insulinooporność obwodowa

Insulinooporność obwodowa to stan, w którym komórki tkanek obwodowych, głównie mięśni szkieletowych, tkanki tłuszczowej i wątroby, wykazują zmniejszoną wrażliwość na działanie insuliny. Mimo prawidłowego lub nawet podwyższonego stężenia insuliny w surowicy krwi, receptory insulinowe w tych tkankach nie reagują odpowiednio, co prowadzi do zaburzeń metabolizmu glukozy.

Mechanizm insulinooporności obwodowej obejmuje zarówno defekty w wiązaniu insuliny z receptorem, jak i zaburzenia w wewnątrzkomórkowych szlakach sygnałowych po aktywacji receptora. Kluczowym następstwem jest zmniejszona translokacja transporterów glukozy GLUT-4 do błony komórkowej, co ogranicza wychwyt glukozy przez komórki obwodowe.

Insulinooporność obwodowa stanowi centralny element patofizjologii cukrzycy typu 2 oraz zespołu metabolicznego. Związana jest z otyłością brzuszną, dyslipidemią, nadciśnieniem tętniczym i zwiększonym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych. Diagnoza opiera się na badaniach laboratoryjnych, takich jak HOMA-IR, test doustnego obciążenia glukozą czy klamra euglikemiczna-hiperinsulinemiczna.

Leczenie insulinooporności obwodowej obejmuje przede wszystkim modyfikację stylu życia (redukcję masy ciała, zwiększenie aktywności fizycznej, dietę o niskim indeksie glikemicznym), a w przypadkach zaawansowanych – farmakoterapię z zastosowaniem metforminy, tiazolidynedionów czy nowszych grup leków jak inhibitory SGLT-2 lub analogi GLP-1.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl