kwas diketopiperazynowy

Kwas diketopiperazynowy to związek chemiczny należący do grupy diketopiperazyn, które są cyklicznymi dipeptydami utworzonymi przez połączenie dwóch aminokwasów. Struktura ta charakteryzuje się obecnością sześcioczłonowego pierścienia zawierającego dwa atomy azotu i dwie grupy ketonowe.

W medycynie związki z grupy diketopiperazyn wykazują szerokie spektrum aktywności biologicznej, w tym właściwości przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze, przeciwwirusowe oraz przeciwnowotworowe. Niektóre pochodne kwasu diketopiperazynowego są badane jako potencjalne substancje czynne w terapiach celowanych, ze względu na ich zdolność do oddziaływania z określonymi receptorami lub enzymami.

Kwasy diketopiperazynowe występują naturalnie w niektórych mikroorganizmach, roślinach oraz w żywności fermentowanej. W organizmie ludzkim mogą powstawać jako produkty degradacji większych peptydów lub białek. Badania nad tymi związkami koncentrują się obecnie na ich potencjalnym wykorzystaniu w farmakologii, szczególnie w kontekście poszukiwania nowych leków o niskiej toksyczności i wysokiej selektywności działania.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – ApoRami 5 mg

Lek ApoRami zawierający ramipryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 1 godziny oraz biodostępnością aktywnego metabolitu ramiprylatu na poziomie 45% dla dawek 2,5 mg i 5 mg. Ramiprylat osiąga stężenie maksymalne po 2-4 godzinach, a stan stacjonarny w osoczu jest osiągany około 4 dnia leczenia przy dawkowaniu raz na dobę. Ramipryl wiąże się z białkami osocza w 73%, natomiast ramiprylat w 56%. Metabolizm ramiprylu zachodzi niemal całkowicie w organizmie, przekształcając go do ramiprylatu i dalszych metabolitów, które są eliminowane głównie przez nerki. Efektywny okres półtrwania ramiprylatu wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, a dla mniejszych dawek (1,25-2,5 mg) jest dłuższy, co wynika z wysycenia enzymu ACE i powolnej dysocjacji leku od enzymu.
biodostępność, biotransformacja, efektywny okres półtrwania, enzym konwertujący angiotensynę, ester diketopiperazynowy, esteraza wątrobowa, klirens kreatyniny, klirens ramiprylatu, kwas diketopiperazynowy, mleko kobiece, nadciśnienie tętnicze, nerka, objętość dystrybucji, przewód pokarmowy, ramipryl, ramiprylat, stężenie maksymalne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramicor 2,5 mg

Ramipryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1 godziny, z biodostępnością aktywnego metabolitu ramiprylatu na poziomie 45% dla dawek 2,5 mg i 5 mg. Ramiprylat osiąga maksymalne stężenie po 2-4 godzinach, a stabilny stan stacjonarny jest uzyskiwany około 4 dnia leczenia. Wiązanie ramiprylu z białkami osocza wynosi 73%, natomiast ramiprylatu około 56%. Metabolizm ramiprylu zachodzi głównie w wątrobie, przekształcając go do ramiprylatu i dalszych metabolitów, które są wydalane głównie przez nerki. Okres półtrwania ramiprylatu wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, a dla mniejszych dawek jest dłuższy ze względu na wysycenie enzymu ACE. U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się zmniejszone wydalanie i wydłużone stężenie ramiprylatu w osoczu, natomiast u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dochodzi do spowolnienia metabolizmu ramiprylu i podwyższenia jego stężenia w osoczu, bez istotnej zmiany stężenia ramiprylatu.
biodostępność, enzym konwertujący angiotensynę, ester diketopiperazynowy, esterazy wątrobowe, farmakokinetyka wielofazowa, glukuronid, klirens kreatyniny, klirens ramiprylatu, kwas diketopiperazynowy, laktacja, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, populacja pediatryczna, ramipryl, ramiprylat, stężenie w osoczu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ivipril 2,5 mg

Ramipryl, substancja czynna leku Ivipril, jest inhibitorem ACE dostępnym w dawkach 2,5 mg, 5 mg i 10 mg w formie tabletek. Po podaniu doustnym wykazuje szybkie wchłanianie z biodostępnością co najmniej 56%, a maksymalne stężenie osiąga po około 1 godzinie. Jego aktywny metabolit, ramiprylat, powstaje w wyniku niemal całkowitego metabolizmu ramiprylu i osiąga maksymalne stężenia w osoczu po 2-4 godzinach, z biodostępnością 45% po dawkach 2,5 mg i 5 mg. Ramiprylat wiąże się z białkami osocza w 56%, a jego efektywny okres półtrwania wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, z dłuższym okresem dla mniejszych dawek (1,25-2,5 mg), co wynika z wysycenia enzymu ACE. Stan stacjonarny ramiprylatu osiągany jest około 4 dnia leczenia przy dawkowaniu raz na dobę. Eliminacja metabolitów odbywa się głównie przez nerki, a kinetyka eliminacji ramiprylatu jest wielofazowa ze względu na silne wiązanie z enzymem ACE i powolną dysocjację.
biodostępność, esteraza wątrobowa, faza końcowej eliminacji, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens ramiprylatu, kwas diketopiperazynowy, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ramipryl, ramiprylat, stan stacjonarny, Tmax, wchłanianie ramiprylu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramve 2,5 mg 2,5 mg

Ramipryl, podawany doustnie w dawkach 2,5 mg i 5 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego (minimum 56%) oraz biodostępnością aktywnego metabolitu ramiprylatu na poziomie 45%. Maksymalne stężenie ramiprylu osiągane jest po około 1 godzinie, natomiast ramiprylatu po 2-4 godzinach. Ramipryl wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (73%), a jego aktywny metabolit – ramiprylat – wiąże się w 56%. Efektywny okres półtrwania ramiprylatu po wielokrotnym podaniu wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, z wydłużeniem dla dawek 1,25-2,5 mg, co jest związane z wysycającym wiązaniem z enzymem ACE. Stan stężenia równowagi osiągany jest około czwartego dnia terapii. Ramipryl ulega niemal całkowitej biotransformacji do ramiprylatu, który jest głównym aktywnym metabolitem, eliminowanym głównie przez nerki.
białko surowicy krwi, biodostępność metabolitu, biotransformacja, enzym konwertujący angiotensynę, ester diketopiperazynowy, esteraza wątrobowa, glukuronid ramiprylu, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens ramiprylatu, kwas diketopiperazynowy, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ramipryl, ramiprylat, stan stężenia równowagi, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Piramil 5 mg 5 mg

Piramil, zawierający ramipryl – inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1 godziny, natomiast jego aktywny metabolit ramiprylat osiąga szczyt stężenia po 2-4 godzinach. Biodostępność ramiprylatu po dawkach 2,5 mg i 5 mg wynosi 45%, a lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (ramipryl 73%, ramiprylat 56%). Efektywny okres półtrwania ramiprylatu po wielokrotnych dawkach 5-10 mg wynosi 13-17 godzin, a stan stacjonarny osiągany jest po około 4 dniach. Ramipryl ulega niemal całkowitemu metabolizmowi, a metabolity są wydalane głównie przez nerki. W przypadku zaburzeń czynności nerek obserwuje się zmniejszone wydalanie ramiprylatu i wydłużone jego stężenie w osoczu, natomiast u pacjentów z niewydolnością wątroby dochodzi do opóźnionego metabolizmu ramiprylu, co skutkuje podwyższonym stężeniem samego leku, bez istotnej zmiany stężeń ramiprylatu.
biodostępność metabolitu, ekspozycja leku, enzym konwertazy angiotensyny, ester diketopiperazynowy, esteraza wątrobowa, glukuronid ramiprylu, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kwas diketopiperazynowy, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewód pokarmowy, ramipryl, ramiprylat, stan stacjonarny, wiązanie z białkami surowicy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – ACEBIS 10 mg + 10 mg

Produkt leczniczy ACEBIS zawiera bisoprolol (fumaranu) oraz ramipryl, które wykazują odrębne profile farmakokinetyczne. Bisoprolol charakteryzuje się wysoką biodostępnością (85-90%) i szybkim osiąganiem Cmax (ok. 31,86 ng/ml po 2 godzinach przy dawce 10 mg). Objętość dystrybucji wynosi 3,2 l/kg, a wiązanie z białkami osocza to około 30%. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, z wydalaniem 50% dawki w postaci niezmienionej przez nerki i 50% jako metabolity. Okres półtrwania wynosi 10-12 godzin, wydłużając się do 13-18 godzin u pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek. Kinetyka bisoprololu jest liniowa i niezależna od wieku, a u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (NYHA III) stężenia w osoczu są wyższe (Cmax 64±21 ng/ml) z wydłużonym T1/2 do 17±5 godzin.
bariera krew-mózg, beta-adrenolityk, biodostępność, bisoprolol, bisoprolol fumaran, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja w organizmie, efekt pierwszego przejścia, esteraza wątrobowa, glukuronid, inhibitor konwertazy angiotensyny, karboksyloesteraza, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, konwertaza angiotensyny, kwas diketopiperazynowy, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, pole powierzchni pod krzywą stężenia, ramipryl, ramiprylat, receptor β-adrenergiczny, stereoselektywny metabolizm
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polpril 10 mg

Ramipryl, substancja czynna preparatu Polpril, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 1 godziny oraz biodostępnością co najmniej 56%. Jego aktywny metabolit, ramiprylat, osiąga maksymalne stężenie po 2-4 godzinach, a biodostępność ramiprylatu wynosi 45% po dawkach 2,5 mg i 5 mg. Ramipryl wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (73%), natomiast ramiprylat wiąże się w 56%. Metabolizm ramiprylu jest intensywny, prowadząc do powstania kilku metabolitów, z których najważniejszy jest ramiprylat. Eliminacja ramiprylatu ma charakter wielofazowy, z efektywnym okresem półtrwania wynoszącym 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, a dłuższym dla dawek 1,25-2,5 mg, co wynika z wysycenia enzymu konwertazy angiotensyny (ACE). Stan równowagi dynamicznej stężenia ramiprylatu osiągany jest około 4. dnia leczenia przy dawkowaniu raz na dobę.
biodostępność metabolitu, biotransformacja, dysfagia, ester diketopiperazynowy, esteraza wątrobowa, farmakokinetyka, glukuronid, kinetyka eliminacji, klirens kreatyniny, konwertaza angiotensyny, kwas diketopiperazynowy, metabolizm leku, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ramipryl, ramiprylat, stan równowagi dynamicznej, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – ACEBIS 5 mg + 2,5 mg

Farmakokinetyka bisoprololu, jednego ze składników ACEBIS, cechuje się wysoką biodostępnością (85-90%) po podaniu doustnym, z Tmax około 2 godzin i okresem półtrwania 10-12 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Bisoprolol wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (~30%) oraz objętość dystrybucji 3,2 l/kg. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP2D6, a eliminacja odbywa się w równych proporcjach przez nerki (50% w postaci niezmienionej) i metabolizm wątrobowy. U pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby obserwuje się wydłużenie okresu półtrwania do odpowiednio około 18 i 13,5 godzin, co wymaga uwagi przy dostosowywaniu dawki. W niewydolności serca (klasa III NYHA) stężenia bisoprololu w osoczu są podwyższone, a T1/2 wydłużony do 17±5 godzin. Kinetyka bisoprololu jest liniowa i nie wymaga modyfikacji dawki ze względu na wiek pacjenta.
bariera krew-mózg, beta-adrenolityk, biodostępność, bisoprolol fumaran, cytochrom CYP3A4, czynność nerek, czynność wątroby, dystrybucja leku, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt pierwszego przejścia, farmakodynamika, glukuronid, inhibitor konwertazy angiotensyny, karboksyloesteraza, kinetyka bisoprololu, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens wątrobowy, kwas diketopiperazynowy, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm utleniania, przewlekła niewydolność serca, ramiprylat, receptor beta-adrenergiczny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramipril Actavis 5 mg

Ramipryl, jako inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 1 godziny oraz biodostępnością aktywnego metabolitu ramiprylatu na poziomie 45% (dla dawek 2,5 mg i 5 mg). Ramiprylat osiąga stężenia maksymalne po 2-4 godzinach i wykazuje silne wiązanie z białkami osocza (56%), co wpływa na jego dystrybucję i dostępność biologiczną. Efektywny okres półtrwania ramiprylatu wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, a dla mniejszych dawek (1,25-2,5 mg) jest dłuższy, co wynika z wysycalnego wiązania z enzymem ACE. Stan stacjonarny osiągany jest około 4. dnia leczenia. Metabolizm ramiprylu zachodzi głównie w wątrobie, gdzie przekształcany jest do ramiprylatu, a następnie do dalszych metabolitów, które są eliminowane głównie przez nerki. W przypadku zaburzeń czynności nerek i wątroby obserwuje się zmiany farmakokinetyczne, które wymagają dostosowania dawkowania, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, gdzie klirens ramiprylatu jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny.
biodostępność, biotransformacja, dystrybucja tkankowa, efekt terapeutyczny, efektywny okres półtrwania, ekspozycja na lek, eliminacja wielofazowa, ester diketopiperazynowy, esteraza wątrobowa, glukuronidacja, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens ramiprylatu, kwas diketopiperazynowy, metabolit ramiprylu, objętość dystrybucji, ramiprylat, stan stacjonarny, stężenie maksymalne ramiprylu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramladio 5 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Ramladio zawiera ramipryl oraz amlodypinę, które wykazują odmienne profile farmakokinetyczne. Ramipryl jest szybko wchłaniany (Cmax w ~1 godzinę), z biodostępnością ramiprylatu wynoszącą 45%, a jego aktywny metabolit osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach. Ramiprylat charakteryzuje się długim okresem półtrwania 13-17 godzin (dla dawek 5-10 mg) i silnym, ulegającym wysyceniu wiązaniem z enzymem ACE, co powoduje przedłużone działanie terapeutyczne. Ramipryl jest metabolizowany głównie w wątrobie, a metabolity wydalane są przez nerki. U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się zmniejszony klirens ramiprylatu, co prowadzi do jego kumulacji. U osób z zaburzeniami czynności wątroby metabolizm ramiprylu do ramiprylatu jest spowolniony, zwiększając stężenie ramiprylu, jednak stężenia ramiprylatu pozostają niezmienione.
amlodypina, amlodypiny bezylan, biodostępność, dysfunkcja wątroby, enzym konwertujący angiotensynę, esterazy wątrobowe, klirens nerkowy, kwas diketopiperazynowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pole pod krzywą stężenia, ramipryl, ramiprylat, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – ACEBIS 10 mg + 5 mg

Bisoprolol, składnik produktu ACEBIS, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (85-90%) i szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax około 31,86 ng/ml po 2 godzinach po podaniu 10 mg na czczo). Objętość dystrybucji wynosi 3,2 l/kg, a lek wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (~30%). Metabolizm bisoprololu odbywa się głównie przez CYP3A4, z równoczesnym wydalaniem 50% dawki w postaci niezmienionej przez nerki i 50% jako metabolity wątrobowe. Okres półtrwania wynosi 10-12 godzin, wydłużając się do 13 godzin przy marskości wątroby i do 18 godzin przy niewydolności nerek. Farmakokinetyka bisoprololu jest liniowa, niezależna od wieku, jednak u pacjentów z niewydolnością serca (NYHA III) obserwuje się zwiększone stężenia i wydłużony okres półtrwania (17±5 godzin).
ACE, AUC, bariera krew-mózg, biodostępność, bisoprolol fumaran, CYP3A4, dystrybucja leku, działanie przeciwnadciśnieniowe, farmakokinetyka, inhibicja ACE, inhibitor ACE, karboksyloesteraza, klirens nerkowy, klirens wątrobowy, konwertaza angiotensyny, kwas diketopiperazynowy, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, niewydolność serca, O-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania efektywny, polimorfizm genetyczny, ramiprylat, receptor β-adrenergiczny, stężenie w osoczu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Piramil 2,5 mg 2,5 mg

Ramipryl, jako inhibitor ACE, wykazuje szybkie i efektywne wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 1 godzinie, z biodostępnością aktywnego metabolitu ramiprylatu na poziomie 45% dla dawek 2,5 mg i 5 mg. Ramipryl wiąże się z białkami surowicy w 73%, a ramiprylat w 56%, co wpływa na ich dystrybucję. Metabolizm leku zachodzi głównie w wątrobie, gdzie ramipryl przekształcany jest do ramiprylatu oraz innych metabolitów, które są eliminowane głównie przez nerki. Okres półtrwania ramiprylatu wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, a u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby obserwuje się zmienioną farmakokinetykę, w tym opóźniony metabolizm i wolniejszą eliminację. U dzieci w wieku 2-16 lat dawki 0,05 mg/kg i 0,2 mg/kg wykazują odpowiednio ekspozycję porównywalną lub większą niż u dorosłych przy dawkach 5 mg i 10 mg.
aparat przykłębuszkowy, białko surowicy, biodostępność, biotransformacja, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzym konwertazy angiotensyny, ester diketopiperazynowy, esteraza wątrobowa, glukuronid, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kwas diketopiperazynowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, okres półtrwania, poszerzenie miedniczek nerkowych, profilaktyka sercowo-naczyniowa, ramiprylat, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wchłanianie leku
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramicor 10 mg

Ramipryl, podawany doustnie, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1 godziny, z biodostępnością aktywnego metabolitu ramiprylatu wynoszącą 45% dla dawek 2,5 mg i 5 mg. Ramiprylat osiąga maksymalne stężenie po 2-4 godzinach, a stan stacjonarny w osoczu pojawia się około 4 dnia leczenia. Wiązanie z białkami osocza wynosi 73% dla ramiprylu i 56% dla ramiprylatu. Metabolizm ramiprylu przebiega niemal całkowicie do ramiprylatu, który następnie ulega dalszym przemianom i jest wydalany głównie przez nerki. Efektywny okres półtrwania ramiprylatu wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, a dla dawek 1,25-2,5 mg jest dłuższy, co wiąże się z wysycającym wiązaniem z enzymem ACE i powolną dysocjacją.
biodostępność metabolitu, enzym konwertujący angiotensynę, ester diketopiperazynowy, esterazy wątrobowe, farmakokinetyka ramiprylu, glukuronid, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kwas diketopiperazynowy, metabolit aktywny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, ramipryl, ramiprylat, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – RABADA 10 mg + 5 mg

Bisoprolol, będący beta-adrenolitykiem, charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem (>90%) i wysoką biodostępnością (85-90%) po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 31,86 ng/ml osiąga po 2 godzinach. Objętość dystrybucji wynosi 3,2 l/kg, a wiązanie z białkami osocza to około 30%. Metabolizm bisoprololu zachodzi głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz częściowo CYP2D6, prowadząc do nieaktywnych metabolitów, z wydalaniem 50% dawki w postaci niezmienionej przez nerki i 50% jako metabolity wątrobowe. Okres półtrwania wynosi 10-12 godzin, co umożliwia stosowanie dawki dobowej. U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby okres półtrwania ulega wydłużeniu (odpowiednio do 18 i 13 godzin), jednak zmiany te nie mają istotnego wpływu na farmakodynamikę. Kinetyka bisoprololu jest liniowa i niezależna od wieku, a u osób starszych nie wymaga dostosowania dawki.
bariera krew-mózg, beta-adrenolityk, białko osocza, biodostępność, czynny metabolit, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt pierwszego przejścia, eliminacja trójfazowa, glukuronid, inhibitor konwertazy angiotensyny, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, karboksyloesteraza, kinetyka bisoprololu, klirens całkowity, klirens wątrobowy, konwertaza angiotensyny, kwas diketopiperazynowy, marskość wątroby, metabolizm stereoselektywny, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, O-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, polimorfizm utleniania, przewlekła niewydolność serca, ramiprylat, receptor β-adrenergiczny, stężenie w osoczu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ivipril 5 mg

Ramipryl, dostępny w dawkach 2,5 mg, 5 mg i 10 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego z co najmniej 56% biodostępnością oraz osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu po 1 godzinie. Jego aktywny metabolit, ramiprylat, osiąga maksymalne stężenia po 2-4 godzinach, z biodostępnością około 45% dla dawek 2,5 mg i 5 mg. Ramiprylat wykazuje silne wiązanie z białkami osocza (56%) i cechuje się efektywnym okresem półtrwania 13-17 godzin przy dawkach 5-10 mg, z dłuższym okresem półtrwania przy mniejszych dawkach (1,25-2,5 mg) z powodu wysycenia enzymu ACE. Stan stacjonarny osiągany jest około 4 dnia terapii. Eliminacja metabolitów odbywa się głównie przez nerki, a u pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się zmniejszony klirens nerkowy ramiprylatu, co skutkuje podwyższonym stężeniem i wolniejszą eliminacją leku. W przypadku zaburzeń czynności wątroby metabolizm ramiprylu do ramiprylatu jest opóźniony, co prowadzi do podwyższonego stężenia ramiprylu, jednak stężenia ramiprylatu pozostają niezmienione.
aktywność farmakologiczna, biodostępność metabolitu, dawkowanie leku, dysocjacja leku, enzym konwertujący angiotensynę, esterazy wątrobowe, farmakokinetyka, glukuronidy, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kwas diketopiperazynowy, metabolizm leku, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ramipryl, ramiprylat, stan stacjonarny, stężenie ramiprylatu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sumilar HCT 5 mg + 5 mg + 25 mg

Sumilar HCT to preparat zawierający ramipryl, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, charakteryzujące się odmiennymi profilami farmakokinetycznymi. Ramipryl jest szybko wchłaniany, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1 godzinie, a jego aktywny metabolit ramiprylat – po 2-4 godzinach; biodostępność ramiprylatu wynosi 45%, a okres półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. Ramipryl podlega niemal całkowitemu metabolizmowi w wątrobie, a metabolity są wydalane głównie przez nerki. Amlodypina wykazuje biodostępność 64-80%, maksymalne stężenie osiąga po 6-12 godzinach, a jej okres półtrwania wynosi 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Hydrochlorotiazyd szybko się wchłania (tmax około 2 godzin), biodostępność wynosi 70%, a okres półtrwania 6-15 godzin; jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z moczem (60-80%). Pokarm nie wpływa istotnie na wchłanianie ramiprylu i amlodypiny, natomiast ma niewielki wpływ na hydrochlorotiazyd.
amlodypina, biodostępność, cytochrom P450, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dystrybucja amlodypiny, dystrybucja hydrochlorotiazydu, dystrybucja ramiprylu, eliminacja hydrochlorotiazydu, enzym konwertujący angiotensynę, ester diketopiperazynowy, farmakokinetyka amlodypiny, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, farmakokinetyka ramiprylu, glukuronid, hydrochlorotiazyd, klirens nerkowy, kwas diketopiperazynowy, marskość wątroby, metabolizm hydrochlorotiazydu, metabolizm ramiprylu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole powierzchni pod krzywą stężenie-czas, ramipryl, ramiprylat, równowaga dynamiczna, śpiączka wątrobowa, stan przedśpiączkowy, wchłanianie amlodypiny, wchłanianie hydrochlorotiazydu, wchłanianie ramiprylu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie ramiprylu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sumilar Duo 5 mg + 10 mg

Sumilar Duo zawiera ramipryl i amlodypinę, które wykazują odrębne profile farmakokinetyczne. Ramipryl jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1 godzinie, a jego aktywny metabolit ramiprylat po 2-4 godzinach. Biodostępność ramiprylatu wynosi 45%, a okres półtrwania efektywny to 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. Ramipryl wiąże się z białkami osocza w 73%, a ramiprylat w 56%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja odbywa się przez nerki. U pacjentów z niewydolnością nerek klirens ramiprylatu jest zmniejszony i proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co prowadzi do wolniejszego spadku stężenia w osoczu. U osób z zaburzeniami czynności wątroby metabolizm ramiprylu jest opóźniony, co skutkuje zwiększonym stężeniem ramiprylu, natomiast stężenia ramiprylatu pozostają niezmienione.
AUC, badanie farmakokinetyczne, białko surowicy, biodostępność metabolitu, enzym konwertujący angiotensynę, ester diketopiperazynowy, glukuronid, klirens amlodypiny, klirens kreatyniny, klirens ramiprylatu, kwas diketopiperazynowy, metabolizm ramiprylu, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ramipryl i amlodypina, ramiprylat, stan stacjonarny, stężenie ramiprylatu, stężenie w osoczu, stężenie we krwi, szlak metaboliczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polpril 5 mg

Ramipryl, substancja czynna preparatu Polpril dostępnego w dawkach 2,5 mg, 5 mg i 10 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1 godziny, z biodostępnością co najmniej 56%. Jego aktywny metabolit, ramiprylat, osiąga maksymalne stężenie po 2-4 godzinach, z biodostępnością 45% po dawkach 2,5 mg i 5 mg. Ramipryl i ramiprylat wiążą się z białkami osocza odpowiednio w 73% i 56%. Efektywny okres półtrwania ramiprylatu wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, a dla mniejszych dawek (1,25-2,5 mg) jest dłuższy (>17 godzin), co wynika z wysycenia enzymu ACE. Stan równowagi farmakokinetycznej osiągany jest około 4 dnia leczenia. Metabolizm ramiprylu zachodzi głównie w wątrobie do ramiprylatu oraz innych metabolitów, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki, co ma istotne znaczenie u pacjentów z niewydolnością nerek, gdzie klirens ramiprylatu koreluje z klirensem kreatyniny i wymaga dostosowania dawkowania.
biodostępność, ester diketopiperazynowy, esterazy wątrobowe, glukuronidy, klirens nerkowy ramiprylatu, klirens ramiprylatu, konwertaza angiotensyny, kwas diketopiperazynowy, maksymalne stężenie ramiprylatu, metabolity ramiprylu, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, ramipryl, ramiprylat, stan równowagi, stan równowagi dynamicznej, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramve 5 mg 5 mg

Ramipryl, jako inhibitor ACE, wykazuje szybkie i efektywne wchłanianie po podaniu doustnym, z biodostępnością aktywnego metabolitu ramiprylatu na poziomie 45% przy dawkach 2,5 mg i 5 mg. Maksymalne stężenie ramiprylu osiągane jest w osoczu po około 1 godzinie, natomiast ramiprylat osiąga Tmax w zakresie 2-4 godzin u dorosłych i 2-3 godzin u dzieci z nadciśnieniem. Ramipryl wiąże się z białkami osocza w 73%, a ramiprylat w 56%. Efektywny okres półtrwania ramiprylatu wynosi 13-17 godzin po dawkach 5-10 mg, a stan równowagi farmakokinetycznej osiągany jest około czwartej doby leczenia przy dawkowaniu raz na dobę. Metabolizm ramiprylu zachodzi niemal całkowicie w wątrobie, przekształcając lek do aktywnego ramiprylatu oraz innych metabolitów, które są eliminowane głównie przez nerki.
biodostępność, biodostępność ramiprylatu, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, ekspozycja systemowa, enzym konwertujący angiotensynę, ester diketopiperazynowy, esteraza wątrobowa, faza eliminacji, glukuronid, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens ramiprylatu, kwas diketopiperazynowy, metabolizm leku, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania ramiprylatu, ramiprylat, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne ramiprylatu, stężenie w osoczu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydalanie leku, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramizek Plus 2,5 mg + 2,5 mg

Produkt leczniczy Ramizek Plus zawiera bisoprolol (fumaranu) oraz ramipryl, które wykazują odrębne profile farmakokinetyczne. Bisoprolol charakteryzuje się wysoką biodostępnością (85-90%) i szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax około 31,86 ng/ml po 2 godzinach). Objętość dystrybucji wynosi 3,2 l/kg, a wiązanie z białkami osocza to około 30%. Metabolizm bisoprololu odbywa się głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP2D6, a około 50% dawki jest wydalane przez nerki w formie niezmienionej, a pozostała część po metabolizmie wątrobowym. Okres półtrwania wynosi 10-12 godzin, wydłużając się do 18 godzin u pacjentów z niewydolnością nerek oraz do 13 godzin u pacjentów z marskością wątroby. Kinetyka bisoprololu jest liniowa, a stężenia w osoczu proporcjonalne do dawki w zakresie 5-20 mg. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (NYHA III) obserwuje się zwiększone stężenia i wydłużony okres półtrwania (do 17 godzin).
bariera krew-mózg, biodostępność bisoprololu, CYP2D6, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt pierwszego przejścia, fumaran bisoprololu, hamowanie ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, izoenzym CYP3A4, karboksyloesteraza, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, konwertaza angiotensyny, kwas diketopiperazynowy, liniowa kinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania ramiprylatu, okres półtrwania w osoczu, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm utleniania, ramiprylat, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Axtil 2,5 mg

