niedożywienie przewlekłe

Niedożywienie przewlekłe to długotrwały stan niedoboru energii i składników odżywczych, prowadzący do negatywnych zmian w składzie i funkcjonowaniu organizmu. Charakteryzuje się utratą masy ciała, zanikiem tkanki mięśniowej i tłuszczowej oraz zaburzeniami funkcji narządów wewnętrznych. W diagnostyce klinicznej niedożywienie przewlekłe definiuje się najczęściej jako BMI poniżej 18,5 kg/m² u dorosłych lub wartości poniżej 3 centyla dla wieku u dzieci.

Wśród głównych przyczyn niedożywienia przewlekłego wyróżnia się: niedostateczną podaż pokarmów (np. z powodu ubóstwa, anoreksji), zaburzenia wchłaniania (jak w chorobie Leśniowskiego-Crohna, celiakii), zwiększone zapotrzebowanie organizmu (w chorobach nowotworowych, przewlekłych infekcjach) oraz utratę składników odżywczych (w przypadku biegunek, przetok). Szczególnie narażone są osoby starsze, przewlekle chore oraz pacjenci hospitalizowani.

Konsekwencje zdrowotne niedożywienia przewlekłego obejmują upośledzenie odporności, zwiększoną podatność na infekcje, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, anemię, osteoporozę, zaburzenia gospodarki hormonalnej oraz upośledzenie gojenia ran. U dzieci może prowadzić do zahamowania wzrostu i rozwoju psychomotorycznego oraz nieodwracalnych deficytów poznawczych.

Leczenie niedożywienia przewlekłego wymaga kompleksowego podejścia obejmującego ustalenie przyczyny, indywidualny plan żywieniowy z podażą odpowiedniej ilości kalorii i białka, suplementację witamin i składników mineralnych oraz w zaawansowanych przypadkach żywienie dojelitowe lub pozajelitowe. Monitorowanie skuteczności terapii opiera się na regularnej ocenie parametrów antropometrycznych oraz badaniach biochemicznych, w tym stężenia albumin, prealbuminy i transferyny.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl