grzybica płaska paznokci

Grzybica płaska paznokci (łac. tinea unguium planaris) to odmiana grzybicy paznokci, w której dochodzi do równomiernego zajęcia całej płytki paznokciowej przez zakażenie grzybicze. W przeciwieństwie do innych form grzybicy paznokci, charakteryzuje się brakiem wyraźnego zgrubienia płytki, która ulega spłaszczeniu i matowieniu.

Czynnikami etiologicznymi tej postaci grzybicy są najczęściej dermatofity z rodzaju Trichophyton (szczególnie T. rubrum i T. mentagrophytes), rzadziej drożdżaki z rodzaju Candida lub pleśnie. Zakażenie rozprzestrzenia się równomiernie na całą płytkę paznokciową, prowadząc do jej odbarwienia, kruchości i stopniowej destrukcji.

Klinicznie grzybica płaska paznokci objawia się matową, odbarwioną (białawą, żółtawą lub szarawą) płytką paznokciową, która traci swój naturalny połysk. Płytka ulega stopniowemu ścieńczeniu i może oddzielać się od łożyska (onycholiza). W przeciwieństwie do grzybicy przerostowej, nie obserwuje się znacznego pogrubienia paznokcia.

Diagnostyka opiera się na badaniu mikologicznym materiału pobranego z płytki paznokciowej (bezpośredni preparat z KOH oraz posiew mikologiczny). Leczenie obejmuje stosowanie miejscowych i/lub ogólnych leków przeciwgrzybiczych, w zależności od nasilenia zmian i liczby zajętych paznokci. Ze względu na trudną penetrację leków do płytki paznokciowej, terapia jest długotrwała i wymaga systematycznego stosowania.