dziedziczny niepolipowaty rak jelita grubego
Dziedziczny niepolipowaty rak jelita grubego (HNPCC), znany również jako zespół Lyncha, to genetycznie uwarunkowany zespół nowotworowy charakteryzujący się zwiększonym ryzykiem wystąpienia raka jelita grubego oraz innych nowotworów. Stanowi on około 3-5% wszystkich przypadków raka jelita grubego i jest najczęstszą dziedziczną przyczyną tego nowotworu.
Zespół ten jest dziedziczony autosomalnie dominująco i związany z mutacjami w genach odpowiedzialnych za naprawę błędnie sparowanych zasad DNA (MMR – mismatch repair), głównie MLH1, MSH2, MSH6 i PMS2. Defekty w tych genach prowadzą do niestabilności mikrosatelitarnej (MSI), która jest charakterystyczną cechą molekularną HNPCC.
Klinicznie HNPCC charakteryzuje się wczesnym wystąpieniem raka jelita grubego (średni wiek zachorowania to około 45 lat), predylekcją do prawej części okrężnicy, wysokim ryzykiem występowania nowotworów synchronicznych i metachronicznych oraz zwiększonym ryzykiem innych nowotworów, w tym raka endometrium, jajnika, żołądka, dróg moczowych, dróg żółciowych i mózgu.
Diagnostyka zespołu Lyncha opiera się na kryteriach klinicznych (Amsterdam II, zrewidowane kryteria Bethesda), badaniach immunohistochemicznych, ocenie niestabilności mikrosatelitarnej oraz badaniach genetycznych. Dla osób z potwierdzonym HNPCC zaleca się intensywny nadzór onkologiczny, w tym kolonoskopię co 1-2 lata, rozpoczynającą się w wieku 20-25 lat lub 2-5 lat przed najmłodszym przypadkiem zachorowania w rodzinie.
Leczenie chirurgiczne raka jelita grubego w HNPCC często obejmuje rozszerzone resekcje z uwagi na wysokie ryzyko nowotworów synchronicznych i metachronicznych. U kobiet z HNPCC należy również rozważyć profilaktyczną histerektomię i obustronną salpingo-ooforektomię po zakończeniu planów reprodukcyjnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół lyncha – Diagnostyka i diagnoza
Zespół Lyncha, czyli dziedziczny niepolipowaty rak jelita grubego (HNPCC), odpowiada za 2-4% przypadków raka jelita grubego i 2-3% raka endometrium. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie rodzinnym, badaniach przesiewowych guza (MSI, IHC) oraz testach genetycznych ukierunkowanych na mutacje w genach MMR (MLH1, MSH2, MSH6, PMS2, EPCAM). Kryteria kliniczne (Amsterdam I i II, zrewidowane Bethesda) oraz modele predykcyjne (PREMM5, MMRpro, MMRpredict) pomagają identyfikować pacjentów z podejrzeniem zespołu. Badania MSI wykazują niestabilność mikrosatelitarną (MSI-H), a IHC pozwala ocenić ekspresję białek MMR; utrata ekspresji MLH1 wymaga dalszej analizy mutacji BRAF V600E i hipermetylacji promotora MLH1 w celu wykluczenia sporadycznych przypadków. Potwierdzenie rozpoznania następuje poprzez badania genetyczne obejmujące sekwencjonowanie i analizę rearanżacji genów MMR.
badanie genetyczne, badanie immunohistochemiczne, biopsja endometrium, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczny niepolipowaty rak jelita grubego, ekspresja białka, gastroskopia, glejak, histerektomia profilaktyczna, HNPCC, kolonoskopia, marker CA-125, MMR, mutacja BRAF V600E, naprawa niesparowanych zasad DNA, niestabilność mikrosatelitarna, owariektomia, poradnictwo genetyczne, rak endometrium, rak jelita grubego, rak łojowy, rogowiak kolczystokomórkowy, testowanie kaskadowe, ultrasonografia przezpochwowa, zespół Lyncha - Leksykon chorób i schorzeń
Polipy jelita grubego – Etiologia i przyczyny
Polipy jelita grubego powstają w wyniku nieprawidłowego rozrostu komórek błony śluzowej, z udziałem mutacji genetycznych, zwłaszcza w genie supresorowym APC oraz genach naprawy niezgodności DNA (np. MLH1). Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki genetyczne (np. FAP, JPS, MAP, zespół Lyncha) oraz środowiskowe i behawioralne. Ryzyko rozwoju polipów wzrasta po 45-50 roku życia, jest wyższe u mężczyzn, Afroamerykanów oraz osób z historią rodzinną polipów lub raka jelita grubego. Czynniki ryzyka obejmują także zapalne choroby jelit, cukrzycę typu 2, akromegalię, dietę bogatą w tłuszcze i czerwone mięso (np. spożycie 100 g czerwonego mięsa dziennie zwiększa ryzyko raka jelita grubego o 17%), palenie tytoniu, nadmierne spożycie alkoholu (>3 drinki/dzień), otyłość i brak aktywności fizycznej. Polipy gruczolakowate stanowią około 70% polipów i są głównym źródłem raka jelita grubego, który rozwija się zwykle w ciągu 7-10 lat od powstania polipa, zwłaszcza gdy polipy mają ≥1 cm lub jest ich więcej niż dwa.
akromegalia, błona śluzowa jelita, choroba Leśniowskiego-Crohna, cukrzyca typu 2, dziedziczny niepolipowaty rak jelita grubego, gen APC, gen supresorowy nowotworu, gruczolakorak okrężnicy, insulinooporność, kolonoskopia, mutacja genetyczna, polip gruczolakowaty, polip jelita grubego, polip neoplastyczny, polipektomia, pseudopolip zapalny, rodzinna polipowatość gruczolakowata, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalna choroba jelit, zespół Lyncha, zespół młodzieńczej polipowatości, zespół Peutza-Jeghersa, zespół polipowatości hiperplastycznej, zmiana ząbkowana - Leksykon chorób i schorzeń
Rodzinna polipowatość gruczolakowata – Diagnostyka i diagnoza
Rodzinna polipowatość gruczolakowata (FAP) to autosomalnie dominujące schorzenie charakteryzujące się obecnością co najmniej 100 gruczolaków w jelicie grubym lub mniejszą ich liczbą przy dodatnim wywiadzie rodzinnym oraz wykryciem mutacji w genie APC. Klasyczna postać FAP manifestuje się średnio w wieku 16 lat, a ryzyko rozwoju raka jelita grubego sięga niemal 100% do 40. roku życia. Diagnostyka opiera się na kolonoskopii, wykrywającej polipy o średnicy nawet 1 mm, oraz badaniach genetycznych z czułością ponad 90% dla mutacji APC. W przypadku negatywnego wyniku przy silnym podejrzeniu klinicznym zaleca się testowanie genu MUTYH. Badania przesiewowe u krewnych pierwszego stopnia powinny rozpoczynać się między 10 a 15 rokiem życia i obejmować coroczne kolonoskopie oraz gastroskopie od 20-25 roku życia w celu wykrycia polipów w górnym odcinku przewodu pokarmowego.
adenomatous polyposis coli, AFAP, CHRPE, dziedziczny niepolipowaty rak jelita grubego, FAP, gen APC, gruczolaki jelita grubego, guz desmoidalny, hepatoblastoma, HNPCC, klasyfikacja Spigelmana, kolektomia, kolonoskopia, krew utajona w kale, kwas obeticholowy, NGS, niesteroidowe leki przeciwzapalne, NLPZ, polip dwunastnicy, proktokolektomia, rak jelita grubego, rak tarczycy, rodzinna polipowatość gruczolakowata, sekwencjonowanie całego genomu, sekwencjonowanie następnej generacji, sigmoidoskopia, WGS - Leksykon chorób i schorzeń
Polipy jelita grubego – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Polipy jelita grubego, zwłaszcza gruczolaki stanowiące około 90% wszystkich polipów, są powszechne u osób powyżej 50. roku życia i mogą ulegać transformacji nowotworowej, co podkreśla znaczenie wczesnej diagnostyki i usunięcia. Kolonoskopia pozostaje złotym standardem w wykrywaniu i usuwaniu polipów, umożliwiając jednoczesną polipektomię, która jest procedurą bezbolesną i bezpieczną, choć z rzadkimi powikłaniami takimi jak krwawienie (do 1/1000) i perforacja. Po usunięciu polipów konieczna jest analiza histopatologiczna w celu oceny kompletności resekcji, ryzyka nawrotu oraz obecności zmian nowotworowych. Regularne badania kontrolne, dostosowane do charakterystyki polipów i indywidualnego ryzyka pacjenta, są kluczowe, zwłaszcza że do 60% polipów może odrosnąć w ciągu 3 lat, a 30% pacjentów rozwija nowe zmiany.
badanie przesiewowe, bakteriemia, choroba Leśniowskiego-Crohna, dziedziczny niepolipowaty rak jelita grubego, gruczolak, kauteryzacja, kolonografia TK, kolonoskopia, kolonoskopia nadzorcza, kolostomia, krew utajona w kale, lek przeciwbiegunkowy, odwodnienie, okrężnica, perforacja, polip gruczolakowaty, polip jelita grubego, polipektomia, polipowatość związana z MUTYH, rak jelita grubego, rodzinna polipowatość gruczolakowata, sigmoidoskopia, stomia, transfuzja krwi, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalna choroba jelit, zespół Lyncha - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jelita grubego – Epidemiologia
Rak jelita grubego (CRC) stanowi istotne wyzwanie zdrowotne globalnie, z 1 926 425 nowymi przypadkami i około 1 milionem zgonów rocznie (dane z 2022 r.). Wskaźniki zapadalności standaryzowane względem wieku (ASR) wynoszą globalnie 19,7/100 000, z wyższą częstością u mężczyzn (23,6) niż u kobiet (16,3). Najwyższe ASR obserwuje się w Europie (30,4), Oceanii (29,8) i Ameryce Północnej (26,2), a najniższe w Afryce (8,4) i regionie wschodniego Morza Śródziemnego (9,1). Wzrost zachorowań prognozuje się na 60% do 2030 roku, z ponad 2,2 mln nowych przypadków. Szczególnie niepokojący jest wzrost raka jelita grubego o wczesnym początku (EOCRC) u osób <50 r.ż., z ASR 2,9/100 000, najwyższym w Ameryce Północnej (6,1). Czynniki ryzyka obejmują dziedziczne zespoły (FAP, zespół Lyncha), choroby zapalne jelit, otyłość, cukrzycę, palenie, spożycie alkoholu i czerwonego mięsa, natomiast aktywność fizyczna, dieta bogata w błonnik, wapń, witaminę D oraz stosowanie NLPZ wykazują efekt ochronny.
antygen karcynoembrionalny, badanie przesiewowe, choroba Leśniowskiego-Crohna, dysplazja wysokiego stopnia, dziedziczny niepolipowaty rak jelita grubego, gruczolak okrężnicy, kolonoskopia nadzorcza, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieswoista choroba zapalna jelit, polip gruczolakowy, polip przedrakowy, polipowatość rodzinna gruczolakowa, polipowatość związana z MUTYH, przeszczep nerki, rak jelita grubego, rak jelita grubego o wczesnym początku, rak okrężnicy i odbytnicy, tomografia komputerowa, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wskaźnik zapadalności, współczynnik umieralności, zespół Lyncha, zgon nowotworowy