neuropatia ruchowa i czuciowa
Neuropatia ruchowa i czuciowa to zaburzenie obwodowego układu nerwowego, charakteryzujące się uszkodzeniem włókien nerwowych odpowiedzialnych zarówno za funkcje motoryczne, jak i sensoryczne. Prowadzi to do upośledzenia przewodzenia impulsów nerwowych, co objawia się deficytami ruchowymi oraz zaburzeniami czucia.
Etiologia neuropatii ruchowo-czuciowej jest zróżnicowana i obejmuje przyczyny metaboliczne (cukrzyca), toksyczne (alkohol, leki, metale ciężkie), infekcyjne (HIV, borelioza), immunologiczne, genetyczne (choroba Charcot-Marie-Tooth) oraz idiopatyczne. Najczęstszą przyczyną jest cukrzyca, która prowadzi do polineuropatii dystalne j symetrycznej.
Obraz kliniczny obejmuje osłabienie siły mięśniowej (szczególnie w dystalnych częściach kończyn), zanik mięśni, zaburzenia czucia (drętwienie, parestezje, allodynia, hiperalgezja), osłabienie lub zniesienie odruchów głębokich oraz zaburzenia autonomiczne. Charakterystycznym wzorcem jest progresja objawów o typie „rękawiczkowo-skarpetkowym”.
Diagnostyka neuropatii ruchowo-czuciowej opiera się na badaniu neurologicznym, badaniach elektrofizjologicznych (EMG, elektroneurografia), badaniach laboratoryjnych oraz w wybranych przypadkach na biopsji nerwu. Leczenie ukierunkowane jest na przyczynę podstawową oraz terapię objawową (leki przeciwbólowe, fizykoterapia, rehabilitacja ruchowa).
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Cytarabina – Działania niepożądane
Cytarabina, stosowana głównie w terapii białaczek i nowotworów układu krwiotwórczego, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, silnie zależnych od dawki i schematu podawania. Kluczowym efektem toksycznym jest mielosupresja, manifestująca się leukopenią, małopłytkowością, niedokrwistością (w tym megaloblastyczną) oraz retikulocytopenią. Po 5 dniach ciągłego wlewu dożylnego lub wstrzyknięć w dawce 50-600 mg/m² pc. obserwuje się dwufazowe zmniejszenie liczby leukocytów z maksymalnym spadkiem po 7-9 i 15-24 dniach, a także zahamowanie produkcji płytek z maksimum między 12. a 15. dniem. Duże dawki cytarabiny mogą wywołać ciężką pancytopenię utrzymującą się 15-25 dni. Immunosupresja zwiększa ryzyko zakażeń wirusowych, bakteryjnych (w tym posocznicy), grzybiczych i pasożytniczych, które mogą mieć przebieg od łagodnego do zagrażającego życiu. Charakterystycznym zespołem jest zespół cytarabinowy (Ara-C), objawiający się gorączką, bólami mięśni, kości, wysypką i zapaleniem spojówek, pojawiający się 6-12 godzin po podaniu leku i skutecznie leczony kortykosteroidami.
aplazja szpiku kostnego, ataksja, białaczka, bradykardia zatokowa, cytarabina, dysfagia, dyzartria, działanie immunosupresyjne, hamowanie szpiku kostnego, hepatomegalia, hiperbilirubinemia, hiperurykemia, kardiomiopatia, krwotoczne zapalenie spojówek, lek cytotoksyczny, lek przeciwnowotworowy, leukopenia, małopłytkowość, martwicza encefalopatia białaczkowa, martwicza leukoencefalopatia, martwicze zapalenie okrężnicy, mielopatia, mielosupresja, neuropatia ruchowa i czuciowa, niedokrwistość, niedokrwistość megaloblastyczna, nowotwór układu krwiotwórczego, oczopląs, odporność komórkowa i humoralna, ośrodkowy układ nerwowy, owrzodzenie przełyku, pancytopenia, paraplegia, posocznica, reakcja anafilaktyczna, retikulocytopenia, śródmiąższowe zapalenie płuc, tetraplegia, zaburzenia rytmu serca, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie naczyń, zapalenie osierdzia, zapalenie otrzewnej, zapalenie pajęczynówki, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie trzustki, zespół Budda-Chiariego, zespół cytarabinowy, zespół erytrodysestezji dłoniowo-podeszwowej, zespół nagłych zaburzeń oddechowych, zespół ostrej niewydolności oddechowej