elektroforeza białek
Elektroforeza białek to technika diagnostyczna wykorzystywana do rozdziału białek surowicy krwi w polu elektrycznym. Białka, mające różny ładunek elektryczny, wielkość i kształt, przemieszczają się z różną prędkością przez żel lub inne medium, tworząc charakterystyczne pasma.
W praktyce klinicznej elektroforeza białek najczęściej przeprowadzana jest na surowicy krwi, umożliwiając identyfikację pięciu głównych frakcji: albuminy oraz globulin alfa-1, alfa-2, beta i gamma. Wynik przedstawiany jest w formie elektroforegramu z charakterystycznym profilem dla poszczególnych frakcji białkowych.
Badanie to ma kluczowe znaczenie w diagnostyce gammapatii monoklonalnych (w tym szpiczaka mnogiego), chorób wątroby, stanów zapalnych, zespołów nerczycowych oraz innych zaburzeń metabolizmu białek. Obecność białka monoklonalnego objawia się jako ostry, wąski pik w regionie gamma lub beta, co wymaga dalszej diagnostyki, m.in. immunofiksacji.
Elektroforeza znajduje również zastosowanie w analizie białek moczu, płynu mózgowo-rdzeniowego oraz w badaniach hemoglobin, stanowiąc cenne narzędzie w codziennej praktyce klinicznej, szczególnie w hematologii, nefrologii, reumatologii i diagnostyce laboratoryjnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Monoklonalna gammapatia o nieokreślonym znaczeniu (mgus) – Zapobieganie i profilaktyka
Monoklonalna gammapatia o nieokreślonym znaczeniu (MGUS) to łagodne, przedrakowe zaburzenie proliferacji komórek plazmatycznych, charakteryzujące się obecnością białka monoklonalnego (białka M) we krwi. Roczna progresja do szpiczaka mnogiego lub innych chorób limfoproliferacyjnych wynosi około 1-2%, a ryzyko to zależy od typu białka M (wyższe przy nie-IgG, np. IgA, IgD), stężenia białka M (>1,5 g/dl), stosunku wolnych łańcuchów lekkich (SFLC) oraz odsetka plazmocytów w szpiku. Obecne zalecenia IMWG obejmują regularne monitorowanie, w tym elektroforezę białek surowicy 6 miesięcy po diagnozie, a następnie kontrolę co 6-12 miesięcy w zależności od ryzyka. Coroczne badania krwi są rekomendowane u wszystkich pacjentów, aby umożliwić wczesne wykrycie progresji i zapobiec powikłaniom, takim jak złamania kości czy niewydolność nerek. MGUS wiąże się także z wtórnym niedoborem przeciwciał, zwiększonym ryzykiem infekcji oraz chorób sercowo-naczyniowych, co wymaga szczepień ochronnych i monitorowania stanu immunologicznego.
beta-bloker, białko monoklonalne, biomarker, bisfosfonian, choroba limfoproliferacyjna, daratumumab, elektroforeza białek, hipogammaglobulinemia, inhibitor pompy protonowej, lenalidomid, mechanizm molekularny, mikrośrodowisko szpiku, monoklonalna gammapatia o nieokreślonym znaczeniu, mutacja genetyczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, osteoporoza, plazmocyt, progresja choroby, przeciwciało monoklonalne, statyna, szpiczak mnogi, tlący się szpiczak mnogi, wolne łańcuchy lekkie, zakrzepica, złamanie patologiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Ogniskowe segmentowe stwardnienie kłębuszków nerkowych – Diagnostyka i diagnoza
Ogniskowe segmentowe stwardnienie kłębuszków nerkowych (FSGS) to histopatologiczny wzorzec uszkodzenia nerek, charakteryzujący się segmentalnym stwardnieniem wybranych kłębuszków, będący częstą przyczyną zespołu nerczycowego z białkomoczem często przekraczającym 3,5 g/dobę, hipoalbuminemią (<30 g/l), hiperlipidemią oraz obrzękami. Diagnostyka opiera się na biopsji nerki, gdzie obserwuje się segmentalne stwardnienie, obliterację kapilar, złogi hialinowe oraz rozlane zatarcie wypustek podocytów w mikroskopii elektronowej. Klasyfikacja Columbia wyróżnia pięć wariantów morfologicznych FSGS, zróżnicowanych pod względem rokowania i progresji do stadium 5 przewlekłej choroby nerek (PChN). Rozróżnienie pierwotnego FSGS, wymagającego leczenia immunomodulującego, od wtórnego, związanego z czynnikami takimi jak nefropatia cukrzycowa, infekcje wirusowe czy leki, jest kluczowe dla wyboru terapii.
azot mocznikowy, białkomocz nerczycowy, biopsja nerki, choroba autoimmunologiczna, choroba Fabry’ego, choroba zmian minimalnych, elektroforeza białek, guz Wilmsa, hiperlipidemia, hipoalbuminemia, infekcja wirusowa, leczenie immunosupresyjne, mikroskopia elektronowa, nadciśnienie tętnicze, nefroblastoma, nefropatia cukrzycowa, nefropatia nadciśnieniowa, nefropatia refluksowa, podocyt, steroidooporny zespół nerczycowy, stwardnienie kłębuszków nerkowych, toczeń rumieniowaty układowy, torebka Bowmana, ultrasonografia nerek, wirusowe zapalenie wątroby, wskaźnik białko/kreatynina, wypustki stopowate, zespół Alporta, zespół nerczycowy - Leksykon chorób i schorzeń
Chilblains to choroba znana również jako pernio lub perniosis. w języku polskim można ją określać jako „obmrożenie” lub „pernioza”, choć nie jest to t – Diagnostyka i diagnoza
Chilblains (pernio) to zapalne zmiany skórne małych naczyń krwionośnych, pojawiające się po ekspozycji na zimne i wilgotne warunki, bez faktycznego odmrożenia. Klinicznie manifestują się jako symetryczne, czerwone lub fioletowo-sine obrzękłe grudki, najczęściej na palcach rąk, stóp, uszach i nosie, z towarzyszącym bólem i świądem. Diagnoza opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz wykluczeniu innych chorób tkanki łącznej i naczyń, zwłaszcza tocznia rumieniowatego chilblain (CHLE). W diagnostyce różnicowej uwzględnia się m.in. objaw Raynauda, odmrożenia, akrocyjanozę, zapalenie naczyń i krioglobulinemię. W przypadku podejrzenia postaci wtórnej zalecane są badania laboratoryjne: morfologia, ANA, czynnik reumatoidalny, przeciwciała antyfosfolipidowe, poziomy dopełniacza, krioglobuliny i zimne aglutyniny. Histopatologia wykazuje limfocytarne zapalenie naczyń, obrzęk brodawkowaty skóry właściwej oraz okołogruczołowy naciek limfocytarny.
akrocyjanoza, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie krwi, biopsja skóry, blokery kanału wapniowego, celiakia, chilblains, choroba trzewna, czynnik reumatoidalny, ekspozycja na zimno, elektroforeza białek, hydroksychlorochina, immunofluorescencja bezpośrednia, kortykosteroidy miejscowe, krioglobulinemia, krioglobuliny, leki przeciwmalaryczne, leki rozszerzające naczynia, morfologia krwi, niedokrwienie, nitrogliceryna miejscowa, objaw Raynauda, ocena krążenia, odmrożenie, perniosis, pokrzywka z zimna, przeciwciała antyfosfolipidowe, przeciwciała przeciwjądrowe, wskaźnik masy ciała, zapalenie naczyń, zapalenie naczyń krwionośnych skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Pospolity niedobór odporności zmienny – Diagnostyka i diagnoza
Pospolity niedobór odporności zmienny (CVID) to najczęstszy pierwotny niedobór odporności u dorosłych, charakteryzujący się hipogammaglobulinemią (IgG poniżej 2 odchyleń standardowych od normy dla wieku), obniżonym poziomem IgA i/lub IgM oraz upośledzoną odpowiedzią przeciwciał na szczepienia. Diagnoza opiera się na kryteriach ICON i ESID, które wymagają wykluczenia wtórnych przyczyn hipogammaglobulinemii oraz potwierdzenia zaburzeń immunologicznych, takich jak niska liczba przełączonych pamięciowych limfocytów B i brak głębokiego niedoboru limfocytów T. Diagnostyka laboratoryjna obejmuje oznaczenie poziomów immunoglobulin, ocenę odpowiedzi poszczepiennej, cytometrię przepływową limfocytów B i T, badania funkcjonalne limfocytów T oraz wykluczenie gammapatii monoklonalnych. W diagnostyce pomocne są także badania obrazowe (HRCT klatki piersiowej, PET-CT), biopsje oraz badania przewodu pokarmowego i wątrobowe. Badania genetyczne, choć nieobowiązkowe, mogą być wskazane w przypadkach wczesnego początku choroby, powikłań autoimmunologicznych lub rodzinnego występowania niedoborów odporności.
alfa-1-antytrypsyna, badanie genetyczne, badanie genomowe, biopsja węzłów chłonnych, choroba autoimmunologiczna, choroba ziarniniakowa, cytometria przepływowa, elektroforeza białek, fosfataza alkaliczna, gammapatia monoklonalna, hipogammaglobulinemia, infekcja bakteryjna, kalprotektyna, komórka plazmatyczna, limfocyt B, limfoproliferacja, małopłytkowość, małopłytkowość immunologiczna, morfologia krwi, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku, pamięciowy limfocyt B, PET-CT, pierwotny niedobór odporności, pospolity niedobór odporności zmienny, rozstrzenie oskrzeli, tomografia komputerowa, zdolność dyfuzyjna płuc