spastyczność pochodzenia mózgowego

Spastyczność pochodzenia mózgowego to zaburzenie neuromotoryczne charakteryzujące się wzmożonym napięciem mięśniowym, które jest zależne od szybkości ruchu. Powstaje w wyniku uszkodzenia górnego neuronu ruchowego w obrębie kory mózgowej, dróg korowo-rdzeniowych lub innych struktur ośrodkowego układu nerwowego.

Przyczynami spastyczności pochodzenia mózgowego mogą być udar mózgu, urazy czaszkowo-mózgowe, mózgowe porażenie dziecięce, stwardnienie rozsiane, guzy mózgu oraz inne schorzenia uszkadzające struktury motoryczne mózgu. Klinicznie objawia się zwiększonym oporem podczas biernego rozciągania mięśni, wzmożonymi odruchami ścięgnistymi, klonusem oraz współwystępowaniem odruchów patologicznych.

Diagnostyka spastyczności obejmuje ocenę kliniczną z wykorzystaniem skal (np. zmodyfikowana skala Ashwortha), badania neurofizjologiczne oraz obrazowanie OUN. Leczenie ma charakter wielokierunkowy i obejmuje fizjoterapię, farmakoterapię (baklofen, tyzanidyna, diazepam, dantrolen), blokady nerwów toksyną botulinową oraz interwencje chirurgiczne w ciężkich przypadkach.

Skuteczne postępowanie terapeutyczne wymaga indywidualnego podejścia i współpracy interdyscyplinarnego zespołu, obejmującego neurologa, fizjoterapeutę i rehabilitanta. Wczesne rozpoczęcie leczenia znacząco wpływa na poprawę funkcjonalności pacjenta i zapobieganie powikłaniom, takim jak przykurcze, deformacje czy zaburzenia funkcji układu mięśniowo-szkieletowego.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl