amalgamat dentystyczny
Amalgamat dentystyczny to jeden z najstarszych i nadal stosowanych materiałów do wypełniania ubytków próchnicowych, szczególnie w zębach bocznych. Składa się z mieszaniny rtęci (około 50%) oraz proszku zawierającego srebro, cynę, miedź i czasami cynk. Po zmieszaniu składników tworzy się plastyczna masa, która twardnieje w ciągu kilku minut, osiągając pełną wytrzymałość po 24 godzinach.
Główne zalety amalgamatu to wysoka wytrzymałość mechaniczna, trwałość (wypełnienia mogą służyć 10-15 lat), łatwość stosowania oraz stosunkowo niski koszt. Jednakże materiał ten ma również wady – przede wszystkim niską estetykę (szary kolor), konieczność usunięcia większej ilości tkanek zęba podczas preparacji ubytku oraz kontrowersje związane z zawartością rtęci.
W ostatnich latach obserwuje się tendencję do ograniczania stosowania amalgamatu ze względu na obawy środowiskowe i zdrowotne związane z rtęcią. W wielu krajach wprowadzono ograniczenia jego stosowania, szczególnie u kobiet w ciąży, dzieci oraz pacjentów z chorobami nerek. Współczesna stomatologia oferuje alternatywne materiały kompozytowe, glassjonomery czy ceramikę, które charakteryzują się lepszą estetyką i mniejszą inwazyjnością przy zachowaniu odpowiedniej trwałości.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Liszaj płaski jamy ustnej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Liszaj płaski jamy ustnej (OLP) to przewlekłe, immunologiczne zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, występujące u 1-2% populacji, częściej u kobiet po 40. roku życia. Klinicznie manifestuje się białymi, koronkowymi zmianami (objaw Wickhama) oraz postaciami nadżerkową, zanikową i pęcherzową, z których postać nadżerkowa i zanikowa są objawowe i wymagają leczenia. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym i biopsji, szczególnie w postaci nadżerkowej ze względu na ryzyko transformacji nowotworowej. Objawy obejmują ból, pieczenie, nadżerki, dyskomfort podczas jedzenia i mówienia. Powikłania to m.in. zaburzenia odżywiania, infekcje wtórne (kandydoza) oraz zwiększone ryzyko raka jamy ustnej, co wymaga regularnego monitorowania co 3-6 miesięcy w aktywnej fazie choroby.
alergen, amalgamat dentystyczny, cyklosporyna, fototerapia, hydroksychlorochina, inhibitory kalcyneuryny, kamień nazębny, kandydoza jamy ustnej, kortykosteroidy miejscowe, kortykosteroidy ogólnoustrojowe, laseroterapia, leki immunosupresyjne, leki przeciwgrzybicze, liszaj płaski jamy ustnej, objaw Wickhama, płytka nazębna, promieniowanie UV-B, remisja choroby, retinoidy, rumień, takrolimus, transformacja nowotworowa, zanik błony śluzowej, zapalenie błony śluzowej - Leksykon chorób i schorzeń
Próchnica zębów – Leczenie
Próchnica zębów (caries dentis) to proces demineralizacji i destrukcji twardych tkanek zęba, rozpoczynający się od uszkodzenia szkliwa i mogący postępować do zębiny oraz miazgi, wywołany głównie przez Streptococcus mutans metabolizujące cukry do kwasów. Wczesne stadia, charakteryzujące się utratą minerałów i białymi plamami, mogą być odwrócone dzięki remineralizacji z zastosowaniem fluoru w formie lakierów, żeli, płynów czy pianek. Nowatorską metodą jest aplikacja srebra diaminowego fluorowego (SDF), który łączy działanie przeciwbakteryjne jonów srebra z remineralizującym fluorem, stosowana bezinwazyjnie, szczególnie u dzieci i pacjentów z ograniczonym dostępem do opieki stomatologicznej. W przypadku ubytków stosuje się wypełnienia z kompozytów, amalgamatów, porcelany lub glasjonomeru, a przy znacznych zniszczeniach – korony protetyczne wykonane z porcelany, cyrkonu, metalu lub ich kombinacji. Leczenie kanałowe jest wskazane przy zapaleniu miazgi, a ekstrakcja zęba pozostaje ostatecznością w przypadku nieodwracalnego zniszczenia lub rozległej infekcji.
amalgamat dentystyczny, demineralizacja tkanek zęba, ekstrakcja zęba, ferumoksytol, gutaperka, implant dentystyczny, korona protetyczna, lakier fluorowy, leczenie kanałowe, miazga zębowa, próchnica miazgi, próchnica szkliwa, próchnica zębiny, próchnica zębów, ropień okołowierzchołkowy, Streptococcus mutans, uszczelniacz bruzd, wypełnienie zęba, zapalenie miazgi, żywica infiltracyjna