odporność miejscowa

Odporność miejscowa to lokalna zdolność obronna tkanek i narządów organizmu do zwalczania patogenów w miejscu ich wniknięcia. Jest pierwszą linią obrony przed infekcjami i stanowi kluczowy element układu immunologicznego.

W odporności miejscowej uczestniczą zarówno mechanizmy odporności wrodzonej, jak i nabytej. Kluczową rolę odgrywają bariery anatomiczne (skóra, błony śluzowe), komórki dendrytyczne, makrofagi tkankowe, komórki NK oraz wyspecjalizowane limfocyty T i B obecne w tkankach limfatycznych związanych z błonami śluzowymi (MALT).

Szczególnie istotna jest odporność miejscowa w obrębie układu pokarmowego, dróg oddechowych i układu moczowo-płciowego. W tych obszarach wydzielane są przeciwciała klasy IgA, które neutralizują patogeny na powierzchni błon śluzowych, zapobiegając ich adherencji i wnikaniu do tkanek.

Zaburzenia odporności miejscowej mogą prowadzić do nawracających infekcji, chorób zapalnych oraz zwiększonej podatności na choroby autoimmunologiczne. Stymulacja odporności miejscowej jest jednym z celów nowoczesnych strategii szczepień, szczególnie tych podawanych drogą donosową lub doustną.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl