tętniak tętnicy
Tętniak tętnicy to lokalne rozszerzenie ściany naczynia tętniczego, które powstaje w wyniku osłabienia struktury ściany. Może przyjmować różne kształty – workowaty, wrzecionowaty lub rozwarstwiający. Tętniaki mogą występować w różnych lokalizacjach układu naczyniowego, najczęściej dotyczą aorty brzusznej, tętnic mózgowych, tętnic wieńcowych oraz tętnic obwodowych.
Etiologia tętniaków obejmuje miażdżycę, nadciśnienie tętnicze, urazy, infekcje, wady wrodzone tkanki łącznej (np. zespół Marfana, zespół Ehlersa-Danlosa) oraz przyczyny zapalne. W rozwoju tętniaków istotną rolę odgrywają zaburzenia metabolizmu kolagenu i elastyny, co prowadzi do degradacji macierzy pozakomórkowej i osłabienia ściany naczynia.
Objawy tętniaków zależą od ich lokalizacji, wielkości oraz tempa wzrostu. Wiele tętniaków pozostaje bezobjawowych przez długi czas i wykrywanych jest przypadkowo podczas badań obrazowych. Głównym zagrożeniem związanym z tętniakami jest ich pęknięcie, które może prowadzić do masywnego krwawienia, wstrząsu hipowolemicznego i zgonu. Inne powikłania obejmują zatory obwodowe, ucisk na sąsiadujące struktury oraz zakrzepicę.
Diagnostyka tętniaków opiera się na badaniach obrazowych, takich jak USG Doppler, angiografia TK, angiografia MR oraz klasyczna angiografia. Leczenie zależy od lokalizacji, wielkości i typu tętniaka oraz stanu klinicznego pacjenta. Metody leczenia obejmują postępowanie zachowawcze (kontrola czynników ryzyka, regularne monitorowanie), interwencje wewnątrznaczyniowe (stent-grafty) oraz leczenie operacyjne (resekcja tętniaka z plastyką naczynia lub wymianą na protezę naczyniową).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sunitinib Teva
Sunitynib Teva, lek przeciwnowotworowy, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko licznych działań niepożądanych obejmujących układy skórny, krwionośny, pokarmowy, sercowo-naczyniowy, hematologiczny, nerkowy oraz endokrynologiczny. Należy unikać jednoczesnego stosowania z silnymi induktorami lub inhibitorami CYP3A4, które mogą znacząco zmieniać stężenie leku w osoczu. Do poważnych działań niepożądanych należą m.in. ciężkie reakcje skórne (SJS, TEN), krwotoki z różnych lokalizacji, w tym z nosa i płuc, nadciśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe >200 mmHg, rozkurczowe 110 mmHg), kardiomiopatia z obniżeniem frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), wydłużenie odstępu QT i ryzyko torsade de pointes, a także mikroangiopatia zakrzepowa i zespół hemolityczno-mocznicowy. Zaleca się regularne badania morfologii krwi, czynności wątroby (AlAT, AspAT, bilirubina), czynności tarczycy co 3 miesiące oraz kontrolę parametrów krzepnięcia u pacjentów stosujących leki przeciwzakrzepowe. W przypadku wystąpienia objawów niewydolności serca, ciężkiego nadciśnienia, poważnych reakcji skórnych lub zaburzeń rytmu, należy rozważyć przerwanie lub modyfikację terapii.
białkomocz, encefalopatia hiperamonemiczna, frakcja wyrzutowa lewej komory, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kardiomiopatia, krwawienie z nosa, krwioplucie, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, pioderma zgorzelinowa, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, rumień wielopostaciowy, tętniak tętnicy, tętnicze zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Pazopanib – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Pazopanib, stosowany w terapii nowotworów, wiąże się z ryzykiem hepatotoksyczności, w tym niewydolności wątroby, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów wątrobowych (AlAT, AspAT, bilirubina) przed i w trakcie leczenia. Dawkowanie powinno być dostosowane do stopnia zaburzeń czynności wątroby: 800 mg/dobę u pacjentów z łagodnymi nieprawidłowościami, 200 mg/dobę u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami (bilirubina >1,5 do 3 × GGN), a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (bilirubina >3 × GGN) stosowanie jest niewskazane. W przypadku wzrostu aktywności aminotransferaz >8 × GGN należy przerwać leczenie, a po powrocie do normy rozważyć wznowienie terapii w dawce 400 mg/dobę z cotygodniowym monitorowaniem. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów powyżej 60. roku życia oraz nosicieli allelu HLA-B*57:01, ze względu na zwiększone ryzyko hepatotoksyczności.
aktywność AlAT, aminotransferaza, białkomocz, bilirubina, bilirubina niesprzężona, ciężkie zakażenie, fosfataza zasadowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, hiperglikemia, incydent krwotoczny, krwioplucie, krwotok mózgowy, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, parametr wątrobowy, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, PRES, próba wątrobowa, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, RPLS, śródmiąższowa choroba płuc, tętniak tętnicy, torsade de pointes, transferaza UGT1A1, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył, zastoinowa niewydolność serca, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół Gilberta, zespół nerczycowy, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sunitinib Zentiva
Sunitynib Zentiva wymaga ścisłego monitorowania ze względu na liczne potencjalne działania niepożądane i interakcje farmakokinetyczne. Należy unikać jednoczesnego stosowania z silnymi induktorami lub inhibitorami CYP3A4, które mogą odpowiednio obniżać lub podwyższać stężenia leku w osoczu, wpływając na skuteczność i toksyczność terapii. W trakcie leczenia obserwowano zmiany skórne, w tym ciężkie reakcje jak SJS, TEN czy piodermia zgorzelinowa, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Zgłaszano również poważne zdarzenia krwotoczne, w tym krwotoki z nosa, przewodu pokarmowego, układu oddechowego i mózgu, z ryzykiem zgonu, szczególnie u pacjentów stosujących jednocześnie antykoagulanty. Działania niepożądane ze strony układu pokarmowego obejmują biegunkę, nudności, wymioty i zapalenie jamy ustnej, a u pacjentów z nowotworami jamy brzusznej możliwe są perforacje przewodu pokarmowego. Należy regularnie monitorować ciśnienie tętnicze, gdyż sunitynib może powodować ciężkie nadciśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe >200 mmHg lub rozkurczowe ≥110 mmHg), a w przypadku niekontrolowanego nadciśnienia zaleca się czasowe przerwanie terapii.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, amylaza, białkomocz, bisfosfoniany, czas protrombinowy, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, hipoglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kardiomiopatia, komorowe zaburzenia rytmu, krwotok, krwotok płucny, krwotok z nosa, lipaza, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica nowotworu, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, napad drgawkowy, neutrofil, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piodermia zgorzelinowa, przemijający napad niedokrwienny, rumień wielopostaciowy, tętniak tętnicy, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, wskaźnik INR, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności tarczycy, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zawał mózgu, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sunitinib Glenmark
Sunitynib wymaga ścisłego monitorowania ze względu na liczne potencjalne działania niepożądane i interakcje farmakokinetyczne. Należy unikać jednoczesnego stosowania silnych induktorów i inhibitorów CYP3A4, które mogą odpowiednio obniżać lub podwyższać stężenia leku w osoczu, wpływając na skuteczność i toksyczność terapii. W trakcie leczenia obserwuje się ryzyko ciężkich reakcji skórnych, w tym zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznego oddzielania się naskórka, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Zgłaszano również poważne zdarzenia krwotoczne, w tym krwawienia z przewodu pokarmowego, układu oddechowego i śródmózgowe, z ryzykiem zgonu. Konieczne jest monitorowanie morfologii krwi, parametrów krzepnięcia (PT, INR) oraz objawów klinicznych, zwłaszcza u pacjentów stosujących leki przeciwzakrzepowe. Do najczęstszych działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego należą biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha i zapalenie jamy ustnej, a także ryzyko perforacji przewodu pokarmowego, które może być śmiertelne.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, białkomocz, ciężka reakcja skórna, ciężkie nadciśnienie tętnicze, czas protrombinowy, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, hipoglikemia, induktor cytochromu CYP3A4, inhibitor cytochromu CYP3A4, kardiomiopatia, krwawienie z guza, martwica kości szczęki, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, nadczynność tarczycy, napad drgawkowy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piodermia zgorzelinowa, powikłania przewodu pokarmowego, przemijający napad niedokrwienny, rumień wielopostaciowy, tętniak tętnicy, tętnicze zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, wskaźnik INR, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie gojenia ran, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, żylne zdarzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sunitinib MSN
Sunitynib wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne potencjalne działania niepożądane i interakcje farmakokinetyczne. Należy unikać jednoczesnego stosowania z silnymi induktorami lub inhibitorami CYP3A4, aby zapobiec zmienności stężenia leku w osoczu. W trakcie terapii obserwuje się często odwracalne zmiany dermatologiczne, ale także poważne reakcje skórne, takie jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i martwica toksyczno-rozpływna naskórka (TEN), które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia. Zgłaszano również ryzyko krwotoków, w tym z przewodu pokarmowego, układu oddechowego i mózgu, z ciężkimi przypadkami krwotoku płucnego u pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym i guzami podścieliskowymi przewodu pokarmowego. W trakcie leczenia należy monitorować morfologię krwi, parametry krzepnięcia oraz ciśnienie tętnicze, gdyż sunitynib może powodować nadciśnienie tętnicze, zaburzenia hematologiczne (neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość) oraz kardiomiopatię z obniżeniem frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF). Wydłużenie odstępu QT i ryzyko torsade de pointes wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z chorobami serca lub przyjmujących leki wpływające na rytm serca.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bezwzględna liczba neutrofili, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kardiomiopatia, krwioplucie, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, pioderma zgorzelinowa, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, rumień wielopostaciowy, tętniak tętnicy, tętnicze zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie krwotoczne, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, żylne zdarzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sunitinib Zentiva 50 mg
Sunitynib Zentiva, stosowany w leczeniu nowotworów takich jak GIST, MRCC oraz pNET, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, obejmujący zarówno ciężkie powikłania, jak niewydolność nerek, niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, perforację przewodu pokarmowego oraz krwotoki z różnych narządów, jak i częstsze objawy o mniejszym nasileniu, takie jak zmniejszenie apetytu, dysgeuzja, nadciśnienie tętnicze, zmęczenie oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej). W badaniach klinicznych na 7115 pacjentach odnotowano również hematologiczne działania niepożądane, w tym neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość. Wydłużenie odstępu QTc powyżej 500 ms wystąpiło u 0,5% pacjentów, a zmiany powyżej 60 ms u 1,1%, co wskazuje na potencjalne ryzyko kardiologiczne, szczególnie przy stężeniach leku dwukrotnie przekraczających terapeutyczne.
choroba refluksowa przełyku, dysfagia, dysgeuzja, GIST, glejak, hemoroidy, hipoglikemia, krwotok, krwotok mózgowy, małopłytkowość, martwica kości szczęki, mikroangiopatia zakrzepowa, MRCC, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, perforacja przewodu pokarmowego, pNET, tętniak tętnicy, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, wyściółczak, zapalenie jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie tarczycy, zapalenie trzustki, zator tętnicy płucnej, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół ręka-stopa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sunitinib Synthon
Sunitynib wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko licznych działań niepożądanych, w tym poważnych reakcji skórnych (np. rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka), które wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Konieczne jest unikanie jednoczesnego stosowania silnych induktorów i inhibitorów CYP3A4 ze względu na wpływ na stężenie leku w osoczu. Należy regularnie kontrolować morfologię krwi, parametry czynności wątroby (AlAT, AspAT, bilirubina), czynność tarczycy co 3 miesiące oraz ciśnienie tętnicze, zwracając szczególną uwagę na ryzyko nadciśnienia tętniczego (ciśnienie skurczowe >200 mmHg lub rozkurczowe 110 mmHg) i kardiomiopatii, w tym zmniejszenia frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF). W przypadku ciężkiego nadciśnienia lub spadku LVEF o ≥20% należy rozważyć przerwanie lub zmniejszenie dawki sunitynibu.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, białkomocz, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kardiomiopatia, krwawienie z guza, krwotok z nosa, lipaza i amylaza, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piodermia zgorzelinowa, przemijający napad niedokrwienny, rumień wielopostaciowy, tętniak tętnicy, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zawał mózgu, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nintedanib STADA 150 mg
Nintedanib STADA, dostępny w kapsułkach 100 mg i 150 mg, wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi, takimi jak biegunka (występująca u 62,4-75,7% pacjentów w badaniach INPULSIS, INBUILD, SENSCIS), nudności, wymioty oraz ból brzucha. Działania te często pojawiają się w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii i mogą prowadzić do odwodnienia oraz zaburzeń elektrolitowych, co wymaga monitorowania i interwencji, w tym stosowania leków przeciwbiegunkowych, zmniejszenia dawki lub czasowego przerwania leczenia. Ponadto, nintedanib może powodować podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, GGT, ALP) oraz rzadziej polekowe uszkodzenie wątroby, co wymaga regularnej kontroli parametrów wątrobowych i ewentualnej modyfikacji terapii. Inne istotne działania niepożądane to małopłytkowość, zmniejszenie masy ciała i łaknienia, krwawienia, nadciśnienie tętnicze, a także rzadkie przypadki zawału mięśnia sercowego, tętniaka i rozwarstwienia tętnicy oraz niewydolności nerek.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, białkomocz, biegunka, choroba śródmiąższowa płuc, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, gammaglutamylotransferaza, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, idiopatyczne włóknienie płuc, lek przeciwbiegunkowy, małopłytkowość, niewydolność nerek, nintedanibu ezylan, nudności, polekowe uszkodzenie wątroby, tętniak tętnicy, twardzina układowa, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zmniejszone łaknienie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Klertis 12,5 mg
Sunitynib, substancja czynna leku Klertis, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują zarówno często występujące objawy, takie jak zmniejszenie apetytu, zaburzenia smaku, nadciśnienie tętnicze, zmęczenie, biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej, przebarwienia skóry oraz zespół ręka-stopa, jak i poważne powikłania hematologiczne (neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość). Istotnym działaniem niepożądanym jest niedoczynność tarczycy, której częstość występowania waha się od 4% do 16% w zależności od typu nowotworu (MRCC, GIST, pNET). W badaniach klinicznych u pacjentów z guzami litymi odnotowano także poważne incydenty sercowo-naczyniowe, takie jak niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, wydłużenie odstępu QTc (do >500 ms u 0,5% pacjentów) oraz nadciśnienie tętnicze, które występowało u 33,9% pacjentów z MRCC, z ciężkimi postaciami u 12%. Ponadto zgłaszano przypadki zatorowości płucnej (3,1% w GIST, 1,2% w MRCC) oraz perforacji przewodu pokarmowego i krwotoków, które mogą prowadzić do zgonu.
białkomocz, encefalopatia hiperamonemiczna, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, kardiomiopatia, krwotok, krwotok mózgowy, limfopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, obrzęk naczynioruchowy, odma opłucnowa, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, piodermia zgorzelinowa, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, rumień wielopostaciowy, sunitynib, tętniak tętnicy, toksyczna martwica naskórka, torsade de pointes, udar mózgu, wstrząs, wysięk osierdziowy, zakrzepica żył głębokich, zapalenie tarczycy, zator tętnicy płucnej, zespół odwracalny tylnej encefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół ręka-stopa, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sorafenib Teva
Sorafenib Teva wykazuje szereg istotnych działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania i odpowiedniego postępowania. Najczęściej obserwowanymi efektami toksycznymi są zespół dłoniowo-podeszwowy oraz wysypka, zwykle o nasileniu 1-2 stopnia według CTC, pojawiające się w ciągu pierwszych 6 tygodni terapii. W przypadku cięższych objawów zaleca się stosowanie leków miejscowych, czasowe przerwanie leczenia lub modyfikację dawki. Sorafenib może powodować hipoglikemię, w tym objawową z utratą przytomności, co wymaga regularnego monitorowania glikemii i dostosowania leków przeciwcukrzycowych. Ponadto, lek zwiększa ryzyko nadciśnienia tętniczego, które zwykle jest łagodne lub umiarkowane, lecz wymaga kontroli ciśnienia i standardowej terapii przeciwnadciśnieniowej. Istotne jest także ryzyko krwawień, niedokrwienia mięśnia sercowego (4,9% vs 0,4% w badaniu 1) oraz wydłużenia odcinka QT/QTc, co wymaga monitorowania EKG i elektrolitów u pacjentów z predyspozycjami. Sorafenib może także prowadzić do perforacji przewodu pokarmowego (<1% przypadków) oraz zespołu rozpadu guza (TLS), szczególnie u pacjentów z dużym obciążeniem nowotworowym i niewydolnością nerek.
antracyklina, czas protrombinowy, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, gojenie ran, hipoglikemia, inhibitor VEGF, INR, klasyfikacja Child-Pugh, mikroflora jelitowa, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, perforacja przewodu pokarmowego, płaskonabłonkowy rak płuca, rak nerkowokomórkowy, ryzyko krwawienia, sorafenib, tętniak tętnicy, UGT1A1, UGT1A9, warfaryna, wydłużenie odcinka QT, zespół dłoniowo-podeszwowy, zespół rozpadu guza