Axtil, zawierający ramipryl w dawkach 2,5 mg, 5 mg i 10 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem ramiprylu w osoczu osiąganym w ciągu 1 godziny oraz stopniem wchłaniania co najmniej 56%. Dostępność biologiczna aktywnego metabolitu ramiprylatu wynosi 45%, a jego maksymalne stężenie pojawia się po 2-4 godzinach. Ramiprylat osiąga stan stacjonarny około 4 dnia stosowania. Wiązanie z białkami surowicy wynosi 73% dla ramiprylu i 56% dla ramiprylatu. Metabolizm jest rozległy, z ramiprylatem jako głównym aktywnym inhibitorem ACE. Eliminacja ramiprylatu jest wieloetapowa, z efektywnym okresem półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, a dłuższym dla dawek 1,25-2,5 mg, co wynika z nasycenia wiązania enzymatycznego. U pacjentów z niewydolnością nerek klirens ramiprylatu jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co prowadzi do zwiększenia stężenia i wydłużenia eliminacji metabolitu. U chorych z zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się spowolnienie metabolizmu ramiprylu i wzrost jego stężenia, przy niezmienionym maksymalnym stężeniu ramiprylatu.
ACE, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, ester diketopiperazyny, esteraza wątrobowa, farmakokinetyka, glukuronid, inhibitor konwertazy angiotensyny, kinetyka eliminacji, klirens, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kwas diketopiperazynowy, laktacja, metabolit, metabolit aktywny, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent pediatryczny, przewód pokarmowy, ramipryl, ramiprylat, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, substancja czynna, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramizek Combi 5 mg + 5 mg

Ramipryl, składnik aktywny leku Ramizek Combi, charakteryzuje się szybką absorpcją po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 1 godzinie, natomiast jego aktywny metabolit ramiprylat osiąga Tmax w 2-4 godziny. Biodostępność ramiprylatu wynosi około 45%, a lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (ramipryl 73%, ramiprylat 56%). Ramipryl ulega niemal całkowitej biotransformacji do ramiprylatu, który jest eliminowany głównie przez nerki. Okres półtrwania ramiprylatu wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, wydłużając się przy niższych dawkach. U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się zmniejszony klirens i wzrost stężenia ramiprylatu, natomiast u osób z dysfunkcją wątroby metabolizm ramiprylu jest spowolniony, co skutkuje zwiększeniem stężenia substancji macierzystej, choć stężenia ramiprylatu pozostają zbliżone do wartości u osób zdrowych. W populacji pediatrycznej (2-16 lat) farmakokinetyka ramiprylu wykazuje zależność klirensu od masy ciała i dawki, a dawka 0,05 mg/kg odpowiada ekspozycji porównywalnej do 5 mg u dorosłych.
amlodypina, biodostępność, dystrybucja amlodypiny, dystrybucja ramiprylu, eliminacja ramiprylu, enzym konwertujący angiotensynę, ester, esteraza wątrobowa, farmakokinetyka amlodypiny, farmakokinetyka ramiprylu, glukuronid, klirens doustny, klirens nerkowy ramiprylatu, kwas diketopiperazynowy, metabolizm amlodypiny, metabolizm ramiprylu, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia leku, ramipryl, ramiprylat, stężenie maksymalne w osoczu, wchłanianie amlodypiny, wchłanianie ramiprylu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramidilan HCT 10 mg + 10 mg + 25 mg

Ramidilan HCT zawiera trzy substancje czynne o odmiennych profilach farmakokinetycznych: ramipryl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd. Ramipryl jest szybko wchłaniany (tmax ok. 1h) i metabolizowany niemal całkowicie do aktywnego ramiprylatu, którego biodostępność wynosi 45%, a okres półtrwania 13-17 godzin (dla dawek 5-10 mg). Ramiprylat wiąże się z białkami osocza w 56% i jest wydalany głównie przez nerki, przy czym klirens nerkowy jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co powoduje wydłużenie eliminacji u pacjentów z niewydolnością nerek. U chorych z zaburzeniami czynności wątroby metabolizm ramiprylu jest opóźniony, co skutkuje zwiększonym stężeniem ramiprylu, natomiast stężenia ramiprylatu pozostają niezmienione.
2-amino-4-chloro-m-benzenodisulfonamid, amlodypina, biodostępność, całkowita biodostępność, cytochrom P450, efektywny okres półtrwania, enzym konwertujący angiotensynę, ester diketopiperazynowy, glukuronid, hydrochlorotiazyd, końcowy okres półtrwania, kwas diketopiperazynowy, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, pozorna objętość dystrybucji, ramipryl, ramiprylat, śpiączka wątrobowa, stan przedśpiączkowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – RABADA 2,5 mg + 1,25 mg

Produkt leczniczy RABADA łączy bisoprolol (fumaranu) i ramipryl, które wykazują odrębne profile farmakokinetyczne. Bisoprolol charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (85-90%) i liniową kinetyką w dawkach 5-20 mg, z maksymalnym stężeniem w osoczu około 31,86 ng/ml po 2-3 godzinach. Objętość dystrybucji wynosi 3,2 l/kg, a okres półtrwania 10-12 godzin, wydłużający się do 13-18 godzin u pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 do nieaktywnych metabolitów, a eliminacja odbywa się w 50% przez nerki i 50% przez wątrobę. U pacjentów z niewydolnością serca (NYHA III) stężenia bisoprololu są wyższe (Cmax 64±21 ng/ml), a okres półtrwania wydłużony do 17±5 godzin. Farmakokinetyka bisoprololu nie wymaga modyfikacji dawki u osób starszych, ale u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby konieczne jest monitorowanie i ewentualna korekta dawki.
bariera krew-mózg, beta-bloker, biodostępność bisoprololu, bisoprolol, CYP2D6, CYP3A4, dializa, efekt pierwszego przejścia, faza eliminacji, genetyczny polimorfizm, glukuronid, inhibitor konwertazy angiotensyny, karboksyloesteraza, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, klirens wątrobowy, konwertaza angiotensyny, kwas diketopiperazynowy, lek przeciwnadciśnieniowy, marskość wątroby, niewydolność serca, parametr farmakokinetyczny, ramipryl, ramiprylat, receptor β-adrenergiczny, stereoselektywny metabolizm
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramizek Plus 10 mg + 10 mg

Bisoprolol, składnik leku Ramizek Plus, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (85-90%) i szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax około 31,86 ng/ml po 2 godzinach po podaniu 10 mg). Objętość dystrybucji wynosi 3,2 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (~30%). Metabolizm bisoprololu zachodzi głównie przez CYP3A4 do nieaktywnych metabolitów, z równoczesnym wydalaniem 50% dawki w postaci niezmienionej przez nerki. Okres półtrwania wynosi 10-12 godzin, wydłużając się u pacjentów z niewydolnością nerek (do 18 godzin) i wątroby (do 13 godzin). U osób starszych farmakokinetyka bisoprololu nie ulega istotnym zmianom, natomiast u pacjentów z niewydolnością serca (NYHA III) obserwuje się zwiększone stężenia i wydłużony okres półtrwania (do 17 godzin). Klirens całkowity wynosi około 15 l/h, a farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 5-20 mg.
bariera krew-mózg, biodostępność, CYP2D6, czynny metabolit, działanie antagonistyczne, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt pierwszego przejścia, faza eliminacji, glukuronid, inhibitor konwertazy angiotensyny, izoenzym CYP3A4, karboksyloesteraza, kinetyka bisoprololu, klasa NYHA, klirens kreatyniny, klirens wątrobowy, konwertaza angiotensyny, kwas diketopiperazynowy, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość dystrybucji, polimorfizm genetyczny, przewlekła niewydolność serca, ramiprylat, receptor β-adrenergiczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – RABADA 10 mg + 10 mg

Bisoprolol, składnik preparatu RABADA, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (85-90%) po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 2-3 godzinach (Cmax około 31,86 ng/ml po dawce 10 mg). Objętość dystrybucji wynosi 3,2 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest ograniczone (~30%). Metabolizm bisoprololu zachodzi głównie przez CYP3A4 do nieaktywnych metabolitów, z eliminacją w równych proporcjach przez nerki (50% w postaci niezmienionej) i wątrobę. Okres półtrwania wynosi 10-12 godzin, co umożliwia stosowanie dawki raz na dobę. U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby okres półtrwania ulega wydłużeniu (do około 18 i 13 godzin odpowiednio), a u osób z przewlekłą niewydolnością serca (NYHA III) stężenia bisoprololu są podwyższone, a T1/2 wydłużony do 17±5 godzin. Farmakokinetyka bisoprololu jest liniowa i niezależna od wieku, jednak klirens koreluje z klirensem kreatyniny, co wskazuje na konieczność uwzględnienia czynności nerek przy dawkowaniu.
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność, cytochrom P450 2D6, cytochrom P450 3A4, dystrybucja bisoprololu, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka bisoprololu, inhibitor ACE, karboksyloesteraza, klasyfikacja NYHA, klirens wątrobowy, konwertaza angiotensyny, kwas diketopiperazynowy, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm debryzochiny, przewlekła niewydolność serca, ramiprylat, receptor beta-adrenergiczny, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza