusa Ebola zakażone makrofagi uwalniają mediatory wazoaktywne, które zwiększają przepuszczalność naczyń, prowadząc do wycieku naczyniowego, hipowolemii i wstrząsu13. Wirus powoduje również zwiększenie stężenia cytokin prozapalnych, co może skutkować zwiększoną przepuszczalnością naczyń, krwawieniami i wstrząsem septycznym15.
Podobnie, w przypadku CCHFV silna odpowiedź prozapalna była związana z ciężkimi przypadkami i śmiertelnymi wynikami7. Systemowy zespół odpowiedzi zapalnej (SIRS) związany z zakażeniem SFTSV przyczynia się istotnie do patologii obserwowanej u pacjentów25.
| Rodzina wirusów | Przykładowe wirusy | Główne mechanizmy patogenetyczne | Komórki docelowe |
|---|---|---|---|
| Filawirusy | Ebola, Marburg | Hamowanie odpowiedzi interferonowej, apoptoza limfocytów, burza cytokinowa, dysregulacja odpowiedzi immunologicznej | Komórki dendrytyczne, monocyty, makrofagi, komórki Kupffera |
| Flawiwirusy | Denga, żółta gorączka | Wzmocnienie zależne od przeciwciał (ADE), wyciek osocza, aktywacja dopełniacza | Komórki dendrytyczne, makrofagi, hepatocyty, komórki śródbłonka |
| Arenawirusy | Lassa, gorączki krwotoczne Ameryki Południowej | Zakażenie komórek dendrytycznych, uszkodzenie wątroby, zaburzenia krzepnięcia | Komórki dendrytyczne, komórki Kupffera, hepatocyty, komórki kory nadnerczy |
| Buniawirusy | CCHF, Rift Valley | Reprogramowanie metaboliczne, dysfunkcja naczyń, aktywacja cytokin | Komórki śródbłonka, komórki krwi obwodowej (PBMC) |
Rola płociennej krwi w patogenezie gorączek krwotocznych
Płytki krwi odgrywają istotną rolę w patogenezie gorączek krwotocznych. Trombocytopenia (zmniejszenie liczby płytek krwi) i obniżone odpowiedzi immunologiczne są charakterystycznymi objawami VHF, a płytki są zaangażowane w oba te procesy8.
Istnieją cztery główne przyczyny trombocytopenii lub dysfunkcji płytek indukowanych przez wirusy. Obejmują one bezpośrednie efekty wirusów na płytki, immunologiczne niszczenie płytek, zaburzoną megakariopoezę i niszczenie megakariocytów8.
Płytki wiążą wirusy poprzez różne receptory, takie jak integryny β-3 lub TLR. Wiadomo, że płytki ekspresjonują TLR2, TLR4 i TLR98. Po związaniu wirusów, płytki mogą je wchłaniać i przetwarzać w małych pęcherzykach endocytarnych, które następnie łączą się z ziarnistościami wydzielniczymi, niszczącymi wirusa. Jednak zniszczenie wirusa nie zawsze jest skuteczne, a zakażone płytki mogą przyczyniać się do rozprzestrzeniania się infekcji i dysfunkcji płytek, jak widać w HFRS9.
Układ immunologiczny może przyczyniać się do zmniejszenia liczby płytek na co najmniej trzy sposoby. Pierwszy to sekwestracja płytek przez makrofagi w miejscu zakażenia i/lub w śledzionie. Drugi mechanizm to agregacja płytek z leukocytami i następująca fagocytoza przez makrofagi. Trzeci mechanizm to niszczenie płytek za pośrednictwem przeciwciał związanych z kompleksem płytki-wirus9.
Kilka wirusów, jak HIV-1, HCV i ludzki CMV, może replikować się w megakariocytach, a te zakażenia są związane z trombocytopenią i innymi zaburzeniami zakrzepowymi27. Podjednostka integryny β3 (ITGB3 lub CD61+) w płytkach może łączyć się z różnymi partnerami, tworząc różne receptory integrynowe o wielu funkcjach27.
Zaburzenia neurologiczne w gorączkach krwotocznych
Gorączki krwotoczne mogą powodować choroby neurologiczne. Powikłania neurologiczne niezależne od (tj. nie bezpośrednio związane z) powikłań metabolicznych lub krwotocznych zostały rozpoznane i zgłoszone dla członków każdej rodziny wirusów gorączek krwotocznych. Lassa, gorączka krwotoczna argentyńska, Marburg, hantawirus, wirus Puumala, gorączka Doliny Riftu i zakażenia wirusem dengi mają objawy neurologiczne lub następstwa21.
Choroba OUN lub penetracja OUN nie jest jednoznacznie związana z wiremią. Mechanizmy uszkodzenia naczyń obejmują bezpośrednie zakażenie śródbłonka, infiltrację kapilar przez zakażone komórki, miejscowe niedotlenienie i uwolnienie wazoaktywnych neuropeptydów, uwolnienie cytokin i innych rozpuszczalnych mediatorów zapalnych oraz uszkodzenie przez kompleksy immunologiczne28.
Patofizjologia objawów neurologicznych jest najczęściej przypisywana obrzękowi mózgu, anoksji, krwawieniu, hiponatremii, niewydolności wątroby lub nerek, krwawieniu mikrokapilar i uwalnianiu toksycznych substancji. Jednakże istniały opisy zespołów klinicznych zgodnych z zapaleniem mózgu, co rodzi możliwość, że niektóre wirusy są neurotropowe, powodując chorobę przez bezpośrednie zakażenie i uszkodzenie lub zapalne uszkodzenie „bystander”28.
Wirus może wnikać do OUN poprzez zakażone monocyty, a ruch przez barierę krew-mózg jest ułatwiony przez rozpad bariery spowodowany zakażeniem śródbłonka21. Encefalopatia w krytycznej chorobie może być obrzękiem mózgu, anoksją, krwawieniem, hiponatremią, niewydolnością wątroby lub nerek, krwawieniem mikrokapilar lub uwalnianiem toksycznych substancji29.
Wnioski i perspektywy terapeutyczne
Patogeneza gorączek krwotocznych jest niezwykle złożona i obejmuje wiele mechanizmów molekularnych, które przyczyniają się do uszkodzenia różnych narządów i układów. Zrozumienie tych mechanizmów jest kluczowe dla opracowania skutecznych strategii terapeutycznych30.
Opierając się na obserwacjach klinicznych i parametrach immunowirusologicznych, przebieg ciężkich VHF można podzielić na trzy fazy, które wymagają różnych podejść klinicznych; tj. inkubacja, przedkoagulopatia i koagulopatia31.
Pierwsza faza rozpoczyna się od ekspozycji na wirusa i utrzymuje się przez cały okres przedobjawowy. Na tym poziomie aktywna/bierna immunizacja i cząsteczki o bezpośrednim działaniu przeciwwirusowym są najbardziej skuteczną opcją farmakologiczną31.
Druga faza zbiega się z replikacją wirusa i ewentualną wiremią. Na tym etapie cząsteczki o bezpośrednim działaniu przeciwwirusowym mogą być nadal skuteczne31.
Trzecia i ostatnia faza charakteryzuje się pojawieniem się zaburzeń krzepnięcia napędzanych przez dysregulację sieci cytokin (burza cytokinowa). Na tym etapie leki immunomodulujące (np. inhibitory czynników krzepnięcia i/lub cytokin prozapalnych) są jedyną sensowną opcją, chociaż ich rzeczywista skuteczność wymaga jeszcze oceny32.
Modele zwierzęce i doświadczenie kliniczne u ludzi wskazują, że wyniki pacjentów poprawiają się, gdy leczenie rozpoczyna się jak najwcześniej32. Dlatego pilnie potrzebna jest definicja przypadku, która może identyfikować pacjentów z VHF we wczesnych fazach chorób32.
Odpowiednia intensywna opieka powinna być zapewniona wszystkim pacjentom z VHF, tak jak pacjentom z innymi zagrażającymi życiu stanami niezwiązanymi z VHF32. Kilka doświadczeń klinicznych z krajów rozwiniętych podkreśla, że agresywne podejście do rozwiązania niewydolności wielonarządowej u pacjentów z VHF Hantavirus może ratować życie32.
Potwierdza to, że inwazyjne interwencje, takie jak pozaustrojowe utlenowanie błonowe w celu rozwiązania opornej hipoksemii i hemodializa w celu wsparcia funkcji nerek, powinny być rozważane u pacjentów z VHF33. Obecnie istnieje potrzeba opracowania znormalizowanych protokołów klinicznych do zarządzania przypadkami klinicznymi VHF, które integrują środki kontroli zakażeń z kompleksową opieką nad pacjentami33.
Badania nad CCHFV wykazały, że blokowanie dwóch kluczowych szlaków CCEM, glikolizy i glutaminolizy, hamowało replikację wirusa in vitro1920. Wzajemne oddziaływanie przeprogramowania metabolicznego w kierunku centralnego metabolizmu węgla i energii oraz jego negatywne powiązanie ze szlakami sygnałowymi biologicznymi, takimi jak Notch/FoxO i PI3K/mTOR/HIF-1, oraz mechanizm przeciwwirusowy gospodarza pośredniczony przez IFN, mogłoby zapewnić atrakcyjne opcje interwencji terapeutycznej w CCHF34.
Lepsze zrozumienie mechanizmów molekularnych patogenezy gorączek krwotocznych, w tym roli odpowiedzi cytokinowej, dysfunkcji naczyń i zaburzeń krzepnięcia, może prowadzić do opracowania nowych strategii terapeutycznych skierowanych na te procesy patofizjologiczne3536.
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.