Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Ketilept

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania hemifumaranu kwetiapiny opierają się na szeregu badań przeprowadzonych zarówno in vitro, jak i in vivo. Wyniki tych badań ujawniają istotne informacje, które należy uwzględnić przy stosowaniu klinicznym leku Ketilept.¹

Badania genotoksyczności

Przeprowadzone badania nie wykazały dowodów na działanie genotoksyczne kwetiapiny. Seria testów przeprowadzonych zarówno w warunkach in vitro, jak i in vivo nie dostarczyła jakichkolwiek przesłanek sugerujących potencjalne uszkodzenia materiału genetycznego.²

Obserwacje u zwierząt laboratoryjnych przy ekspozycji o znaczeniu klinicznym

U zwierząt laboratoryjnych obserwowano pewne nieprawidłowości przy poziomach ekspozycji na kwetiapinę mających znaczenie kliniczne. Należy podkreślić, że tych obserwacji nie potwierdzono dotychczas w długoterminowych badaniach klinicznych prowadzonych u ludzi.³

Obserwowane zmiany w zależności od gatunku zwierząt obejmowały:

• U szczurów: odkładanie barwnika w gruczole tarczowym.⁴ Zjawisko to może wskazywać na potencjalne zmiany w funkcjonowaniu tarczycy, jednak w badaniach klinicznych nie zaobserwowano analogicznych efektów.
• U małp Cynomolgus: stwierdzono kompleks zmian obejmujących:
  • przerost komórek pęcherzykowych tarczycy
  • zmniejszenie stężenia T3 w osoczu
  • zmniejszenie stężenia hemoglobiny
  • zmniejszenie liczby czerwonych i białych krwinek⁵
• U psów: obserwowano zmętnienie soczewki oka oraz zaćmę.⁶ Te obserwacje należy rozpatrywać w kontekście informacji zawartych w punkcie 5.1 ChPL dotyczących zmian w soczewce.

Toksyczność rozwojowa

W badaniach toksycznego wpływu kwetiapiny na zarodek i płód prowadzonych na królikach zaobserwowano zwiększoną częstość występowania przykurczu nadgarstka/stępu u płodu. Zjawisko to występowało równolegle z objawami toksycznego oddziaływania leku na organizm matki, takimi jak zmniejszony przyrost masy ciała.⁷

Warto podkreślić, że opisane objawy występowały przy poziomach ekspozycji u matki podobnych lub tylko nieznacznie wyższych niż te obserwowane u ludzi przy maksymalnej dawce terapeutycznej. Istotność kliniczna tych obserwacji w odniesieniu do człowieka nie została jednoznacznie określona.⁸

Wpływ na płodność

W badaniach płodności prowadzonych na szczurach zaobserwowano szereg zmian związanych z funkcjami rozrodczymi:

• marginalne zmniejszenie płodności samców
• ciąże rzekome
• wydłużone okresy międzyrujowe
• wydłużenie czasu do spółkowania
• zmniejszony odsetek ciąż⁹

Należy jednak zauważyć, że wymienione objawy są związane ze zwiększonymi stężeniami prolaktyny i nie mają bezpośredniego odniesienia do człowieka ze względu na międzygatunkowe różnice w hormonalnej regulacji rozrodu. Fizjologia rozrodu u gryzoni i ludzi różni się znacząco, co ogranicza możliwość bezpośredniej ekstrapolacji wyników.¹⁰