polimorfizm debryzochiny
Polimorfizm debryzochiny odnosi się do genetycznych różnic w metabolizmie debryzochiny, leku przeciwnadciśnieniowego, który jest metabolizowany przez enzym CYP2D6 (cytochrom P450 2D6). Jest to jeden z najlepiej poznanych polimorfizmów farmakogenetycznych.
Osoby z różnymi wariantami genetycznymi genu CYP2D6 mogą być klasyfikowane jako metabolizerzy ultraszybcy, ekstensywni (prawidłowi), pośredni lub wolni. Wolni metabolizerzy stanowią około 5-10% populacji europejskiej i mają znacznie zmniejszoną zdolność do metabolizowania debryzochiny oraz innych substratów CYP2D6, co może prowadzić do zwiększonego ryzyka działań niepożądanych przy standardowych dawkach leków.
Badanie polimorfizmu debryzochiny (tzw. test debryzochinowy) było historycznie jednym z pierwszych narzędzi do określania fenotypu metabolicznego CYP2D6. Obecnie stosuje się głównie metody genotypowania do identyfikacji wariantów CYP2D6. Wiedza o polimorfizmie debryzochiny ma istotne znaczenie kliniczne, ponieważ CYP2D6 uczestniczy w metabolizmie około 25% wszystkich leków, w tym wielu leków psychotropowych, przeciwbólowych i kardiologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ondansetron Accord 4 mg
Ondansetron, dostępny w formie roztworu do wstrzykiwań zawierającego 2 mg substancji czynnej na ml, charakteryzuje się złożonym profilem farmakokinetycznym zależnym od drogi podania. Po podaniu doustnym dawki 8 mg osiąga maksymalne stężenie w osoczu około 30 ng/ml po 1,5 godziny, z biodostępnością 55-60%. Podanie dożylne 4 mg w infuzji 5-minutowej skutkuje stężeniem maksymalnym około 65 ng/ml, a domięśniowe – 25 ng/ml po 10 minutach. Objętość dystrybucji wynosi około 140 litrów, a okres półtrwania około 3 godziny. Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (70-76%). Metabolizm wątrobowy jest główną drogą eliminacji, z mniej niż 5% dawki wydalanej niezmienionej z moczem. Polimorfizm enzymu CYP2D6 nie wpływa na farmakokinetykę leku, a parametry pozostają stabilne po wielokrotnym podaniu.
biodostępność leku, biodostępność po podaniu doustnym, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, czopek, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzym CYP2D6, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, klirens znormalizowany, lek zobojętniający, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm przedwątrobowy, metabolizm wątrobowy, nudność i wymioty, nudności i wymioty pooperacyjne, objętość dystrybucji, odstęp QTcF, okres półtrwania, ondansetron chlorowodorek dwuwodny, parametr farmakokinetyczny, podanie domięśniowe, podanie doustne, podanie dożylne, polimorfizm debryzochiny, roztwór do wstrzykiwań, stężenie w osoczu, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ondansetron Kabi 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 2 mg/ml
Ondansetron Kabi, zawierający ondansetron w postaci chlorowodorku dwuwodnego, wykazuje stabilne właściwości farmakokinetyczne przy wielokrotnym podawaniu. Po dożylnym podaniu dawki 4 mg w infuzji 5-minutowej osiąga maksymalne stężenie w osoczu około 65 ng/ml, z objętością dystrybucji około 140 litrów i stopniem wiązania z białkami osocza na poziomie 70-76%. Lek jest intensywnie metabolizowany w wątrobie, a okres półtrwania wynosi około 3 godziny. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 15-60 ml/min) obserwuje się niewielkie, klinicznie nieistotne wydłużenie okresu półtrwania do 5,4 godziny, natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby okres półtrwania wydłuża się znacząco do 15-32 godzin, co wiąże się ze znacznym zmniejszeniem klirensu. W populacji osób starszych (≥65 lat) farmakokinetyka wykazuje niewielkie zmiany, jednak u pacjentów ≥75 lat obserwuje się większy wpływ na odstęp QTc, co wymaga dostosowania dawkowania.
chlorowodorek dwuwodny, CINV, działanie przeciwwymiotne, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzym CYP2D6, farmakokinetyka ondansetronu, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, nudności i wymioty pooperacyjne, objętość dystrybucji, odstęp QTc, okres półtrwania, ondansetron, podanie dożylne, polimorfizm debryzochiny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ondansetron Kabi 0,08 mg/ml
Ondansetron Kabi, dostępny w stężeniach 0,08 mg/ml i 0,16 mg/ml jako roztwór do infuzji, charakteryzuje się stabilnymi właściwościami farmakokinetycznymi przy stosowaniu dawek wielokrotnych. Po dożylnym podaniu 4 mg w 5-minutowej infuzji osiąga maksymalne stężenie w osoczu około 65 ng/ml, a objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 140 l. Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (70-76%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, bez wpływu polimorfizmu CYP2D6, a eliminacja nerkowa w postaci niezmienionej jest minimalna (<5%). Okres półtrwania u dorosłych z prawidłową funkcją wątroby i nerek wynosi około 3 godziny, jednak u niemowląt 1-4 miesięcy jest wydłużony do około 6,7 godziny. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby okres półtrwania może się wydłużyć do 15-32 godzin, co wymaga dostosowania dawkowania.
biodostępność leku, dystrybucja leku, ekspozycja ogólnoustrojowa, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, odstęp QTc, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, polimorfizm CYP2D6, polimorfizm debryzochiny, pooperacyjne nudności i wymioty, roztwór do infuzji, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Ondansetron – Właściwości farmakokinetyczne
Ondansetron charakteryzuje się całkowitym i biernym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu około 30 ng/ml po 1,5 godziny od dawki 8 mg. Biodostępność doustna wynosi 55-60%, a ekspozycja na lek rośnie bardziej niż proporcjonalnie przy dawkach powyżej 8 mg, co może wynikać z redukcji metabolizmu pierwszego przejścia. Po podaniu dożylnym (4 mg w 5 minut) osiąga się Cmax około 65 ng/ml, a po domięśniowym – około 25 ng/ml w 10 minut. Czopki wykazują biodostępność około 60%, z Cmax 20-30 ng/ml po 6 godzinach i dłuższym okresem eliminacji (ok. 6 h). Objętość dystrybucji wynosi około 140 l, a okres półtrwania około 3 godzin u dorosłych. Ondansetron wiąże się z białkami osocza w 70-76% i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, CYP1A2 i CYP2D6, z minimalnym wydalaniem niezmienionego leku (<5%) z moczem. Polimorfizm CYP2D6 nie wpływa na farmakokinetykę. W farmakokinetyce nie obserwuje się zmian przy wielokrotnym podawaniu.
analiza farmakokinetyczna, biodostępność bezwzględna, biodostępność doustna, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, działanie przeciwwymiotne, faza eliminacji, infuzja dożylna, klirens dostosowany do masy ciała, klirens kreatyniny, lek przeciwwymiotny, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, nudności i wymioty, objętość dystrybucji, odstęp QTcF, okres półtrwania, podanie domięśniowe, polimorfizm debryzochiny, receptor serotoninowy, równoważność biologiczna, stężenie w osoczu, szlak enzymatyczny, tabletka ulegająca rozpadowi, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vicks MedDex o smaku miodu na kaszel suchy 0,133 % (W/V)
Dekstrometorfanu bromowodorek, substancja czynna syropu Vicks MedDex (20 mg/15 ml), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2 godzin oraz początkiem działania terapeutycznego już po 15-30 minutach. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi średnio 7,3 l ± 4,8 l po dawce 50 mg, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm leku odbywa się głównie w wątrobie poprzez O-demetylację katalizowaną przez izoenzym CYP2D6, wykazując znaczną zmienność genetyczną. Główne metabolity to dekstrorfan, 3-hydroksymorfinian oraz 3-metoksymorfinian, wszystkie wydalane w postaci sprzężonej. Dekstrometorfan nie ulega przemianie do opioidów, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych związanych z opioidami. U około 5-10% populacji, tzw. słabych metabolizerów, obserwuje się dominację niezmienionego leku we krwi i moczu, co wpływa na farmakokinetykę i potencjalnie na skuteczność terapii.
3-hydroksymorfinian, 3-metoksymorfinian, dekstrometorfanu bromowodorek, dekstrorfan, dysfagia, faza eliminacji, fenotyp metaboliczny, izoenzym CYP2D6, kaszel suchy, metabolizm pierwszego przejścia, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm debryzochiny, polimorfizm genetyczny, równowaga stacjonarna, słaby metabolizer, stężenie substancji czynnej, wchłanianie doustne, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ondansetron Kalceks 2 mg/ml
Ondansetron Kalceks (2 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań/infuzji) charakteryzuje się stabilną farmakokinetyką, z maksymalnym stężeniem w osoczu po podaniu doustnym 8 mg wynoszącym około 30 ng/ml po 1,5 godziny, natomiast po podaniu pozajelitowym 4 mg stężenie osiągane jest w ciągu 10 minut. Objętość dystrybucji wynosi około 140 litrów, a 70-76% leku wiąże się z białkami osocza. Metabolizm odbywa się głównie w wątrobie, z eliminacją w postaci niezmienionej poniżej 5%. Okres półtrwania wynosi 3-5 godzin, co determinuje schemat dawkowania. U kobiet obserwuje się szybsze wchłanianie i mniejszy klirens oraz objętość dystrybucji w przeliczeniu na masę ciała, co może wymagać indywidualizacji terapii. U dzieci i młodzieży farmakokinetyka jest zależna od wieku i masy ciała, z wydłużonym okresem półtrwania u niemowląt (6,7 godz.) i krótszym u starszych dzieci (2,9 godz.). Klirens i objętość dystrybucji rosną liniowo z masą ciała, a dawkowanie powinno być dostosowane do masy ciała.
biodostępność, chemioterapia przeciwnowotworowa, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja AUC, enzym CYP2D6, hemodializa, indywidualizacja terapii, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm wątrobowy, nowotwór, nudności i wymioty po chemioterapii, objętość dystrybucji, odstęp QTcF, okres półtrwania, ondansetron, ondansetron doustny, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie pozajelitowe, polimorfizm debryzochiny, polimorfizm genetyczny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – RABADA 10 mg + 10 mg
Bisoprolol, składnik preparatu RABADA, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (85-90%) po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 2-3 godzinach (Cmax około 31,86 ng/ml po dawce 10 mg). Objętość dystrybucji wynosi 3,2 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest ograniczone (~30%). Metabolizm bisoprololu zachodzi głównie przez CYP3A4 do nieaktywnych metabolitów, z eliminacją w równych proporcjach przez nerki (50% w postaci niezmienionej) i wątrobę. Okres półtrwania wynosi 10-12 godzin, co umożliwia stosowanie dawki raz na dobę. U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby okres półtrwania ulega wydłużeniu (do około 18 i 13 godzin odpowiednio), a u osób z przewlekłą niewydolnością serca (NYHA III) stężenia bisoprololu są podwyższone, a T1/2 wydłużony do 17±5 godzin. Farmakokinetyka bisoprololu jest liniowa i niezależna od wieku, jednak klirens koreluje z klirensem kreatyniny, co wskazuje na konieczność uwzględnienia czynności nerek przy dawkowaniu.
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność, cytochrom P450 2D6, cytochrom P450 3A4, dystrybucja bisoprololu, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka bisoprololu, inhibitor ACE, karboksyloesteraza, klasyfikacja NYHA, klirens wątrobowy, konwertaza angiotensyny, kwas diketopiperazynowy, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm debryzochiny, przewlekła niewydolność serca, ramiprylat, receptor beta-adrenergiczny, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza