arytmia komór
Arytmia komór to zaburzenie rytmu serca charakteryzujące się nieprawidłową aktywnością elektryczną w komorach serca. Może występować w formie pojedynczych pobudzeń dodatkowych (przedwczesnych skurczów komorowych – PVC), par, trójek lub jako częstoskurcz komorowy (VT) czy migotanie komór (VF). W przeciwieństwie do arytmii nadkomorowych, arytmie komorowe często są bardziej niebezpieczne, szczególnie u pacjentów z chorobą strukturalną serca.
Etiologia arytmii komorowych obejmuje chorobę niedokrwienną serca, kardiomiopatię, zaburzenia elektrolitowe, działania niepożądane leków, zespoły dziedziczne (np. zespół długiego QT, zespół Brugadów) oraz wady strukturalne serca. Objawami mogą być kołatanie serca, zawroty głowy, duszność, ból w klatce piersiowej, a w ciężkich przypadkach utrata przytomności lub nagłe zatrzymanie krążenia.
Diagnostyka obejmuje EKG, Holter EKG, badanie echokardiograficzne, test wysiłkowy, a w wybranych przypadkach badanie elektrofizjologiczne. Leczenie zależy od nasilenia objawów, typu arytmii i choroby podstawowej. Obejmuje farmakoterapię (leki antyarytmiczne), ablację przezskórną, implantację kardiowertera-defibrylatora (ICD) w przypadkach wysokiego ryzyka nagłego zgonu sercowego, a w niektórych przypadkach leczenie chirurgiczne.
Rokowanie w arytmiach komorowych jest ściśle związane z obecnością choroby strukturalnej serca. Pacjenci z prawidłową funkcją serca i izolowanymi PVC mają zazwyczaj dobre rokowanie, podczas gdy arytmie komorowe u pacjentów z dysfunkcją lewej komory lub kardiomiopatią mogą zwiększać ryzyko nagłego zgonu sercowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bupivacaine Grindeks
Bupiwakaina stosowana w znieczuleniu zewnątrzoponowym i obwodowym niesie ryzyko poważnych powikłań, takich jak zatrzymanie akcji serca, arytmie komór, migotanie komór oraz zapaść sercowo-naczyniowa, zwłaszcza przy niezamierzonym podaniu donaczyniowym i wysokim stężeniu leku w osoczu. Znieczulenie powinno być wykonywane wyłącznie w odpowiednio wyposażonych ośrodkach z dostępem do monitoringu i leków reanimacyjnych, a lekarz musi posiadać odpowiednie przeszkolenie oraz znać metody postępowania w przypadku toksyczności i powikłań. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek, blokiem przedsionkowo-komorowym, stosujących leki przeciwarytmiczne grupy III oraz u pacjentów w stanie hipowolemii. W przypadku hipotensji podczas znieczulenia zewnątrzoponowego zaleca się podanie efedryny w dawce 5-10 mg dożylnie, dostosowując dawkę u dzieci do wieku i masy ciała.
arytmia komór, blok przedsionkowo-komorowy, blokada centralna, bradykardia, bupiwakaina, drgawka, efedryna, hipotensja, hipowolemii, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny grupy III, lek wazopresyjny, migotanie komór, monitorowanie EKG, ośrodkowy układ nerwowy, przestrzeń podpajęczynówkowa, reakcja alergiczna, wstrząs anafilaktyczny, zapaść sercowo-naczyniowa, zatrzymanie oddechu, znieczulenie dożylne, znieczulenie okołogałkowe, znieczulenie okołoszyjkowe, znieczulenie pozagałkowe, znieczulenie rdzeniowe, znieczulenie zewnątrzoponowe