oporność na chinolony

Oporność na chinolony to zjawisko mikrobiologiczne, w którym bakterie nabywają zdolność do przeżycia w obecności antybiotyków z grupy chinolonów, co skutkuje zmniejszoną skutecznością lub całkowitą nieskutecznością terapeutyczną tej grupy leków. Chinolony, w tym fluorochinolony jak ciprofloksacyna, lewofloksacyna czy moksyfloksacyna, to szerokowidmowe antybiotyki powszechnie stosowane w leczeniu infekcji układu moczowego, oddechowego, przewodu pokarmowego oraz zakażeń skóry i tkanek miękkich.

Mechanizmy oporności na chinolony obejmują przede wszystkim mutacje w genach kodujących enzymy docelowe – gyrazę DNA (podjednostki GyrA i GyrB) oraz topoizomerazę IV (podjednostki ParC i ParE). Mutacje te powodują zmiany strukturalne w miejscu wiązania chinolonów, zmniejszając ich powinowactwo do enzymów. Dodatkowe mechanizmy obejmują zmniejszoną przepuszczalność błony komórkowej bakterii, nadekspresję pomp efflux aktywnie usuwających antybiotyk z komórki oraz obecność plazmidowych genów qnr, które chronią docelowe enzymy.

Oporność na chinolony jest szczególnie niepokojąca wśród patogenów takich jak Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus oraz Neisseria gonorrhoeae. Zjawisko to narasta globalnie, głównie w wyniku nadużywania tych antybiotyków zarówno w medycynie, jak i weterynarii. Szczególnie alarmujący jest wzrost oporności wśród bakterii Gram-ujemnych, gdzie często współwystępuje z innymi mechanizmami oporności, prowadząc do pojawienia się szczepów wielolekoopornych (MDR).

W praktyce klinicznej, identyfikacja oporności na chinolony wymaga wykonania testów wrażliwości drobnoustrojów. Istotne jest racjonalne stosowanie chinolonów, zgodnie z zasadami antybiotykoterapii celowanej, ograniczenie ich użycia do przypadków, gdy inne antybiotyki są nieskuteczne lub przeciwwskazane, oraz wdrażanie programów kontroli zakażeń i nadzoru nad lekoopornością w placówkach medycznych.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl