leki znieczulające
Leki znieczulające to grupa preparatów farmaceutycznych stosowanych w celu tymczasowego zniesienia czucia bólu lub świadomości pacjenta podczas zabiegów diagnostycznych lub terapeutycznych. Dzielą się na dwie główne kategorie: leki do znieczulenia miejscowego, które blokują przewodnictwo nerwowe w określonym obszarze ciała, oraz leki do znieczulenia ogólnego, które powodują odwracalną utratę świadomości.
Leki do znieczulenia miejscowego, takie jak lidokaina, bupiwakaina czy ropiwakaina, działają poprzez blokowanie kanałów sodowych w błonach komórkowych neuronów, hamując generowanie i przewodzenie impulsów nerwowych. Mogą być podawane powierzchniowo, nasiękowe, przewodowo, okołordzeniowo (znieczulenie podpajęczynówkowe i zewnątrzoponowe) lub dożylnie (znieczulenie Biera).
Znieczulenie ogólne wymaga zastosowania leków o działaniu hipnotycznym (np. propofol, etomidat, ketamina), analgetycznym (opioidy, takie jak fentanyl, remifentanyl) oraz zwiotczającym mięśnie szkieletowe (np. rokuronium, cis-atrakurium). Nowoczesna anestezjologia wykorzystuje technikę znieczulenia multimodalnego, łącząc różne grupy leków w celu optymalizacji efektu klinicznego przy minimalizacji działań niepożądanych.
Wybór odpowiedniego leku znieczulającego zależy od rodzaju i czasu trwania zabiegu, stanu klinicznego pacjenta, chorób współistniejących oraz potencjalnych interakcji z innymi przyjmowanymi lekami. Szczególnej uwagi wymagają pacjenci z chorobami układu sercowo-naczyniowego, oddechowego, wątroby i nerek, a także kobiety ciężarne, dzieci i osoby w podeszłym wieku.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ketalar 10 10 mg/ml
Ketalar 10 to roztwór do wstrzykiwań zawierający 10 mg/ml ketaminy (chlorowodorek), stosowany w anestezjologii jako samodzielny środek anestetyczny do krótkotrwałych procedur diagnostycznych i chirurgicznych bez konieczności zwiotczenia mięśni szkieletowych. Może być również używany do indukcji znieczulenia ogólnego oraz w połączeniu z innymi lekami znieczulającymi w celu uzyskania zrównoważonego efektu anestetycznego. Ketalar 10 jest szczególnie wskazany do podania domięśniowego, w zabiegach na powłokach ciała (np. opracowanie ran, bolesne opatrunki, przeszczepy skóry u pacjentów z oparzeniami), procedurach diagnostycznych i terapeutycznych u dzieci oraz w sytuacjach trudnej kontroli drożności dróg oddechowych, dzięki relatywnie mniejszemu wpływowi na napięcie mięśni dróg oddechowych. Lek jest stosowany zarówno u pacjentów pediatrycznych, jak i dorosłych.
chlorowodorek ketaminy, drożność dróg oddechowych, górne drogi oddechowe, indukcja znieczulenia ogólnego, leki znieczulające, odruchy gardłowe, opracowanie ran, pacjent pediatryczny, podanie domięśniowe, przeszczep skóry, roztwór do wstrzykiwań, środek anestetyczny, wydzielanie śliny, wydzielina tchawiczo-oskrzelowa, zwiotczenie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Interakcje leku – Alpragen 0,25 mg
Alprazolam, będący benzodiazepiną, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie alprazolamu z alkoholem oraz opioidami, co prowadzi do addytywnego działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), zwiększając ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu. W przypadku inhibitorów CYP3A4, takich jak ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, klarytromycyna czy rytonawir, obserwuje się znaczące zwiększenie stężenia alprazolamu i wydłużenie jego działania, co wymaga redukcji dawki nawet o 50-75%. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. erytromycyna, fluoksetyna, fluwoksamina, diltiazem, sok grejpfrutowy) również podnoszą stężenie alprazolamu, wskazując na konieczność zmniejszenia dawki o 30-50% i monitorowania pacjenta. Induktory CYP3A4, takie jak karbamazepina, fenytoina i ryfampicyna, obniżają stężenie alprazolamu, co może wymagać zwiększenia dawki lub zmiany terapii.
alkohol etylowy, alprazolam, antybiotyki makrolidowe, benzodiazepiny, choroba wrzodowa, cymetydyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, dezypramina, digoksyna, diltiazem, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, gruźlica, imipramina, inhibitory proteazy HIV, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klonidyna, klozapina, lek przeciwpsychotyczny, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwpsychotyczne, leki znieczulające, nadciśnienie tętnicze, nefazodon, neuroleptyki, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pozakonazol, propoksyfen, ryfampicyna, rytonawir, sertralina, SSRI, telitromycyna, troleandomycyna, worykonazol - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ultiva
Remifentanyl (Ultiva) jest silnym opioidem o bardzo szybkim działaniu analgetycznym, którego resztkowa aktywność zanika w ciągu 5-10 minut po zaprzestaniu podawania. Lek ten wymaga stosowania wyłącznie na oddziałach wyposażonych w sprzęt do monitorowania i wspomagania funkcji oddechowych oraz krążeniowych, a personel musi być przeszkolony w zakresie leczenia działań niepożądanych opioidów i resuscytacji. Stosowanie remifentanylu u pacjentów wentylowanych mechanicznie nie powinno przekraczać 3 dób ze względu na ryzyko zespołu odstawiennego, który może objawiać się tachykardią, nadciśnieniem tętniczym i pobudzeniem. W trakcie terapii należy uwzględnić ryzyko sztywności mięśniowej, szczególnie przy szybkich wstrzyknięciach (powinny trwać minimum 30 sekund), oraz konieczność wczesnego wdrożenia alternatywnego leczenia przeciwbólowego przed zakończeniem podawania remifentanylu, aby zapobiec nagłemu ustąpieniu analgezji.
aktywność opioidowa, antagonista opioidowy, asystolia, benzodiazepiny, ból pooperacyjny, bradykardia, depresja oddechowa, działanie analgetyczne, funkcje krążeniowe, funkcje oddechowe, hiperalgezja, hipowolemia, leczenie przeciwbólowe, lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, leki przeciwcholinergiczne, leki sedatywne, leki uspokajające, leki wazopresyjne, leki znieczulające, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na opioidy, niedociśnienie tętnicze, oddział intensywnej opieki medycznej, postępowanie przeciwbólowe, przedawkowanie, reakcja nadwrażliwości, remifentanyl, resuscytacja krążeniowa, silny opioid, sztywność mięśniowa, tachykardia, uzależnienie fizyczne, wentylacja mechaniczna, wentylacja wspomagana, zaburzenia czynności płuc, zaburzenia związane ze stosowaniem opioidów, zahamowanie ośrodka oddechowego, zatrzymanie krążenia, zespół odstawienny - Leksykon leków
Interakcje leku – Oxydolor 10 mg
Oksykodon, metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol (200 mg/d przez 5 dni, zwiększenie AUC 2,4-krotnie), worykonazol (200 mg 2x/d przez 4 dni, AUC x3,6), telitromycyna (800 mg/d przez 4 dni, AUC x1,8) oraz sok grejpfrutowy (200 ml 3x/d przez 5 dni, AUC x1,7), znacząco podnoszą stężenie oksykodonu w osoczu, co wymaga redukcji dawki i ścisłego monitorowania pacjenta. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (600 mg/d przez 7 dni, zmniejszenie AUC o 86%), karbamazepina, fenytoina oraz ziele dziurawca (300 mg 3x/d przez 15 dni, zmniejszenie AUC o 50%), przyspieszają metabolizm oksykodonu, obniżając jego skuteczność i zwiększając ryzyko zespołu odstawienia. Inhibitory CYP2D6, np. paroksetyna i chinidyna, również mogą zwiększać stężenie oksykodonu, nasilając działania niepożądane.
antybiotyki makrolidowe, benzodiazepiny, chinidyna, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie serotoninergiczne, fenytoina, hiperrefleksja, hipertermia, induktory CYP3A4, inhibitory CYP2D6, inhibitory CYP3A4, inhibitory MAO, inhibitory proteazy HIV, INR, interakcje lekowe, itrakonazol, karbamazepina, leki hamujące OUN, leki przeciwcholinergiczne, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwgrzybicze azolowe, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwwymiotne, leki uspokajające, leki znieczulające, leki zwiotczające mięśnie, neuroleptyki, oksykodon, paroksetyna, pochodne kumaryny, ryfampicyna, SNRI, SSRI, tachykardia, telitromycyna, worykonazol, zaburzenia mikcji, zespół serotoninowy, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Oxydolor 40 mg
Oxydolor, zawierający oksykodon, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego spożywania alkoholu ze względu na ryzyko nasilonej depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i oddechowej. Interakcje z lekami hamującymi OUN, takimi jak benzodiazepiny, leki uspokajające, neuroleptyki, czy opioidy, mogą prowadzić do nasilenia sedacji, depresji oddechowej, a nawet śpiączki lub zgonu. Ponadto, współstosowanie z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI) niesie ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się m.in. pobudzeniem, hipertermią i zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi. W przypadku leków przeciwcholinergicznych obserwuje się nasilenie działań niepożądanych, takich jak zaparcia, suchość w jamie ustnej i zaburzenia mikcji. Współistniejące stosowanie inhibitorów MAO wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko niestabilności ciśnienia i zaburzeń OUN.
antybiotyki makrolidowe, antykoagulanty doustne, azolowe leki przeciwgrzybicze, benzodiazepiny, centralny układ nerwowy, cytochrom P450, depresja oddechowa, hamowanie OUN, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitory monoaminooksydazy, inhibitory proteazy, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, leki przeciwcholinergiczne, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwpsychotyczne, leki uspokajające, leki znieczulające, leki zwiotczające mięśnie, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, neuroleptyki, objawy pozapiramidowe, oksykodon, pochodne fenotiazyny, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Adrenalina – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Adrenalina (epinefryna) jest stosowana w różnych formach leczniczych, w tym w leczeniu reakcji anafilaktycznych, znieczuleniach miejscowych oraz preparatach do stosowania miejscowego. W przypadku preparatów do leczenia anafilaksji (np. Adrenalina WZF, EpiPen Senior, Jext) pacjent po podaniu nie powinien prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, co wynika głównie z ciężkiego stanu klinicznego po reakcji alergicznej, a nie bezpośredniego działania adrenaliny. Preparaty z adrenaliną stosowane w znieczuleniu miejscowym (np. Dentocaine, Septanest, XYLODONT 2%, MEPIDONT 2%, Orabloc) wykazują niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów, związany z możliwymi działaniami niepożądanymi, takimi jak zawroty głowy, zaburzenia widzenia czy zmęczenie. Zaleca się pozostanie pacjenta w poczekalni przez około 30 minut po zabiegu do ustąpienia objawów oraz indywidualną ocenę zdolności do prowadzenia pojazdów przez lekarza. W przypadku Marcaine-Adrenaline 0,5% wpływ na funkcje psychiczne i motoryczne zależy od dawki.
adrenalina, anafilaksja, charakterystyka produktu leczniczego, choroba wieńcowa, dokumentacja medyczna, funkcje motoryczne, koordynacja ruchowa, leki znieczulające, nadciśnienie tętnicze, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja dwufazowa, rozcieńczenie homeopatyczne, roztwór do wstrzykiwań, tachykardia, zabieg stomatologiczny, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia widzenia, zawroty głowy, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Onirex 10 mg
Zolpidem, substancja czynna leku Onirex, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania zolpidemu z alkoholem ze względu na nasilone działanie sedatywne, ryzyko depresji oddechowej oraz upośledzenie funkcji poznawczych i koordynacji ruchowej. Interakcje z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (np. neuroleptyki, leki nasenne, przeciwlękowe, przeciwdepresyjne, opioidy) mogą prowadzić do nasilenia sedacji, zaburzeń psychoruchowych, a w przypadku opioidów – do ryzyka śpiączki i zgonu. Fluwoksamina (SSRI) oraz inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i sok grejpfrutowy, zwiększają stężenie zolpidemu w osoczu, co może nasilać jego działanie uspokajające. Z kolei induktory CYP3A4 (ryfampicyna, ziele dziurawca, karbamazepina, fenytoina) obniżają stężenie zolpidemu, zmniejszając jego skuteczność.
bupropion, cyprofloksacyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, dezypramina, działanie sedatywne, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, induktory CYP3A4, inhibitory CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, leki nasenne, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwlękowe, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwpsychotyczne, leki znieczulające, leki zwiotczające mięśnie, narkotyczne leki przeciwbólowe, omamy wzrokowe, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, ranitydyna, ryfampicyna, sertralina, sok grejpfrutowy, wenlafaksyna, ziele dziurawca zwyczajnego, zolpidem - Leksykon substancji czynnych
Heksylorezorcynol – Interakcje
Heksylorezorcynol, stosowany miejscowo w postaci pastylek twardych (2,5 mg heksylorezorcynolu + 1,2 mg chlorku benzalkoniowego w produkcie Cholinex Intense), wykazuje minimalne wchłanianie ogólnoustrojowe, co znacząco ogranicza ryzyko interakcji systemowych z innymi lekami. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji z lekami systemowymi, takimi jak inhibitory pompy protonowej, antybiotyki czy NLPZ. Potencjalne interakcje dotyczą głównie innych preparatów stosowanych miejscowo w jamie ustnej i gardle, gdzie możliwe jest sumowanie efektów przeciwdrobnoustrojowych lub maskowanie objawów podrażnienia przez miejscowe leki znieczulające. Zaleca się zachowanie odstępu czasowego 15-30 minut między aplikacjami różnych preparatów miejscowych, aby uniknąć zmniejszenia skuteczności heksylorezorcynolu, zwłaszcza w przypadku preparatów zawierających substancje śluzowe.
benzokaina, błona śluzowa jamy ustnej, chlorek benzalkoniowy, Cholinex Intense, działanie drażniące, działanie powierzchniowo czynne, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwdrobnoustrojowe, glikol propylenowy, heksylorezorcynol, inhibitory pompy protonowej, leki miejscowo znieczulające, leki znieczulające, lidokaina, niesteroidowe leki przeciwzapalne, pochodne celulozy, siarczyny, substancje pomocnicze, wchłanianie ogólnoustrojowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Diprivan 10 mg/ml
Diprivan, zawierający 10 mg/ml propofolu, jest podawany wyłącznie dożylnie, a dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do wieku, masy ciała, stanu ogólnego pacjenta oraz klasyfikacji ASA. Indukcja znieczulenia u dorosłych poniżej 55 lat wymaga dawki 1,5-2,5 mg/kg mc. lub 40 mg co 10 sekund, natomiast u pacjentów powyżej 55 lat i z ASA III/IV dawki są mniejsze (około 20 mg co 10 sekund). Podtrzymanie znieczulenia odbywa się wlewem ciągłym (4-12 mg/kg mc./h) lub powtarzanymi bolusami (25-50 mg). Sedacja na OIT u dorosłych (>16 lat) wymaga wlewu 0,3-4,0 mg/kg mc./h, natomiast u dzieci dawki indukcyjne i podtrzymujące są wyższe (indukcja 2,5-4 mg/kg mc., podtrzymanie 9-15 mg/kg mc./h), z koniecznością zmniejszenia dawek u pacjentów z ASA III/IV. Stosowanie Diprivanu u dzieci poniżej 16 lat na OIT jest przeciwwskazane.
alfentanyl, emulsja do wstrzykiwań, indukcja znieczulenia, kaniula dożylna, klasyfikacja ASA, leki znieczulające, lidokaina, oddział intensywnej terapii, podtrzymanie znieczulenia, pompa infuzyjna, pompa strzykawkowa, propofol, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, sedacja z zachowaniem świadomości, wlew dożylny, wstrzyknięcie bolus, zatrzymanie czynności serca, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Interakcje leku – Morphini sulfas WZF 10 mg/ml
Morfina siarczan wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań klinicznych, zwłaszcza w kontekście jednoczesnego stosowania z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak benzodiazepiny, leki znieczulające, nasenne, przeciwlękowe, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, fenotiazyny, gabapentyna i pregabalina. Interakcje te zwiększają ryzyko nadmiernej sedacji, depresji oddechowej, a nawet śpiączki lub zgonu, co wymaga ograniczenia dawki i czasu terapii oraz ścisłego monitorowania pacjenta. Morfina nasila również działanie hipotensyjne leków uspokajających, przeciwpsychotycznych i innych obniżających ciśnienie tętnicze, co może skutkować znaczącymi spadkami ciśnienia. Ponadto, stosowanie leków cholinolitycznych (np. atropiny) z morfiną może prowadzić do ciężkich zaparć i zatrzymania moczu, a morfina hamuje działanie prokinetyków (cyzapryd, metoklopramid, domperydon), co wpływa na motorykę przewodu pokarmowego i może opóźniać wchłanianie innych leków, np. inhibitorów P2Y12 stosowanych w ostrym zespole wieńcowym, zmniejszając ich skuteczność.
alkohol etylowy, benzodiazepiny, ciśnienie tętnicze, cymetydyna, cyprofloksacyna, cyzapryd, depresja oddechowa, domperydon, działanie hipotensyjne, działanie toksyczne, farmakologia kliniczna, gabapentyna, inhibitor P2Y12, lek prokinetyczny, leki cholinolityczne, leki dopaminergiczne, leki nasenne, leki przeciwlękowe, leki znieczulające, meksyletyna, metoklopramid, midazolam, motoryka przewodu pokarmowego, ośrodkowy układ nerwowy, ostry zespół wieńcowy, pochodne fenotiazyny, selegilina, siarczan morfiny, skurcz dróg żółciowych, terapia przeciwpłytkowa, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Entonox 50% + 50%
Entonox to mieszanina gazów medycznych, zawierająca 50% podtlenku azotu (N₂O) i 50% tlenu (O₂) pod ciśnieniem 138 lub 170 bar w temperaturze 15°C. Podtlenek azotu w stężeniu 50% wykazuje silne działanie przeciwbólowe poprzez podwyższenie progu odczuwania bólu, z istotnym komponentem psychologicznym wpływającym na skuteczność. Preparat wywołuje ograniczony efekt anestetyczny, co pozwala na zachowanie świadomości pacjenta, a także działanie sedatywne i uspokajające, powodując częściowe oderwanie od otoczenia przy łatwej możliwości wybudzenia. Tlen w stężeniu 50%, ponad dwukrotnie wyższym niż w powietrzu atmosferycznym, zapewnia optymalne utlenowanie tkanek i maksymalne wysycenie hemoglobiny, zapobiegając hipoksji podczas stosowania podtlenku azotu.
- Leksykon substancji czynnych
Nalewka z kopru włoskiego – Interakcje
Nalewka z Foeniculum vulgare Miller subsp. vulgare var. vulgare, fructus, stosowana w preparatach przeciwkaszlowych (np. w dawce około 65 mg na 5 ml syropu, rozpuszczalnik etanol 70% V/V), jest zwykle łączona z dekstrometorfanem lub kodeiną. Kluczowe interakcje wynikają głównie z tych substancji towarzyszących. Preparaty z nalewką i dekstrometorfanem są przeciwwskazane u pacjentów stosujących inhibitory MAO (np. linezolid, moklobemid, selegilina) oraz przez 14 dni po ich odstawieniu ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego (objawy: hipertermia, nadciśnienie, arytmie). Dekstrometorfan jest metabolizowany przez CYP2D6, a jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów tego enzymu (fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna, terbinafina) może zwiększyć jego stężenie nawet wielokrotnie, co podnosi ryzyko toksyczności ośrodkowej (pobudzenie, dezorientacja, drżenie, depresja oddechowa). Preparaty z nalewką i kodeiną wykazują interakcje z antagonistami receptorów opioidowych (np. buprenorfina) oraz lekami przeciwhistaminowymi, nasennymi, przeciwcholinergicznymi i prokinetycznymi, co może nasilać działania niepożądane, takie jak depresja oddechowa, zaparcia czy objawy odstawienne.
antagoniści receptorów opioidowych, buprenorfina, cymetydyna, cyprofloksacyna, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, enzym CYP2D6, inhibitory MAO, inhibitory pompy protonowej, inhibitory proteazy, koper włoski, leki antyarytmiczne, leki nasenne, leki prokinetyczne, leki przeciwbiegunkowe, leki przeciwcholinergiczne, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwnadciśnieniowe, leki przeciwpsychotyczne, leki znieczulające, linezolid, meksyletyna, metoklopramid, niedrożność jelit, rytonawir, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy