nawracające zakażenie układu moczowego

Nawracające zakażenia układu moczowego (ZUM) definiuje się jako trzy lub więcej epizodów ZUM w ciągu roku lub dwa lub więcej epizodów w ciągu 6 miesięcy. Stanowią one istotny problem kliniczny, dotykający około 20-30% kobiet z ostrym zapaleniem pęcherza moczowego.

Najczęstszym patogenem odpowiedzialnym za nawracające ZUM jest Escherichia coli (około 80-90% przypadków), a w dalszej kolejności Klebsiella pneumoniae, Proteus mirabilis, Enterococcus faecalis i Staphylococcus saprophyticus. Czynniki ryzyka obejmują predyspozycje genetyczne, aktywność seksualną, stosowanie antykoncepcji mechanicznej, niedobór estrogenów u kobiet w okresie pomenopauzalnym oraz zaburzenia anatomiczne i czynnościowe układu moczowego.

Diagnostyka nawracających ZUM powinna obejmować badanie ogólne moczu, posiew moczu z antybiogramem oraz USG układu moczowego. W wybranych przypadkach wskazane jest poszerzenie diagnostyki o cystoskopię, urografię lub badanie urodynamiczne, szczególnie przy podejrzeniu anomalii anatomicznych lub zaburzeń czynnościowych.

Leczenie nawracających ZUM opiera się na terapii przeciwbakteryjnej dostosowanej do wyników antybiogramu. Postępowanie profilaktyczne może obejmować długoterminową antybiotykoterapię w niskich dawkach, postępowanie poekspozycyjne (antybiotyk po stosunku płciowym), samodzielne rozpoczynanie terapii przez pacjenta przy pierwszych objawach oraz metody niefarmakologiczne, takie jak preparaty zawierające żurawinę, probiotyki oraz immunostymulację.

Nawracające ZUM znacząco obniżają jakość życia pacjentów i generują wysokie koszty opieki zdrowotnej, dlatego kluczowe jest właściwe rozpoznanie czynników ryzyka oraz wdrożenie odpowiedniego postępowania terapeutycznego i profilaktycznego, dostosowanego indywidualnie do każdego pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl