Leki w grupie
„leki hipotensyjne”

Leki hipotensyjne (przeciwnadciśnieniowe) to grupa preparatów farmakologicznych stosowanych w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Ich głównym działaniem jest obniżanie ciśnienia tętniczego krwi poprzez różne mechanizmy, w zależności od podgrupy. Prawidłowe leczenie nadciśnienia zmniejsza ryzyko wystąpienia powikłań sercowo-naczyniowych, takich jak udar mózgu, zawał serca czy niewydolność serca.

Współczesna farmakoterapia nadciśnienia tętniczego obejmuje kilka głównych grup leków hipotensyjnych. Należą do nich: inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I), antagoniści receptora angiotensyny II (ARB/sartany), beta-adrenolityki, antagoniści wapnia (blokery kanału wapniowego), diuretyki oraz leki działające ośrodkowo.

Inhibitory ACE (np. perindopril – Prestarium, ramipril – Tritace, enalapril – Enarenal) hamują enzym konwertujący angiotensynę, zmniejszając stężenie angiotensyny II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych. Sartany (np. losartan – Cozaar, walsartan – Diovan, telmisartan – Micardis) blokują receptory angiotensyny II, osiągając podobny efekt hipotensyjny.

Beta-adrenolityki (np. metoprolol – Betaloc, bisoprolol – Concor, karwedilol – Vivacor) zmniejszają kurczliwość i częstość pracy serca. Antagoniści wapnia (np. amlodypina – Amlozek, lerkanidypina – Lercan, werapamil – Isoptin) blokują kanały wapniowe, powodując rozkurcz naczyń krwionośnych.

Diuretyki (np. hydrochlorotiazyd – Hydrochlorothiazidum, indapamid – Indix, furosemid – Furosemidum) zwiększają wydalanie sodu i wody przez nerki, zmniejszając objętość krwi krążącej. Leki działające ośrodkowo (np. klonidyna – Iporel, methyldopa – Dopegyt) wpływają na ośrodkowy układ nerwowy, zmniejszając aktywność układu współczulnego.

Główną zaletą stosowania leków hipotensyjnych jest skuteczne obniżanie ciśnienia tętniczego, co zmniejsza ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych i śmiertelność. Wiele z tych leków wykazuje działanie plejotropowe – korzystnie wpływają na funkcję śródbłonka naczyniowego, zapobiegają przerostowi mięśnia sercowego czy poprawiają funkcję nerek.

Stosowanie leków hipotensyjnych wiąże się też z ryzykiem działań niepożądanych. Inhibitory ACE mogą powodować kaszel i obrzęk naczynioruchowy, beta-adrenolityki – bradykardię i maskowanie objawów hipoglikemii, antagoniści wapnia – obrzęki obwodowe, a diuretyki – hipokaliemię czy hiperurykemię. Ważne jest monitorowanie parametrów biochemicznych krwi podczas terapii oraz dostosowanie dawki do indywidualnych potrzeb pacjenta.

W nowoczesnej terapii nadciśnienia tętniczego często stosuje się leczenie skojarzone, łącząc leki o różnych mechanizmach działania, co pozwala na osiągnięcie lepszej kontroli ciśnienia przy niższych dawkach poszczególnych preparatów, a tym samym zmniejsza ryzyko działań niepożądanych. Dostępne są także preparaty złożone zawierające dwie lub trzy substancje czynne w jednej tabletce (np. perindopril + amlodypina – Co-Prestarium, walsartan + hydrochlorotiazyd – Co-Diovan), co ułatwia stosowanie się pacjenta do zaleceń terapeutycznych.

Lista leków w tej grupie

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl