farmakokinetyka apiksabanu

Farmakokinetyka apiksabanu charakteryzuje się wysoką biodostępnością (około 50%) po podaniu doustnym. Lek osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 3-4 godzinach od przyjęcia, a jego okres półtrwania wynosi około 12 godzin, co umożliwia stosowanie dwa razy na dobę.

Apiksaban wiąże się z białkami osocza w około 87%, głównie z albuminami. Metabolizowany jest przede wszystkim w wątrobie za pośrednictwem izoenzymu CYP3A4/5, a w mniejszym stopniu przez CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9 i CYP2J2. Około 25% dawki wydalane jest w postaci metabolitów.

Wydalanie apiksabanu zachodzi wieloma drogami, z czego około 27% dawki eliminowane jest przez nerki, a pozostała część wydalana jest z kałem. Lek podlega transportowi za pośrednictwem P-glikoproteiny (P-gp) oraz białka oporności raka piersi (BCRP), co ma znaczenie przy interakcjach z innymi lekami będącymi inhibitorami tych transporterów.

Farmakokinetyka apiksabanu wykazuje niewielką zmienność międzyosobniczą (około 20-30%), co stanowi istotną zaletę kliniczną. U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym upośledzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny >30 ml/min) zazwyczaj nie jest konieczna modyfikacja dawki, co wynika z wielodrogowego mechanizmu eliminacji.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl