ostra choroba obturacyjna płuc

Ostra choroba obturacyjna płuc (często nazywana POChP w stanie zaostrzenia) to nagłe, istotne pogorszenie funkcji oddechowych u pacjenta z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc. Charakteryzuje się nasileniem duszności, zwiększoną produkcją plwociny oraz zmianą jej charakteru (większa lepkość, zmiana barwy na żółtą lub zieloną).

Zaostrzenia POChP najczęściej wywołane są przez infekcje układu oddechowego (wirusowe lub bakteryjne) oraz zanieczyszczenia powietrza. U pacjentów obserwuje się znaczne pogorszenie parametrów spirometrycznych, spadek saturacji krwi tlenem oraz nasilenie kaszlu. W ciężkich przypadkach może dojść do niewydolności oddechowej wymagającej hospitalizacji.

Postępowanie w ostrej chorobie obturacyjnej płuc obejmuje intensyfikację leczenia bronchodylatatorami (najczęściej β2-mimetyki i cholinolityki), włączenie glikokortykosteroidów systemowych, tlenoterapię oraz w przypadku etiologii infekcyjnej – antybiotykoterapię. U pacjentów z ciężkim zaostrzeniem konieczne może być zastosowanie nieinwazyjnej wentylacji mechanicznej.

Każde zaostrzenie POChP pogarsza długoterminowe rokowanie pacjenta i przyspiesza spadek funkcji płuc. Prewencja zaostrzeń poprzez szczepienia przeciwko grypie i pneumokokom, regularną farmakoterapię oraz rehabilitację oddechową stanowi istotny element postępowania terapeutycznego.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl