maksymalna aktywność anty-Xa
Maksymalna aktywność anty-Xa (anty-czynnik Xa) jest parametrem farmakokinetycznym służącym do monitorowania leczenia heparynami drobnocząsteczkowymi (LMWH) oraz fondaparinuxem. Określa najwyższe stężenie leku we krwi, które osiągane jest zwykle 3-4 godziny po podaniu podskórnym.
Oznaczanie aktywności anty-Xa jest szczególnie istotne u pacjentów z niewydolnością nerek, kobiet ciężarnych, osób z ekstremalnymi masami ciała oraz dzieci, u których standardowe dawkowanie może być niewystarczające lub nadmierne. Regularne monitorowanie tego parametru pozwala na precyzyjne dostosowanie dawki leków przeciwzakrzepowych, minimalizując ryzyko powikłań krwotocznych przy zachowaniu skuteczności terapeutycznej.
Wartości terapeutyczne maksymalnej aktywności anty-Xa różnią się w zależności od wskazania: dla profilaktyki żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej wynoszą 0,2-0,5 IU/ml, a dla leczenia zakrzepicy lub zatorowości płucnej – 0,5-1,0 IU/ml. Pobieranie próbek krwi do oznaczeń powinno odbywać się w ściśle określonym czasie po podaniu leku, zgodnie z protokołem laboratoryjnym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zibor 2500 j.m. anty Xa/0,2 ml
Bemiparyna sodowa, substancja czynna leku Zibor, wykazuje liniową kinetykę pierwszego rzędu z wysoką biodostępnością (96%) po podaniu podskórnym. Maksymalna aktywność hamująca czynnik Xa osiągana jest po 2-3 godzinach dla dawek profilaktycznych (2500 j.m. – 0,34 ± 0,08 j.m./ml; 3500 j.m. – 0,45 ± 0,07 j.m./ml) oraz po 3-4 godzinach dla dawek terapeutycznych (5000 j.m. – 0,54 ± 0,06 j.m./ml; 7500 j.m. – 1,22 ± 0,27 j.m./ml; 10000 j.m. – 1,42 ± 0,19 j.m./ml; 12500 j.m. – 2,03 ± 0,25 j.m./ml). Przy dawkach terapeutycznych obserwuje się również niewielką aktywność anty-IIa (0,01 j.m./ml). Okres półtrwania wynosi 5-6 godzin niezależnie od dawki, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Brak jest danych dotyczących wiązania z białkami osocza, metabolizmu i dróg wydalania u ludzi.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, aktywność hamująca czynnik Xa, bemiparyna sodowa, białko osocza, biodostępność, biotransformacja, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dawka profilaktyczna, dawka terapeutyczna, hamowanie czynnika Xa, kinetyka liniowa pierwszego rzędu, klirens kreatyniny, maksymalna aktywność anty-Xa, metoda amidolityczna, okres półtrwania, pole pod krzywą AUC, symulacja farmakokinetyczna, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek