ciśnienie systemowe

Ciśnienie systemowe, inaczej ciśnienie tętnicze, jest kluczowym parametrem hemodynamicznym określającym siłę, z jaką krew naciska na ściany tętnic podczas pracy serca. Składa się z ciśnienia skurczowego (systolicznego), mierzonego podczas skurczu serca, oraz ciśnienia rozkurczowego (diastolicznego), rejestrowanego podczas rozkurczu serca.

Prawidłowe wartości ciśnienia systemowego u dorosłych wynoszą poniżej 120/80 mmHg. Wartości 120-129/80 mmHg klasyfikowane są jako podwyższone ciśnienie, 130-139/80-89 mmHg jako nadciśnienie tętnicze I stopnia, a 140/90 mmHg i powyżej jako nadciśnienie II stopnia. Wartości przekraczające 180/120 mmHg stanowią przełom nadciśnieniowy wymagający natychmiastowej interwencji medycznej.

Regulacja ciśnienia systemowego zależy od wielu czynników, w tym objętości krwi krążącej, oporu naczyniowego, kurczliwości mięśnia sercowego oraz aktywności układu autonomicznego i hormonalnego. Długotrwale podwyższone ciśnienie systemowe stanowi istotny czynnik ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, w tym udaru mózgu, zawału serca, niewydolności serca i przewlekłej choroby nerek.

Monitorowanie ciśnienia systemowego jest podstawowym elementem diagnostyki i kontroli leczenia nadciśnienia tętniczego. W praktyce klinicznej stosuje się różne metody pomiaru, w tym pomiar gabinetowy, 24-godzinne monitorowanie ciśnienia tętniczego (ABPM) oraz domowe pomiary ciśnienia tętniczego (HBPM).

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl