klirens proguanilu
Klirens proguanilu jest ważnym parametrem farmakokinetycznym, określającym szybkość usuwania tego leku przeciwmalarycznego z organizmu. Proguanil jest prolekiem, który w wątrobie ulega metabolizmowi do aktywnego cykloguanilu, wykazującego działanie przeciwpasożytnicze poprzez hamowanie reduktazy dihydrofolianowej pasożyta Plasmodium.
Klirens proguanilu zależy od funkcji wątroby, gdzie lek jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C19 cytochromu P450. Istotna jest zmienność genetyczna tego enzymu, prowadząca do występowania w populacji osób o wolnym, pośrednim lub szybkim metabolizmie, co wpływa na indywidualny klirens leku i jego skuteczność terapeutyczną.
Czynniki takie jak niewydolność wątroby, interakcje lekowe czy polimorfizmy genetyczne mogą znacząco modyfikować klirens proguanilu. W przypadku niewydolności wątroby może być konieczna modyfikacja dawkowania ze względu na zmniejszony klirens. Monitorowanie klirensu proguanilu jest istotne zwłaszcza u pacjentów z grupy ryzyka nieskuteczności terapii lub zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Atowakwon, składnik aktywny produktu Falcimar (250 mg atowakwonu + 100 mg proguanilu chlorowodorku), charakteryzuje się wysoką lipofilnością i niską rozpuszczalnością w wodzie, co wpływa na jego farmakokinetykę. Biodostępność atowakwonu wynosi około 23% przy podaniu z pokarmem, z istotnym wzrostem AUC (2-3-krotnym) i Cmax (do 5-krotnego) po spożyciu tłuszczów, co uzasadnia zalecenie przyjmowania leku z jedzeniem. Objętość dystrybucji wynosi około 8,8 l/kg, a wiązanie z białkami osocza przekracza 99%. Atowakwon jest eliminowany głównie z kałem (≥90%) w formie niezmienionej, z okresem półtrwania 2-3 dni u dorosłych i 1-2 dni u dzieci. Klirens zależy od masy ciała i mieści się w zakresie 0,8-10,8 l/h. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek obserwuje się istotne obniżenie Cmax (o 64%) i AUC (o 54%), natomiast łagodne i umiarkowane zaburzenia nerek lub wątroby nie wpływają znacząco na farmakokinetykę atowakwonu.
biodostępność, cykloguanil, cytochrom P450, dostępność ogólnoustrojowa, działanie przeciwmalaryczne, działanie terapeutyczne, farmakokinetyka proguanilu, faza eliminacji, interakcja lekowa, izoenzym 2C19, klirens proguanilu, lipofilność, metabolizm proguanilu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, profilaktyka malarii, rozpuszczalność w wodzie, stężenie maksymalne w surowicy, terapia skojarzona, tłuszcz pokarmowy, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV -
Leksykon substancji czynnych
Proguanil, składnik leku Falcimar (w połączeniu z atowakwonem), charakteryzuje się szybkim i znacznym wchłanianiem po podaniu doustnym, niezależnym od spożycia pokarmu. Objętość dystrybucji wynosi 20-42 l/kg, a wiązanie z białkami osocza to około 75%. Proguanil ulega częściowej biotransformacji głównie przez izoenzym CYP2C19 do aktywnego metabolitu cykloguanilu oraz 4-chlorofenylobiguanidu, z których oba są wydalane przez nerki. Okres półtrwania eliminacji proguanilu i cykloguanilu wynosi 12-15 godzin, a klirens po podaniu doustnym waha się od 15 do 106 l/h w zależności od masy ciała (10-80 kg). Polimorfizm CYP2C19 nie wpływa istotnie na skuteczność leczenia, a farmakokinetyka u dzieci jest zbliżona do dorosłych przy dawkowaniu dostosowanym do masy ciała.
4-chlorofenylobiguanid, atowakwon, AUC, biotransformacja, Cmax, cykloguanil, dostępność ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, interakcja farmakokinetyczna, klirens proguanilu, malaria, metabolizm proguanilu, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, pacjent pediatryczny, pacjent w podeszłym wieku, parametr farmakokinetyczny, proguanilu chlorowodorek, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
