Właściwości farmakokinetyczne ramiprylu

Wchłanianie

Ramipryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga w ciągu jednej godziny od momentu przyjęcia. Efektywność wchłaniania, oceniana na podstawie wchłaniania zwrotnego z moczu, wynosi co najmniej 56%. Warto podkreślić, że obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym nie wpływa znacząco na stopień wchłaniania substancji czynnej. Biodostępność aktywnego metabolitu – ramiprylatu – po podaniu doustnym dawek 2,5 mg i 5 mg ramiprylu wynosi 45%.¹

Ramiprylat, będący jedynym aktywnym metabolitem ramiprylu, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach od przyjęcia ramiprylu. Stabilny stan stacjonarny w osoczu po podawaniu standardowych dawek ramiprylu raz na dobę jest osiągany około czwartego dnia leczenia.²

Dystrybucja

Wiązanie ramiprylu z białkami osocza wynosi 73%. W przypadku ramiprylatu stopień wiązania z białkami jest niższy i wynosi około 56%.³

Metabolizm

Ramipryl podlega niemal całkowitemu metabolizmowi w organizmie. Głównym szlakiem metabolicznym jest przekształcenie do ramiprylatu, a następnie do estru diketopiperazynowego, kwasu diketopiperazynowego oraz glukuronidów zarówno ramiprylu, jak i ramiprylatu.⁴

Eliminacja

Metabolity ramiprylu są wydalane głównie przez nerki. Charakterystyczną cechą farmakokinetyki ramiprylatu jest wielofazowy sposób zmniejszania się jego stężenia w osoczu. Jest to spowodowane silnym, wysycającym wiązaniem z enzymem konwertującym angiotensynę (ACE) oraz powolną dysocjacją tego połączenia, co skutkuje wydłużoną fazą końcowej eliminacji przy bardzo niskich stężeniach w osoczu.⁵

Po wielokrotnym podawaniu ramiprylu raz na dobę, efektywny okres półtrwania ramiprylatu wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. Dla mniejszych dawek (1,25-2,5 mg) okres półtrwania jest dłuższy. Ta różnica wynika z ograniczonej zdolności enzymu ACE do wiązania ramiprylatu.⁶

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się zmniejszone wydalanie ramiprylatu. Klirens nerkowy ramiprylatu jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Konsekwencją tego jest zwiększenie stężenia ramiprylatu w osoczu oraz jego wolniejsze zmniejszanie się w porównaniu do osób z prawidłową czynnością nerek.⁷

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się spowolnienie metabolizmu ramiprylu do ramiprylatu. Jest to spowodowane zmniejszoną aktywnością esteraz wątrobowych. U tych pacjentów stwierdza się podwyższone stężenie ramiprylu w osoczu. Jednakże maksymalne stężenia ramiprylatu nie różnią się od tych obserwowanych u osób z prawidłową czynnością wątroby.⁸

Pacjentki w okresie laktacji

Po podaniu pojedynczej dawki doustnej ramiprylu nie stwierdza się obecności ani ramiprylu, ani jego metabolitu w mleku matki. Należy jednak zaznaczyć, że nie określono efektu podawania wielokrotnych dawek w okresie laktacji.⁹

Populacja pediatryczna

Profil farmakokinetyczny ramiprylu został oceniony w badaniu obejmującym 30 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym, w wieku od 2 do 16 lat, o masie ciała ≥ 10 kg. Po zastosowaniu dawek w zakresie od 0,05 do 0,2 mg/kg masy ciała, ramipryl był szybko i intensywnie metabolizowany do ramiprylatu. Ramiprylat osiągał maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 2-3 godzin od podania.¹⁰

Klirens ramiprylatu w populacji pediatrycznej wykazuje silną korelację z masą ciała (p <0,01) oraz z dawką (p <0,001). Zarówno klirens, jak i objętość dystrybucji zwiększają się wraz z wiekiem dzieci w całym zakresie stosowanych dawek.<sup data-drug="Ramicor" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Klirens ramiprylatu jest silnie skorelowany z masą ciała (p <0,01), jak również z dawką (p 11

Dawka 0,05 mg/kg masy ciała u dzieci prowadzi do osiągnięcia stopnia ekspozycji porównywalnego do tego, który obserwuje się u dorosłych leczonych ramiprylem w dawce 5 mg. Natomiast dawka 0,2 mg/kg masy ciała u dzieci powoduje ekspozycję większą niż u dorosłych otrzymujących maksymalną zalecaną dawkę 10 mg na dobę.¹²

Podsumowanie właściwości farmakokinetycznych