przykurcz nadgarstka
Przykurcz nadgarstka to stan, w którym dochodzi do ograniczenia ruchomości stawu nadgarstkowego, uniemożliwiającego jego pełne zgięcie lub wyprost. Może być spowodowany wieloma czynnikami, w tym urazami, stanami zapalnymi, chorobami neurologicznymi, długotrwałym unieruchomieniem czy zmianami zwyrodnieniowymi.
Najczęstsze przyczyny przykurczu nadgarstka obejmują złamania w obrębie nadgarstka, zespół cieśni nadgarstka, reumatoidalne zapalenie stawów, chorobę Dupuytrena oraz blizny po oparzeniach lub zabiegach operacyjnych. W diagnostyce kluczowe znaczenie ma badanie fizykalne, ocena zakresu ruchomości oraz badania obrazowe, takie jak RTG, USG czy rezonans magnetyczny.
Leczenie przykurczu nadgarstka zależy od jego przyczyny i nasilenia. Obejmuje fizjoterapię z ćwiczeniami rozciągającymi, noszenie ortez stabilizujących, farmakoterapię przeciwzapalną oraz w bardziej zaawansowanych przypadkach interwencje chirurgiczne. Wczesne rozpoczęcie rehabilitacji po urazach czy operacjach jest kluczowe dla zapobiegania utrwaleniu się przykurczów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketilept 100 mg 100 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne hemifumaranu kwetiapiny, substancji czynnej preparatu Ketilept, nie wykazały działania genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku pod tym kątem. W modelach zwierzęcych zaobserwowano jednak zmiany narządowe przy ekspozycji na poziomach klinicznie istotnych: u szczurów odkładanie barwnika w gruczole tarczowym, u małp Cynomolgus przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3 w osoczu, zmniejszenie hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów, a u psów zmętnienie soczewki i zaćmę. Warto podkreślić, że te zmiany nie zostały potwierdzone w długoterminowych badaniach klinicznych u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie płodności, ciąża rzekoma, działanie genotoksyczne, ekspozycja na kwetiapinę, genotoksyczność, gruczoł tarczowy, hemifumaran kwetiapiny, krwinki czerwone i białe, okres międzyrujowy, płodność samców, profil bezpieczeństwa leku, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, przykurcz nadgarstka, stężenie hemoglobiny, stężenie prolaktyny, stężenie T3 w osoczu, substancja czynna, toksyczność rozwojowa, toksyczny wpływ kwetiapiny, zaćma, zmętnienie soczewki oka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketilept 25 mg 25 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa hemifumaranu kwetiapiny (Ketilept) wskazują na brak działania genotoksycznego w testach in vitro i in vivo. U zwierząt laboratoryjnych zaobserwowano zmiany zależne od gatunku przy ekspozycji na lek na poziomach klinicznie istotnych: u szczurów odkładanie barwnika w gruczole tarczowym, u małp Cynomolgus przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3 w osoczu, hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów, a u psów zmętnienie soczewki i zaćmę. W badaniach toksyczności rozwojowej na królikach stwierdzono zwiększoną częstość przykurczu nadgarstka/stępu u płodów przy ekspozycji matki na poziomach zbliżonych do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi, jednak kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje niejasne.
ciąża rzekoma, działanie genotoksyczne, genotoksyczność, gruczoł tarczowy, hemifumaran kwetiapiny, hemoglobina, in vitro, in vivo, komórki pęcherzykowe tarczycy, krwinki czerwone i białe, okres międzyrujowy, płodność, prolaktyna, przykurcz nadgarstka, regulacja rozrodu, T3 w osoczu, toksyczność kwetiapiny, toksyczność leku, uszkodzenie materiału genetycznego, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketilept 200 mg 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa hemifumaranu kwetiapiny, substancji czynnej leku Ketilept, obejmowały analizy toksykologiczne, genotoksyczne oraz wpływ na rozrodczość, przeprowadzone in vitro i in vivo. Nie wykazano potencjału genotoksycznego, co jest istotne dla oceny długoterminowego ryzyka karcynogennego. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano zmiany przy ekspozycjach zbliżonych do klinicznych: u szczurów odkładanie barwnika w gruczole tarczowym, u małp Cynomolgus przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3 w osoczu oraz zmniejszenie hemoglobiny i liczby erytrocytów i leukocytów, a u psów zmętnienie soczewki i zaćmę. W badaniach teratogenności na królikach stwierdzono zwiększoną częstość przykurczu nadgarstka/stępu u płodów, powiązaną z toksycznością matczyną i zmniejszonym przyrostem masy ciała, przy ekspozycjach zbliżonych do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, ciąża rzekoma, genotoksyczność, gruczoł tarczowy, hemifumaran kwetiapiny, hemoglobina, hormon T3, krwinki, narząd wzroku, okres międzyrujowy, płodność, prolaktyna, przerost komórek pęcherzykowych, przykurcz nadgarstka, ryzyko karcynogenne, teratogenność, toksyczność matczyna, zaburzenie funkcji tarczycy, zaćma, zmętnienie soczewki, zmiana hematologiczna