perforacja uchyłka
Perforacja uchyłka to poważne powikłanie choroby uchyłkowej, polegające na pęknięciu ściany uchyłka jelita, najczęściej w obrębie esicy lub okrężnicy zstępującej. W wyniku perforacji dochodzi do przedostania się treści jelitowej do jamy otrzewnej, co prowadzi do zapalenia otrzewnej, tworzenia się ropni i może skutkować ciężką infekcją ogólnoustrojową.
Objawy perforacji uchyłka obejmują nagły, silny ból brzucha, często zlokalizowany w lewym dolnym kwadrancie, gorączkę, nudności, wymioty oraz objawy otrzewnowe (napięcie powłok brzusznych, dodatni objaw Blumberga). Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym oraz badaniach obrazowych, przede wszystkim tomografii komputerowej jamy brzusznej, która umożliwia ocenę rozległości zmian i obecności wolnego powietrza w jamie otrzewnej.
Leczenie perforacji uchyłka wymaga pilnej interwencji. W zależności od stanu klinicznego pacjenta oraz stopnia zaawansowania powikłań może obejmować leczenie zachowawcze (antybiotykoterapię dożylną) lub interwencję chirurgiczną (drenaż ropnia, resekcję zajętego odcinka jelita z wyłonieniem stomii lub zespoleniem pierwotnym). Śmiertelność w przypadku perforacji uchyłka wynosi od 4% do 26%, w zależności od wieku pacjenta, chorób współistniejących oraz czasu od perforacji do wdrożenia leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Talidomid – Działania niepożądane
Talidomid, stosowany w terapii skojarzonej ze schematami zawierającymi melfalan i prednizon lub deksametazon, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które występują u większości pacjentów. Najczęstsze objawy to neutropenia, leukopenia, anemia, limfopenia, trombocytopenia, zaparcia, senność, parestezje, neuropatia obwodowa, zawroty głowy, drżenie oraz obrzęki obwodowe. W schemacie z deksametazonem dodatkowo często obserwuje się zmęczenie, przemijające napady niedokrwienne, omdlenia, niedociśnienie tętnicze, zaburzenia nastroju i widzenia, nudności oraz dyspepsję. Szczególną uwagę należy zwrócić na poważne powikłania, takie jak zakrzepica żył głębokich i zator tętnicy płucnej, neuropatia obwodowa (często nieodwracalna), ostre reakcje skórne (w tym zespół Stevensa-Johnsona, martwica rozpływna naskórka, DRESS), omdlenia, bradykardię oraz ciężkie zakażenia, w tym posocznicę i reaktywację zakażeń wirusowych (np. półpasiec, zapalenie wątroby typu B).
anemia, bradykardia, ciężkie zakażenie, dyspepsja, incydent naczyniowo-mózgowy, leukopenia, limfopenia, martwica rozpływna naskórka, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, obrzęk obwodowy, ostra białaczka szpikowa, parestezja, perforacja uchyłka, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, przemijający napad niedokrwienny, szpiczak mnogi, terapia talidomidem, Thalidomide Accord, trombocytopenia, wstrząs septyczny, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie czucia, zakrzepica żył głębokich, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie wątroby typu B, zator tętnicy płucnej, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie divertikul – Etiologia i przyczyny
Zapalenie uchyłków jelita grubego jest stanem zapalnym powstającym na tle uchyłkowatości, wynikającym z zapalenia lub zakażenia uchyłków, które powstają na skutek osłabienia warstwy mięśniowej jelita. Patogeneza obejmuje mechanizmy takie jak zablokowanie uchyłka przez bakterie lub kał, mikro- i makroperforacje, zwiększone ciśnienie wewnątrzjelitowe oraz niedokrwienie ściany uchyłka. Istotną rolę odgrywają także zmiany w mikrobiomie jelitowym oraz odpowiedzi immunologiczne. Czynniki genetyczne odpowiadają za około 40-53% ryzyka, zidentyfikowano 42 loci genetyczne powiązane z chorobą uchyłkową. Ryzyko wzrasta z wiekiem, szczególnie po 40. roku życia, a także u osób z rodzinnym wywiadem choroby, zwłaszcza przy wczesnej diagnozie. Występują różnice geograficzne i płciowe w lokalizacji i częstości zapalenia uchyłków.
bakterie jelitowe, błona śluzowa jelita, choroba uchyłkowa, dieta uboga w błonnik, jelito grube, kortykosteroidy, krwawienie z uchyłków, martwica jelita, mikrobiom jelitowy, motoryka okrężnicy, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowe leki przeciwzapalne, odpowiedź immunologiczna, perforacja jelita, perforacja uchyłka, perystaltyka jelit, przewlekły stan zapalny, stan zapalny jelit, uchyłkowatość, wielotorbielowatość nerek, zapalenie uchyłków, zaparcia, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Williamsa - Leksykon chorób i schorzeń
Uchyłek zenkera – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w uchyłku Zenkera jest uzależnione od metody leczenia, wieku pacjenta oraz chorób współistniejących. Klasyczna diwertikulektomia z miotomią mięśnia pierścienno-gardłowego zapewnia natychmiastową ulgę u 90-100% pacjentów, z długoterminowym wskaźnikiem nawrotów 2-33%, śmiertelnością 0-9,5% oraz chorobowością 4-47%, obejmującą powikłania takie jak zapalenie śródpiersia czy uszkodzenie nerwu krtaniowego wstecznego. Endoskopowa diwertikulektomia ze staplerem charakteryzuje się podobną skutecznością (94-100% ulgi), ale niższą śmiertelnością (0-1%) i chorobowością 10-31%, z możliwymi powikłaniami jak krwawienie czy perforacja przełyku. Najnowsze dane wskazują, że przezoralne staplerowanie uchyłka osiąga długoterminowy wskaźnik powodzenia na poziomie 76%, z lepszymi wynikami u pacjentów ≥70 lat (P=0,038) oraz korzystnym profilem bezpieczeństwa.
chorobowość, choroby współistniejące, diwertikulektomia, dysfagia, krwawienie, krwiak, miotomia mięśnia pierścienno-gardłowego, objawy oddechowe, perforacja przełyku, perforacja uchyłka, regurgitacja, remisja, uchyłek Zenkera, uszkodzenie nerwu krtaniowego wstecznego, zabieg chirurgiczny, zapalenie śródpiersia, zwężenie przełyku