mikrokrwotok mózgowy
Mikrokrwotoki mózgowe (ang. cerebral microbleeds, CMBs) to małe, okrągłe lub owalne ogniska niskiej intensywności sygnału widoczne w obrazowaniu metodą rezonansu magnetycznego (MRI) w sekwencjach T2*-zależnych (gradient echo) lub SWI (susceptibility weighted imaging). Odpowiadają one złogom hemosyderyny pochodzącym z przebytych drobnych krwawień śródmiąższowych.
Mikrokrwotoki mózgowe mają zwykle średnicę 2-10 mm i mogą występować w różnych obszarach mózgu. Ich lokalizacja ma znaczenie diagnostyczne – występowanie w głębokich strukturach mózgu i pniu mózgu sugeruje mikroangiopatię nadciśnieniową, natomiast lokalizacja korowo-podkorowa jest charakterystyczna dla angiopatii amyloidowej. Obecność mikrokrwotoków jest związana ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia udaru krwotocznego.
Czynniki ryzyka mikrokrwotoków mózgowych obejmują nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, zaawansowany wiek, choroby małych naczyń mózgowych oraz leczenie przeciwzakrzepowe. Badania wskazują na związek między obecnością mikrokrwotoków a pogorszeniem funkcji poznawczych i rozwojem demencji, szczególnie w przypadku angiopatii amyloidowej.
Wykrycie mikrokrwotoków mózgowych może wpływać na decyzje terapeutyczne, zwłaszcza dotyczące stosowania leków przeciwzakrzepowych i przeciwpłytkowych, gdyż ich obecność może zwiększać ryzyko krwawienia śródmózgowego. Stanowią one ważny marker uszkodzenia naczyń mózgowych i mogą być wczesnym wskaźnikiem rozwoju chorób naczyniowych mózgu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Remifentanil B. Braun 2 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa remifentanylu wykazały, że lek wpływa na elektrofizjologię serca, powodując wydłużenie czasu trwania potencjału czynnościowego (APD) w wyizolowanych włóknach Purkiniego psów przy stężeniach ≥1 µmol (377 ng/ml), co jest odpowiednio 12- i 119-krotnie wyższym stężeniem niż maksymalne stężenie wolnego związku po podaniu maksymalnej dawki terapeutycznej. W badaniach toksyczności ostrej u myszy, szczurów i psów obserwowano typowe objawy intoksykacji opioidowej, z najniższą dawką śmiertelną u samców szczurów wynoszącą 5 mg/kg. U psów stwierdzono odwracalne krwawienia śródczaszkowe spowodowane hipoksją, które ustępowały po 14 dniach od zaprzestania podawania leku. W toksyczności przewlekłej remifentanyl podawany dożylnie w szybkich wstrzyknięciach powodował zahamowanie ośrodka oddechowego, co było przyczyną mikrokrwotoków mózgowych u psów, natomiast podawanie we wlewie nie wywoływało tych zmian.
analog fentanylu, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenności, depresja oddechowa, działanie teratogenne, elektrofizjologia serca, intoksykacja opioidem, krwawienie śródczaszkowe, mikrokrwotok mózgowy, mutacja TK, ośrodek oddechowy, podanie podpajęczynówkowe, potencjał czynnościowy, potencjał genotoksyczny, przenikanie przez łożysko, remifentanyl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, włókna Purkiniego