leki przeciwwirusowe WZW C

Leki przeciwwirusowe stosowane w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C (WZW C) przeszły znaczącą ewolucję w ostatnich latach. Współczesna terapia opiera się na bezpośrednio działających lekach przeciwwirusowych (direct-acting antivirals, DAA), które charakteryzują się wysoką skutecznością, dobrym profilem bezpieczeństwa oraz krótszym czasem leczenia w porównaniu do wcześniej stosowanych schematów opartych na interferonie.

Główne klasy leków przeciwwirusowych stosowanych w terapii WZW C obejmują: inhibitory proteazy NS3/4A (np. glekaprewir, woksilaprewir), inhibitory białka NS5A (np. ledipaswir, welpataswir, pibrentaswir) oraz inhibitory polimerazy NS5B (np. sofosbuwir). Leki te są zazwyczaj stosowane w schematach terapeutycznych składających się z kombinacji dwóch lub trzech substancji, co pozwala osiągnąć synergistyczne działanie przeciwwirusowe.

Nowoczesne schematy leczenia WZW C cechują się skutecznością sięgającą 95-100% w osiąganiu trwałej odpowiedzi wirusologicznej (SVR), która jest równoznaczna z wyleczeniem. Terapia trwa zazwyczaj 8-12 tygodni, choć w niektórych przypadkach (np. u pacjentów z marskością wątroby lub z niewydolnością nerek) może być wydłużona do 16-24 tygodni. Wybór optymalnego schematu leczenia zależy od genotypu wirusa, stopnia zwłóknienia wątroby, wcześniejszych terapii oraz chorób współistniejących.

Wdrożenie terapii DAA zrewolucjonizowało leczenie WZW C, przekształcając chorobę przewlekłą w wyleczalną. Jednakże wyzwaniem pozostają kwestie dostępności do tych leków w wielu krajach ze względu na ich wysoki koszt, oraz konieczność wczesnego wykrywania zakażeń HCV, gdyż choroba często przebiega bezobjawowo przez wiele lat.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl