metabolizm walsartanu
Walsartan jest selektywnym antagonistą receptora angiotensyny II (AT1), stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca. Po podaniu doustnym lek szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach, jednak jego biodostępność wynosi tylko około 25%.
Metabolizm walsartanu zachodzi głównie w wątrobie przy udziale cytochromu P450, szczególnie izoenzymu CYP2C9. Głównym metabolitem jest 4-hydroksywalsartan, który wykazuje minimalną aktywność farmakologiczną. Co istotne, około 80-90% dawki leku jest wydalane w postaci niezmienionej, głównie z żółcią do kału (83%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (13%).
Okres półtrwania walsartanu wynosi około 6-9 godzin, co pozwala na jego dawkowanie raz dziennie. Walsartan nie wymaga bioaktywacji, ponieważ jest aktywnym lekiem, a nie prolekiem. Metabolizm walsartanu jest mniej zależny od CYP450 niż metabolizm wielu innych sartanów, co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych na poziomie enzymatycznym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Walsartan Krka 320 mg
Walsartan Krka 320 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na walsartan lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (114 mg/tabletkę), oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, takimi jak marskość żółciowa i cholestaza, ze względu na ryzyko nieprzewidywalnych stężeń leku i działań niepożądanych. Lek jest również bezwzględnie przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży z powodu ryzyka poważnych uszkodzeń płodu. Ponadto, jednoczesne stosowanie z aliskirenem jest zabronione u pacjentów z cukrzycą oraz u osób z GFR <60 ml/min/1,73 m², ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii, hipotensji i ostrej niewydolności nerek.
aliskiren, cholestaza, hiperkaliemia, hipotensja, laktoza, leczenie moczopędne, marskość żółciowa, metabolizm walsartanu, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór wodno-elektrolitowy, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Asbima 5 mg + 80 mg
Lek Asbima jest preparatem złożonym zawierającym amlodypinę i walsartan, obie substancje wykazujące farmakokinetykę liniową. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest odpowiednio po 6-12 godzinach dla amlodypiny oraz 2-4 godzinach dla walsartanu. Biodostępność amlodypiny wynosi 64-80%, a walsartanu 23%, przy czym pokarm nie wpływa na biodostępność amlodypiny, natomiast zmniejsza AUC walsartanu o około 40% i Cmax o 50%, bez klinicznie istotnego osłabienia działania terapeutycznego. Amlodypina charakteryzuje się dużym wiązaniem z białkami osocza (97,5%) i objętością dystrybucji około 21 l/kg, natomiast walsartan wiąże się z białkami w 94-97% i ma objętość dystrybucji około 17 litrów. Metabolizm amlodypiny zachodzi intensywnie w wątrobie (90%), a walsartan jest metabolizowany w mniejszym stopniu (20% dawki). Okres półtrwania amlodypiny wynosi 30-50 godzin, co determinuje dawkowanie raz na dobę, natomiast walsartan ma okres półtrwania około 6 godzin. Eliminacja amlodypiny odbywa się głównie przez mocz (10% w formie niezmienionej, 60% jako metabolity), a walsartanu głównie przez przewód pokarmowy (83%) i mocz (13%).
amlodypina, biodostępność, dystrybucja leku, eliminacja dwufazowa, eliminacja leku, farmakokinetyka liniowa, hydroksymetabolit, kinetyka wielowykładnicza, klirens amlodypiny, klirens nerkowy, metabolizm walsartanu, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, przewlekła choroba wątroby, stężenie osoczowe, walsartan, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valtap HCT 320 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Valtap HCT zawiera walsartan, antagonista receptora angiotensyny II, oraz hydrochlorotiazyd, diuretyk tiazydowy, które wykazują specyficzne właściwości farmakokinetyczne. Walsartan charakteryzuje się biodostępnością 23%, Tmax 2-4 godziny, wysokim wiązaniem z białkami osocza (94-97%) oraz eliminacją głównie przez kał (83%) i mocz (13%), z okresem półtrwania około 6 godzin. Hydrochlorotiazyd ma biodostępność 70%, Tmax około 2 godzin, umiarkowane wiązanie z białkami (40-70%) i jest wydalany głównie z moczem (>95%) z okresem półtrwania 6-15 godzin. Wspólne podawanie powoduje zmniejszenie dostępności hydrochlorotiazydu o około 30%, jednak bez klinicznie istotnego wpływu na skuteczność przeciwnadciśnieniową. Walsartan może być podawany niezależnie od posiłków, mimo zmniejszenia AUC o 40% i Cmax o 50% po spożyciu pokarmu.
albuminy osocza, antagonista receptora angiotensyny, AUC, bierna filtracja, biodostępność leku, biotransformacja, Cmax, czas półtrwania, diuretyk tiazydowy, dostępność biologiczna, działanie przeciwnadciśnieniowe, GFR, hydrochlorotiazyd, hydroksymetabolit, interakcja farmakokinetyczna, kinetyka eliminacji, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja w erytrocytach, metabolizm walsartanu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, walsartan, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie do kanalików nerkowych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Valsartan HCT Fair-Med 160 mg + 25 mg
Valsartan HCT Fair-Med, zawierający walsartan i hydrochlorotiazyd w dawkach 160 mg + 25 mg, 320 mg + 12,5 mg oraz 320 mg + 25 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub pochodne sulfonamidów, a także w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu. Nie należy stosować leku u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (marskość żółciowa, cholestaza) oraz nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) i bezmoczem. Przeciwwskazania obejmują także oporną hipokaliemię, hiponatremię, hiperkalcemię oraz objawową hiperurykemię, które mogą być nasilone przez hydrochlorotiazyd i prowadzić do poważnych zaburzeń elektrolitowych i metabolicznych.
antagonista receptora angiotensyny II, bezmocz, cholestaza, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dna moczanowa, elektrolity surowicy, enzymy wątrobowe, GFR, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, marskość żółciowa wątroby, metabolizm walsartanu, metabolizm węglowodanów, nadwrażliwość na składniki aktywne, nadwrażliwość na sulfonamidy, parametry funkcji nerek, parametry funkcji wątroby, reakcja krzyżowa, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, walsartan z hydrochlorotiazydem, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dipper-Mono 80 mg
Produkt leczniczy Dipper-Mono zawiera 80 mg walsartanu i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na walsartan lub substancje pomocnicze, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, marskością wątroby oraz zastojem żółci. Stosowanie leku jest bezwzględnie przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych u płodu i noworodka. Ponadto, jednoczesne stosowanie Dipper-Mono z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek, zwłaszcza gdy współczynnik filtracji kłębuszkowej (GFR) jest poniżej 60 ml/min/1,73 m², ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cukrzyca, drugi trymestr ciąży, dysfagia, hiperkaliemia, hipotonia, inhibitor ACE, marskość wątroby, metabolizm walsartanu, nadwrażliwość na walsartan, parametry funkcji wątroby, pierwszy trymestr ciąży, reakcja alergiczna, substancja czynna, trzeci trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności nerek, zastój żółci - Leksykon leków
Interakcje leku – Valsartan Reddy 160 mg
Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (ARB), wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wieloma grupami leków, co ma kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie walsartanu z innymi lekami blokującymi układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), takimi jak inhibitory ACE czy aliskiren, ze względu na zwiększone ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Ponadto, kojarzenie walsartanu z litem może prowadzić do odwracalnego wzrostu stężenia litu w surowicy i nasilenia jego toksyczności, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych. Zaleca się ścisłe monitorowanie stężenia litu oraz potasu w osoczu, szczególnie gdy pacjent przyjmuje leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu lub zamienniki soli zawierające potas. Interakcje z NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2 i kwasem acetylosalicylowym w dawce >3 g/dobę, mogą osłabiać działanie hipotensyjne walsartanu oraz zwiększać ryzyko pogorszenia funkcji nerek i hiperkaliemii, co wymaga monitorowania czynności nerek i odpowiedniego nawodnienia pacjenta.
antagonista receptora angiotensyny II, czynność nerek, efekt hipotensyjny, farmakoterapia, funkcja wątroby, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor transportera wychwytu, interakcja lekowa, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, metabolizm walsartanu, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, pogorszenie czynności nerek, rozszerzenie naczyń krwionośnych, selektywny inhibitor COX-2, stężenie litu, stężenie potasu, suplement potasu, toksyczność litu, transporter wychwytu wątrobowego, transporter wyrzutu wątrobowego, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Wamlox 10 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Wamlox zawiera amlodypinę (5-10 mg) i walsartan (80-160 mg) o liniowej farmakokinetyce. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 6-12 godzinach dla amlodypiny i 2-4 godzinach dla walsartanu. Biodostępność amlodypiny wynosi 64-80%, nie jest wpływana przez pokarm, natomiast biodostępność walsartanu (23%) ulega zmniejszeniu o 40% (AUC) i 50% (Cmax) przy podaniu z posiłkiem, choć efekt ten nie ma znaczenia klinicznego. Amlodypina wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97,5%) i intensywny metabolizm wątrobowy (~90%), z okresem półtrwania 30-50 godzin, co powoduje osiągnięcie stanu stacjonarnego po 7-8 dniach. Walsartan wiąże się z białkami w 94-97%, ma ograniczony metabolizm (~20%), okres półtrwania około 6 godzin i jest głównie wydalany z kałem (83%).
albumina surowicy, amlodypina bezylan, AUC, białka osocza, biodostępność, biodostępność bezwzględna, biodostępność substancji, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, hydroksymetabolit, klirens amlodypiny, klirens całkowity, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolit nieczynny, metabolizm walsartanu, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewlekła choroba wątroby, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wielowykładnicza kinetyka rozpadu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Walsartan Krka 160 mg
Walsartan Krka (160 mg, tabletki powlekane) jest antagonistą receptora angiotensyny II, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na walsartan lub inne składniki leku, w tym laktozę (57 mg/tabletkę). Lek nie powinien być podawany osobom z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, takimi jak marskość żółciowa czy cholestaza, ze względu na ryzyko kumulacji substancji czynnej i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie w drugim i trzecim trymestrze ciąży, gdyż może prowadzić do poważnych wad rozwojowych płodu, w tym zaburzeń układu moczowego, małowodzia, opóźnienia kostnienia czaszki oraz niewydolności nerek noworodka.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, hiperkaliemia, hipotonia, małowodzie, marskość żółciowa, metabolizm walsartanu, nadwrażliwość na walsartan, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, trymestr ciąży, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zwężenie tętnicy nerkowej