zapalenie dziąseł złuszczające
Zapalenie dziąseł złuszczające (łac. gingivitis desquamativa) to przewlekły stan zapalny dziąseł charakteryzujący się złuszczaniem nabłonka dziąsłowego, co prowadzi do odsłonięcia tkanki łącznej i powstawania bolesnych, rumieniowych oraz krwawiących obszarów. Schorzenie to nie jest jednostką chorobową samą w sobie, lecz raczej objawem różnych chorób ogólnoustrojowych lub dermatologicznych.
Etiologia zapalenia dziąseł złuszczającego obejmuje głównie choroby autoimmunologiczne, takie jak liszaj płaski, pemfigoid błon śluzowych, pęcherzyca zwykła, toczeń rumieniowaty układowy czy zespół Sjögrena. Może również występować w przebiegu reakcji alergicznych na niektóre składniki past do zębów lub płynów do płukania jamy ustnej, a także w odpowiedzi na niektóre leki.
Diagnostyka tego stanu opiera się na badaniu klinicznym, wywiadzie medycznym oraz badaniach histopatologicznych i immunohistochemicznych. Kluczowe znaczenie ma różnicowanie z innymi chorobami przyzębia oraz identyfikacja choroby podstawowej. Leczenie powinno być ukierunkowane na przyczynę, często wymaga współpracy stomatologa z dermatologiem lub reumatologiem. W terapii miejscowej stosuje się środki przeciwzapalne, kortykosteroidy oraz odpowiednią higienę jamy ustnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie dziąseł – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie dziąseł (gingivitis) to odwracalny stan zapalny tkanek miękkich przyzębia, charakteryzujący się zaczerwienieniem, obrzękiem i krwawieniem dziąseł bez utraty kości wyrostka zębodołowego. Głębokość kieszonek dziąsłowych w zdrowiu wynosi 1-3 mm, a ich pogłębienie powyżej 4 mm sugeruje bardziej zaawansowaną chorobę. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, ocenie wskaźnika dziąsłowego (GI 0-3), pomiarze głębokości kieszonek, ocenie krwawienia przy sondowaniu oraz badaniach radiologicznych wykluczających utratę kości. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić m.in. zapalenie dziąseł złuszczające oraz choroby ogólnoustrojowe. Wczesne wykrycie i leczenie zapalenia dziąseł jest kluczowe dla zapobiegania progresji do zapalenia przyzębia, które cechuje się utratą przyczepu łącznotkankowego i kości oraz może prowadzić do utraty zębów.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, badanie immunofluorescencyjne, badanie przesiewowe, biopsja tkanki, choroba przyzębia, dentysta, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, kamień nazębny, kieszonka dziąsłowa, liszaj płaski, pęcherzyca zwykła, pemfigoid błon śluzowych, periodontolog, płytka nazębna, przyczep łącznotkankowy, reumatoidalne zapalenie stawów, sonda periodontologiczna, test bakteriologiczny, utrata kości wyrostka zębodołowego, wskaźnik dziąsłowy, zapalenie dziąseł, zapalenie dziąseł wywołane płytką nazębną, zapalenie dziąseł złuszczające, zapalenie przyzębia