zahamowanie psychoruchowe

Zahamowanie psychoruchowe to stan kliniczny charakteryzujący się znaczącym spowolnieniem procesów myślowych i aktywności ruchowej pacjenta. Jest to istotny objaw występujący często w przebiegu depresji, szczególnie w jej cięższych postaciach. Pacjenci z zahamowaniem psychoruchowym wykazują trudności w inicjowaniu i wykonywaniu nawet prostych czynności, widoczne jest spowolnienie mowy, ruchów oraz procesów myślowych.

W ocenie klinicznej zahamowanie psychoruchowe można obserwować jako zmniejszoną mimikę twarzy, spowolnioną mowę, dłuższy czas reakcji na bodźce zewnętrzne oraz ogólne spowolnienie ruchów ciała. Zahamowanie to może osiągać różne nasilenie – od lekkiego spowolnienia po stupor depresyjny, w którym pacjent praktycznie nie wykonuje samodzielnych ruchów i nie odpowiada na pytania.

Zahamowanie psychoruchowe występuje najczęściej w depresji endogennej oraz w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, ale może towarzyszyć również innym zaburzeniom psychicznym, w tym schizofrenii, a także niektórym chorobom neurologicznym. Diagnostyka różnicowa powinna uwzględniać również zaburzenia organiczne, w tym choroby neurodegeneracyjne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku.

Leczenie zahamowania psychoruchowego koncentruje się przede wszystkim na terapii choroby podstawowej, najczęściej z wykorzystaniem leków przeciwdepresyjnych, szczególnie tych o działaniu aktywizującym. W ciężkich przypadkach stosowana jest również elektrowstrząsowa terapia (EW), która często skutecznie łagodzi objawy zahamowania psychoruchowego w przebiegu depresji lekoopornej.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl